Στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων των Εκπαιδευτηρίων «Ελληνογερμανική Αγωγή», την Τετάρτη 6 Απριλίου 2016 στις 8 μ.μ. εγκαινιάζεται στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του σχολείου στην Παλλήνη μια σημαντική και αντιπροσωπευτική έκθεση, από τις σπάνιες στην Ελλάδα, εικαστικών έργων του διεθνώς αναγνωρισμένου και καταξιωμένου δημιουργού Παύλου (Διονυσόπουλου), που υπογράφει ως Pavlos.

Καταγόμενος από τα Φιλιατρά, ο Pavlos (1930) σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. ζωγραφική με τον Μόραλη, μεταβαίνοντας κατόπιν με υποτροφία στο Παρίσι (1954), όπου γνώρισε τα σύγχρονα μεταπολεμικά ρεύματα εκείνης της περιόδου. Παράλληλα ασχολήθηκε - και κατά τα διαστήματα που επέστρεφε στην Ελλάδα - με το θέατρο και τη διαφήμιση.

Η καλλιτεχνική του ωστόσο προσωπικότητα αναπτύχθηκε κι αναδείχθηκε στο Παρίσι. Ο Pavlos επελέγη λόγω της ποιότητας και της πρωτοτυπίας των έργων του από τον διάσημο θεωρητικό Pierre Restany ως ένα σπουδαίο και ισοδύναμο σε αξία εικαστικό μέλος του ευρωπαϊκού κινήματος του «Νέου Ρεαλισμού», που είχε διαμορφώσει αυτός ο ίδιος θεωρητικός.

Η ομάδα του εκείνη περιλάμβανε τα πιο σημαντικά ονόματα των δημιουργών που καλλιτεχνικά ήταν δραστήριοι κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Έτσι ο P. Restany συγκρότησε μια μεγάλη και ίσως την τελευταία ιστορικά για την εποχή «αντίσταση» και ταυτοχρόνως απάντηση της Γηραιάς Ηπείρου απέναντι στην ιδιαίτερα ακμαία και ταχύτατα διαδιδόμενη τότε αμερικανική pop-art.

Τιμώντας τον εξαιρετικό και ταλαντούχο αυτόν καλλιτέχνη, που διαμορφώνει τα γλυπτοζωγραφικά έργα του με κομμένες και πλεγμένες λωρίδες από πολύχρωμα χαρτιά διαφημιστικής αφίσας (έχοντας με πρωτοτυπία κι ευρηματικότητα υποκαταστήσει το πινέλο και το σκαρπέλο), η «Ελληνογερμανική Αγωγή» παρουσιάζει ένα μεγάλο μέρος από τις «σημαίες» του (της πρώτης σειράς που φιλοτέχνησε το 2000) για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έργα του επίσης που αφορούν τη φύση (φρούτα, ανοιξιάτικοι κάμποι και θαλασσινές βραδιές «φεγγαρόστρατες» στα κύματα) ή στοιχεία από τις ενδυματολογικές προτιμήσεις και συνήθειες της μεταπολεμικής αστικής τάξης (κοστούμια, γραβάτες). Όλα τα εκτιθέμενα έργα προέρχονται από συλλέκτες, που είχαν την καλοσύνη να τα δανείσουν για τη συγκεκριμένη εκδήλωση.

Την ημέρα των εγκαινίων θα μιλήσει για το έργο και τη συμβολή του καλλιτέχνη στο χώρο της ελληνικής και διεθνούς πρωτοπορίας η επιμελήτρια της έκθεσης, Κριτικός και Ιστορικός Τέχνης κ. Αθηνά Σχινά.

Παύλος Διονυσόπουλος - Στοιχεία για τη ζωή του από το αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης

Το 1947 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και, από το 1949 ως το 1953, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1954, με υποτροφία του γαλλικού κράτους, πήγε για πρώτη φορά στο Παρίσι, όπου έμεινε ένα χρόνο παρακολουθώντας μαθήματα στην Ακαδημία Grande Chaumiere. Την ίδια περίοδο ταξίδεψε στην Ισπανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1955 εργάστηκε στη διαφήμιση και το θέατρο, φιλοτεχνώντας πολλά σκηνικά. Το 1958, με υποτροφία του Ι.Κ.Υ., πήγε και πάλι στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και άνοιξε εργαστήριο. Στη γαλλική πρωτεύουσα γνωρίστηκε με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Raymond Haynes, o Cesar, o Giacometti, o Calder και o Dubuffet, καθώς και με τον Pierre Restany.

Το 1964 παρουσίασε την πρώτη ατομική του έκθεση στη γκαλερί J στο Παρίσι, την οποία ακολούθησαν πολυάριθμες ατομικές σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, στην Ελλάδα και στην Αμερική. Το 1972 οργανώθηκε αναδρομική παρουσίαση του έργου του στο Kunstverein, στο Ανόβερο και το 1997 στη Σχολή Καλών Τεχνών (Εργοστάσιο) στην Αθήνα. Εξίσου πολυάριθμες είναι και οι συμμετοχές του σε ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται παρισινά σαλόνια, οι Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1958, του Παρισιού το 1965 και το 1978 και της Βενετίας το 1980 και τα Ευρωπάλια το 1982.

