Τετάρτη
30 Σεπτεμβρίου 2026
30 Σεπτεμβρίου 2026
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 5855
ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣΠΕΤΑΞΕ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟ «ΚΑΦΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ»
Στην καταστροφή του τάφου του Νο.2 του Χίτλερ, Ρούντολφ Ες, προχώρησαν οι αρχές της γερμανικής πόλης Βουζνίντελ, όπως ενημέρωσε ο αντιδήμαρχος της πόλης, Ρόλαντ Σέφελ, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες της Suddeutsche Zeitung.
Η εκταφή των λειψάνων του Ες έγινε χωρίς δημοσιότητα και παρουσία των ΜΜΕ, για να αποτραπούν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας αμετανόητων νεοναζί στο κοιμητήριο της πόλης.
«Ελπίζουμε με αυτό τον τρόπο να πάψει να υπάρχει πάνω από την πόλη το καφέ φάντασμα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος Σέφελ, του Βουζνίντελ, μιας μικρής πόλης 10.000 κατοίκων κοντά στα σύνορα με την Τσεχία, αναφερόμενος στα χρώματα των ναζί και των νεοναζί.
Το συγκεκριμένο σημείο αποτελούσε σημείο συνάντησης και εκδηλώσεων λατρείας προς το πρόσωπό του, από τον Αύγουστο του 1987, όταν ο Ες αυτοκτόνησε σε βαθιά γεράματα, μέσα στη Συμμαχική Φυλακή Εγκληματιών Πολέμου στο Βερολίνο- Σπάνταου.
Από την πλευρά τους, οι απόγονοί του αποφάσισαν τα λείψανά του να αποτεφρωθούν και οι στάχτες να ριχτούν στη θάλασσα, σύμφωνα με την Suddeutsche Zeitung.
Σημειώνεται ότι πρόκειται για τον περιβόητο – και αμφιλεγόμενο ως προς την πνευματική του υγεία – υπαρχηγό του Χίτλερ, και όχι για τον συνονόματό του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Ποιος ήταν ο Ες
Ο Ρούντολφ Ες γεννήθηκε το 1894 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατετάγη στον γερμανικό στρατό ως εθελοντής κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά, ως στρατιώτης πεζικού και κατόπιν γίνεται πιλότος της αεροπορίας.
Θεωρείτο από όλους ως ο πιο πιστός άνθρωπος του Χίτλερ, τον οποίο αποκαλούσε χαρακτηριστικά «το μεγαλύτερο γιο που έβγαλε ο γερμανικός λαός στα χίλια χρόνια της ιστορίας του(…)».
Ήταν ανάμεσα στους βασικούς πρωτεργάτες του αποτυχημένου πραξικοπήματος των Ναζί να πάρουν την εξουσία στις 9 Νοεμβρίου του 1923, και βρέθηκε συγκρατούμενος του Χίτλερ στο φρούριο του Λάντσμπεργκ, όπου έγραψαν από κοινού το πρώτο μέρος του «Mein Kampf» («Ο Αγών μου»).
Ωστόσο, η πιο παράτολμη - και από πολλούς ιστορικούς εν μέρει ανεξήγητη - ενέργεια του Ρούντολφ Ες ήταν να αποβιβασθεί με αλεξίπτωτο στις 10 Μαΐου του 1941 στην Σκωτία, μετά τη συντριβή ενός γερμανικού Μέσερσμιτ 110 που πιλοτάριζε ο ίδιος.