Στο έργο του ο Παύλος αξιοποιεί αντιλήψεις του νέου ρεαλισμού και της ποπ αρτ. Συναρμολογώντας κομμένες λωρίδες από αφίσες, αλλά και μεταλλικό σύρμα δημιουργεί χαρακτηριστικές συνθέσεις με γραβάτες, σακάκια, παλτά και πουκάμισα κρεμασμένα σε καρέκλες, σε κρεμάστρες ή στον τοίχο, κουρτίνες, δέντρα, κολόνες και νεκρές φύσεις, τοπία, θάλασσες και χωράφια, όπου η εντύπωση και το αποτέλεσμα εξαρτώνται από το παιχνίδισμα των χρωμάτων και τον τρόπο συγκόλλησης του υλικού. Με ανάλογο τρόπο έχει επίσης δημιουργήσει περιβάλλοντα, ενώ στην καλλιτεχνική του δράση περιλαμβάνονται και δύο χάπενινγκς.

Αποσπάσματα από συνεντεύξεις του καλλιτέχνη στον ελληνικό τύπο

Από πολύ νέος o Pavlos είχε θέσει κάποια σοβαρά ερωτήματα στον εαυτό του, που -κι αυτό είναι το σημαντικότερο- δεν τα άφησε αναπάντητα. «Παύλο, τι θέλεις να γίνεις; Ο καλύτερος ή αλλιώτικος;», ήταν το ερώτημα-κλειδί. «Για να γίνεις καλύτερος πρέπει να γίνεις όμοιος με τους άλλους. Για να γίνεις αλλιώτικος, πρέπει να απομακρυνθείς από τους άλλους και να βρεις τον εαυτό σου. Διότι κάθε άνθρωπος είναι αλλιώτικος, μια διαφορετική οντότητα, που δεν έχει καμία σχέση με κανένα από τα δισεκατομμύρια ανθρώπων του πλανήτη».

Και τι ακριβώς έκανε; «Γκρέμισα τα σύνορα που έχουν βάλει οι άνθρωποι μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής. Εμένα η δουλειά μου είναι ζωγραφική και γλυπτική συγχρόνως. Λένε βλακωδώς ότι ο Μπέικον είναι καλύτερος από τον Τζακομέτι. Όχι! Είναι ποτέ δυνατόν; Γιατί είναι καλύτερος, αφού δεν έχουν καμία σχέση; Είναι δύο προσωπικότητες που δεν έχουν κοινό σημείο. Είναι και οι δύο μεγάλοι καλλιτέχνες. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκφράσεις το γούστο σου και να πεις «εμένα μου αρέσει περισσότερο ο Μπέκον. Τίποτεάλλο!»

«Εγώ είμαι θύμα της αισιοδοξίας μου. Είμαι από αυτούς που όταν πονάνε δεν κλαίνε, αλλά τραγουδάνε. Όταν το 1992 ετοίμαζα μια μεγάλη έκθεση για το Μαϊάμι και ήρθαν οι άνθρωποι και κουβεντιάσαμε και αποφασίσαμε μια συγκεκριμένη ημερομηνία για τα εγκαίνια, δεν υπολόγισα ότι είναι πολύ κοντά σε χρόνους. Εγώ δεν έχω ποτέ έτοιμα έργα. Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες στις εφημερίδες. Και ξαφνικά διαπίστωσα ότι δεν ήταν δυνατό να προλάβει τους χρόνους αυτούς ένας άνθρωπος. Αλλά πιέστηκα, ξενύχτησα και τα κατάφερα. Και αντί να πάρω το αεροπλάνο να πάω στα εγκαίνια, πήρα τις Πρώτες Βοήθειες και προσγειώθηκα στην εντατική. Τότε έκανα το τριπλό by-pass. Πέντε νύχτες και τέσσερις μέρες δεν κοιμήθηκα. Αλλά την έκθεση την έκανα!».

Ο Παύλος δηλώνει πως: «Είχα μία εξέλιξη φυσιολογική, σταδιακή χωρίς απότομα ανεβάσματα ή κατεβάσματα. Είμαι καλλιτέχνης full time».

«Ισως δεν είναι ευρύτερα γνωστό» αναφέρει ο κ. Χάρης Καμπουρίδης, τεχνοκριτικός, «αλλά είναι ο μόνος της γενιάς του, ο οποίος στην Αθήνα δεν αναλώθηκε σε σχέσεις με το κράτος και δημόσιους φορείς. Αντίθετα, υποστήριξε μια συγκεκριμένη γκαλερί, το "Αρτιο", η οποία και δημιούργησε νέους συλλέκτες, νέους μαικήνες της ζωγραφικής».

Info:

Διάρκεια έκθεσης : 6-17 Απριλίου 2016
Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα – Παρασκευή: 10.00 π.μ. 8.00 μ.μ
Σάββατο – Κυριακή: 10.00 π.μ. – 2.00 μ.μ.
www.ea.gr