Ο Ες ζήτησε να παρουσιασθεί μπροστά στον… εμβρόντητο Τσώρτσιλ και του πρότεινε η Μεγάλη Βρετανία να συμφωνήσει σε συνθηκολόγηση και να ζητήσει συγγνώμη από την Γερμανία ως υπαίτια του πολέμου…
Ορισμένοι θεωρούν την αψυχολόγητη αυτή ενέργεια ως μια απελπισμένη προσπάθεια του Ες να τραβήξει και πάλι την προσοχή και το ενδιαφέρον του Χίτλερ στο πρόσωπό του, καθώς αισθανόταν παραγκωνισμένος…
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, πάντως, είχε δηλώσει για τον, φυλακισμένο πια μετά τον πόλεμο, Ρούντολφ Ες:
«Όποια κι αν είναι η ηθική ενοχή ενός Γερμανού που άνηκε στο άμεσο περιβάλλον του Αδόλφου Χίτλερ, ο Ες κατά την γνώμη μου την εξαγόρασε με μια πράξη τρελής γενναιότητας και παράφορης αφοσίωσης. Ήρθε σε εμάς με δική του πρωτοβουλία, ελεύθερα και χωρίς εξουσιοδότηση. Η περίπτωσή του αναγόταν στην ιατρική και όχι στην δικαιοσύνη και θα όφειλε να εξεταστεί κάτω από αυτό το πρίσμα…».
Πάντως, ο Ες έμεινε στην ιστορία για την αμετανόητη στάση και ρητορική του κατά τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Όπως δήλωσε στο δικαστήριο, ο ίδιος δεν μετάνιωσε ποτέ για όσα φριχτά διέπραξε, ενώ υπήρξε υπερόπτης απέναντι στους κατηγόρους του.
Κατά ορισμένους, ο Ες προσπάθησε δολίως να χρησιμοποιήσει την διαταραγμένη ψυχική του υγεία ως άλλοθι, μέσω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του, όπως την ανάγνωση μυθιστορημάτων κατά τη διάρκεια της δίκης ή τις ξαφνικές αναλαμπές της μνήμης του ή τις ασυνάρτητες απαντήσεις και την επίκληση του… δικαστηρίου της αιωνιότητας που θα τον δικαίωνει(…).
«Δεν μετανοώ για τίποτε»…
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την κατάθεση του Ες:
«Δεν υπερασπίζω τον εαυτό μου ενάντια σε κατηγόρους, στους οποίους δεν δίνω το δικαίωμα να κατηγορήσουν εμένα και τους συμπατριώτες μου. Δεν ασχολούμαι με κατηγορίες, οι οποίες αποτελούν θέματα εσωτερικά των Γερμανών και επομένως δεν αφορούν τους ξένους.
Δεν προβάλλω καμία αντίρρηση ενάντια στις εκφράσεις, οι οποίες στρέφονται κατά της τιμής μου και της τιμής ολόκληρου του γερμανικού λαού. Αντιθέτως, θεωρώ τις κατηγορίες αυτές των αντιπάλων μου τιμή. Είχα την τύχη να δράσω πολλά χρόνια της ζωής μου κάτω από την ηγεσία του μεγαλύτερου γιου που έβγαλε ο λαός μου στα χίλια χρόνια της ιστορίας του.
Ακόμη και αν μπορούσα, δεν θα ήθελα να σβήσω τα χρόνια αυτά από την ύπαρξή μου. Είμαι ευτυχισμένος γνωρίζοντας ότι εκπλήρωσα την υποχρέωσή μου απέναντι στο λαό μου, την υποχρέωση μου ως Γερμανός, εθνικοσοσιαλιστής και πιστός σύντροφος του ηγέτη μου.
Δεν μετανοώ για τίποτα. Εάν βρισκόμουν πάλι στην αρχή, θα ενεργούσα πάλι καθώς ενέργησα, ακόμα κι αν ήξερα, ότι στο τέλος θα βρω το θάνατο στις φλόγες. Δεν έχει σημασία τί θα κάνουν οι άνθρωποι, αφού κάποτε θα βρεθώ μπροστά στο δικαστήριο της αιωνιότητας. Μόνο απέναντί του θα λαμβάνω ευθύνη, και ξέρω πως θα αθωωθώ…».
Ο Ες προσήχθη στη Δίκη της Νυρεμβέργης ως εγκληματίας πολέμου και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «Συνωμοσία κατά της παγκόσμιας ειρήνης» και για «Σχεδιασμό, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου».
Βρέθηκε κρεμασμένος με καλώδιο μέσα στο κελί του σε ηλικία 93 ετών.
Η εκταφή των λειψάνων του Ες έγινε χωρίς δημοσιότητα και παρουσία των ΜΜΕ, για να αποτραπούν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας αμετανόητων νεοναζί στο κοιμητήριο της πόλης.
«Ελπίζουμε με αυτό τον τρόπο να πάψει να υπάρχει πάνω από την πόλη το καφέ φάντασμα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος Σέφελ, του Βουζνίντελ, μιας μικρής πόλης 10.000 κατοίκων κοντά στα σύνορα με την Τσεχία, αναφερόμενος στα χρώματα των ναζί και των νεοναζί.
Το συγκεκριμένο σημείο αποτελούσε σημείο συνάντησης και εκδηλώσεων λατρείας προς το πρόσωπό του, από τον Αύγουστο του 1987, όταν ο Ες αυτοκτόνησε σε βαθιά γεράματα, μέσα στη Συμμαχική Φυλακή Εγκληματιών Πολέμου στο Βερολίνο- Σπάνταου.
Από την πλευρά τους, οι απόγονοί του αποφάσισαν τα λείψανά του να αποτεφρωθούν και οι στάχτες να ριχτούν στη θάλασσα, σύμφωνα με την Suddeutsche Zeitung.
Σημειώνεται ότι πρόκειται για τον περιβόητο – και αμφιλεγόμενο ως προς την πνευματική του υγεία – υπαρχηγό του Χίτλερ, και όχι για τον συνονόματό του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Ποιος ήταν ο Ες
Ο Ρούντολφ Ες γεννήθηκε το 1894 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατετάγη στον γερμανικό στρατό ως εθελοντής κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά, ως στρατιώτης πεζικού και κατόπιν γίνεται πιλότος της αεροπορίας.
Θεωρείτο από όλους ως ο πιο πιστός άνθρωπος του Χίτλερ, τον οποίο αποκαλούσε χαρακτηριστικά «το μεγαλύτερο γιο που έβγαλε ο γερμανικός λαός στα χίλια χρόνια της ιστορίας του(…)».
Ήταν ανάμεσα στους βασικούς πρωτεργάτες του αποτυχημένου πραξικοπήματος των Ναζί να πάρουν την εξουσία στις 9 Νοεμβρίου του 1923, και βρέθηκε συγκρατούμενος του Χίτλερ στο φρούριο του Λάντσμπεργκ, όπου έγραψαν από κοινού το πρώτο μέρος του «Mein Kampf» («Ο Αγών μου»).
Ωστόσο, η πιο παράτολμη - και από πολλούς ιστορικούς εν μέρει ανεξήγητη - ενέργεια του Ρούντολφ Ες ήταν να αποβιβασθεί με αλεξίπτωτο στις 10 Μαΐου του 1941 στην Σκωτία, μετά τη συντριβή ενός γερμανικού Μέσερσμιτ 110 που πιλοτάριζε ο ίδιος.
Ο Ες ζήτησε να παρουσιασθεί μπροστά στον… εμβρόντητο Τσώρτσιλ και του πρότεινε η Μεγάλη Βρετανία να συμφωνήσει σε συνθηκολόγηση και να ζητήσει συγγνώμη από την Γερμανία ως υπαίτια του πολέμου…
Ορισμένοι θεωρούν την αψυχολόγητη αυτή ενέργεια ως μια απελπισμένη προσπάθεια του Ες να τραβήξει και πάλι την προσοχή και το ενδιαφέρον του Χίτλερ στο πρόσωπό του, καθώς αισθανόταν παραγκωνισμένος…
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, πάντως, είχε δηλώσει για τον, φυλακισμένο πια μετά τον πόλεμο, Ρούντολφ Ες:
«Όποια κι αν είναι η ηθική ενοχή ενός Γερμανού που άνηκε στο άμεσο περιβάλλον του Αδόλφου Χίτλερ, ο Ες κατά την γνώμη μου την εξαγόρασε με μια πράξη τρελής γενναιότητας και παράφορης αφοσίωσης. Ήρθε σε εμάς με δική του πρωτοβουλία, ελεύθερα και χωρίς εξουσιοδότηση. Η περίπτωσή του αναγόταν στην ιατρική και όχι στην δικαιοσύνη και θα όφειλε να εξεταστεί κάτω από αυτό το πρίσμα…».
Πάντως, ο Ες έμεινε στην ιστορία για την αμετανόητη στάση και ρητορική του κατά τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Όπως δήλωσε στο δικαστήριο, ο ίδιος δεν μετάνιωσε ποτέ για όσα φριχτά διέπραξε, ενώ υπήρξε υπερόπτης απέναντι στους κατηγόρους του.
Κατά ορισμένους, ο Ες προσπάθησε δολίως να χρησιμοποιήσει την διαταραγμένη ψυχική του υγεία ως άλλοθι, μέσω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του, όπως την ανάγνωση μυθιστορημάτων κατά τη διάρκεια της δίκης ή τις ξαφνικές αναλαμπές της μνήμης του ή τις ασυνάρτητες απαντήσεις και την επίκληση του… δικαστηρίου της αιωνιότητας που θα τον δικαίωνει(…).
«Δεν μετανοώ για τίποτε»…
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την κατάθεση του Ες:
«Δεν υπερασπίζω τον εαυτό μου ενάντια σε κατηγόρους, στους οποίους δεν δίνω το δικαίωμα να κατηγορήσουν εμένα και τους συμπατριώτες μου. Δεν ασχολούμαι με κατηγορίες, οι οποίες αποτελούν θέματα εσωτερικά των Γερμανών και επομένως δεν αφορούν τους ξένους.
Δεν προβάλλω καμία αντίρρηση ενάντια στις εκφράσεις, οι οποίες στρέφονται κατά της τιμής μου και της τιμής ολόκληρου του γερμανικού λαού. Αντιθέτως, θεωρώ τις κατηγορίες αυτές των αντιπάλων μου τιμή. Είχα την τύχη να δράσω πολλά χρόνια της ζωής μου κάτω από την ηγεσία του μεγαλύτερου γιου που έβγαλε ο λαός μου στα χίλια χρόνια της ιστορίας του.
Ακόμη και αν μπορούσα, δεν θα ήθελα να σβήσω τα χρόνια αυτά από την ύπαρξή μου. Είμαι ευτυχισμένος γνωρίζοντας ότι εκπλήρωσα την υποχρέωσή μου απέναντι στο λαό μου, την υποχρέωση μου ως Γερμανός, εθνικοσοσιαλιστής και πιστός σύντροφος του ηγέτη μου.
Δεν μετανοώ για τίποτα. Εάν βρισκόμουν πάλι στην αρχή, θα ενεργούσα πάλι καθώς ενέργησα, ακόμα κι αν ήξερα, ότι στο τέλος θα βρω το θάνατο στις φλόγες. Δεν έχει σημασία τί θα κάνουν οι άνθρωποι, αφού κάποτε θα βρεθώ μπροστά στο δικαστήριο της αιωνιότητας. Μόνο απέναντί του θα λαμβάνω ευθύνη, και ξέρω πως θα αθωωθώ…».
Ο Ες προσήχθη στη Δίκη της Νυρεμβέργης ως εγκληματίας πολέμου και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «Συνωμοσία κατά της παγκόσμιας ειρήνης» και για «Σχεδιασμό, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου».
Βρέθηκε κρεμασμένος με καλώδιο μέσα στο κελί του σε ηλικία 93 ετών.
