Γράφει ο
Ιωάννης Κουλούρης

Το να κάνει κανείς κριτική σε μία Κυβέρνηση λίγων ημερών, μία μόλις εβδομάδα μετά τις εκλογές και ενώ δεν έχουμε δει ούτε τις προγραμματικές της δηλώσεις, δεν είναι οπωσδήποτε δεοντολογικό, αφού κανονικά δικαιούται μία εύλογη πίστωση χρόνου.

Όταν όμως, τα ίδια τα στελέχη της Κυβέρνησης δεν δίνουν ούτε μία ώρα πίστωση χρόνου στον εαυτό τους, δεν περιμένουν καν τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησής τους, αλλά  εισβάλλουν ως ταύροι σε υαλοπωλείο στη δημόσια ζωή της χώρας, εξαγγέλλοντας ο καθένας ό,τι του έρθει στο μυαλό από τα προεκλογικά τους συνθήματα, τότε ασφαλώς δικαιούμαστε και εμείς να κάνουμε κριτική στις ενέργειές τους. Το αξιοσημείωτο είναι ότι εξαγγέλλουν μόνο άμεσες παροχές και υποσχέσεις, χωρίς νε λένε πού θα βρουν τα χρήματα, και κανένα άμεσο μέτρο για πάταξη της φοροδιαφυγής, της διαπλοκής και της διαφθοράς από τα οποία υποτίθεται ότι θα έβρισκαν τα χρήματα για να κάνουν τις παροχές.

Ήδη από τη σύνθεση της Κυβέρνησης φάνηκαν τα πρώτα κακά σημάδια της ανακολουθίας της.

Το να λέει κανείς προεκλογικά ότι θα κάνει ένα ολιγομελές και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα και να μην το κάνει μετά, δεν είναι κάτι πρωτότυπο, θα έλεγα αντίθετα ότι είναι η κοινή πρακτική.

Το να βαφτίζει όμως ολιγομελές ένα σχήμα με 35 υπουργούς, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση είχε 26 υπουργούς, είναι σίγουρα κάτι το πρωτότυπο που υποτιμά τη νοημοσύνη μας και δείχνει τη νοοτροπία των νέων κυβερνώντων.

Ακόμα όμως πιο προκλητικό είναι να θεωρεί αυτό το σχήμα ευέλικτο, όταν από τους 35 υπουργούς οι 21 είναι αναπληρωτές υπουργοί.    Δηλαδή αντί να μειώσουμε τη γραφειοκρατία και τις ιεραρχικές βαθμίδες ώστε να απαιτούνται λιγότερες  διαδικασίες, εγκρίσεις και υπογραφές για να φθάσει ένα σοβαρό θέμα στη λήψη μίας τελικής απόφασης ή στην εισήγηση για ένα Νόμο στη Βουλή, τώρα προσθέσαμε μία ακόμα ιεραρχική βαθμίδα εκεί που πριν δεν υπήρχε!!

Φαντάζεται κανείς τι θα γίνεται όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ του αναπληρωτή υπουργού και του ιεραρχικά ανώτερου του (υπερ)υπουργού. Μέχρι τώρα  είχαμε πικρή εμπειρία από το σχήμα αυτό σε 6 τομείς. Τώρα το έχουμε σε 21, και αν λάβουμε υπόψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπουργοί του εκπροσωπούν 12 διαφορετικές συνιστώσες, τότε τα φαινόμενα διαφωνιών μεταξύ αναπληρωτών υπουργών και υπουργών θα είναι στην ημερησία διάταξη.  Εάν αυτό αποτελεί ευελιξία, μάλλον θα πρέπει να αλλάξει η σημασία της λέξης.

Ήδη από τις πρώτες ημέρες υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που κάποιος αναπληρωτής υπουργός εξήγγειλε κάτι και «πριν αλέκτωρ φωνήσαι»  έσπευσε ο αρμόδιος υπουργός να το διορθώσει.

Σε προηγούμενα άρθρα μου είχα επισημάνει ότι οι εκλογές τη στιγμή αυτή ήταν εγκληματική ενέργεια καταστροφική για τη χώρα. Όχι γιατί η απελθούσα κυβέρνηση ήταν καλή ή έστω υποφερτή ( αντίθετα ήταν κακή με πολλά σοβαρά λάθη και παραλείψεις),  αλλά αφενός επειδή βρισκόμασταν στη μέση ενός προγράμματος που έπρεπε να ολοκληρωθεί για να δούμε τα αποτελέσματά του και να μην πάνε χαμένες οι θυσίες πέντε ετών, και αφετέρου, και κυρίως, επειδή δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, αφού ήταν προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανένα ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης, κυρίως στον οικονομικό τομέα, τα δε υπόλοιπα κόμματα ήταν ευκαιριακά χωρίς καμία συγκεκριμένη πρόταση.

Για το λόγο αυτό είχα κάνει επανειλημμένα συγκεκριμένη πρόταση προς την απελθούσα Κυβέρνηση ώστε κατ’ αρχήν,  να αποφύγει και,  εάν τελικά γίνουν,  να κερδίσει τις εκλογές, η οποία όμως αγνοήθηκε από αυτήν, με αποτέλεσμα τη συντριπτική ήττα της. Ίσως τελικά και να μην ήθελε να κερδίσει.

Στο τελευταίο μάλιστα άρθρο μου πριν τις εκλογές, κατέληγα με την επίκληση ο Θεός να φωτίσει τους ψηφοφόρους ώστε να ψηφίσουν σωστά. Και φαίνεται ότι πράγματι ο Θεός φώτισε αρκετούς από αυτούς ώστε μπροστά στη διαφαινόμενη αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να καταλάβει την πρώτη θέση, ψήφισαν τους ΑΝΕΛ που ήταν κοντά στο όριο, ώστε να μπουν στη Βουλή και να μην υπάρχει αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Το κακό είναι ότι ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ μετέφρασε λάθος την ψήφο αυτή και θεώρησε ότι το ποσοστό του ήταν πάντοτε αυτό και απλά σκόπιμα δεν το παρουσίαζαν οι δημοσκοπήσεις!  Και φρόντισε μάλιστα να συνάψει άρον- άρον συμφωνία με το ΣΥΡΙΖΑ με μόνο όπως φαίνεται ουσιαστικό όρο και αντάλλαγμα τη θέση του Υπουργού Άμυνας για τον εαυτό του.

Από τα πρώτα κατορθώματα της νέας Κυβέρνησης ήταν η γνωστή  επιπόλαια στάση του Υπουργού Οικονομικών στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον επί κεφαλής του Eurogroup, η οποία προκάλεσε τον παγκόσμιο, οπωσδήποτε όχι ευμενή,  σχολιασμό.  Δεν γνωρίζω με ποια κριτήρια ο Πρωθυπουργός επέλεξε τον Υπουργό αυτό, όμως πέρα από την ορθότητα ή μη των οικονομικών του θεωριών  ( γιατί έως τώρα μόνο θεωρητικά μιλάει και κανένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν παρουσιάζει), ο τρόπος που εκφράζεται  και συμπεριφέρεται σίγουρα δεν βοηθά τη χώρα. Η χώρα δεν χρειάζεται  ούτε «σκληρούς» , ούτε «μάγκες», ούτε “showmen” υπουργούς, αλλά κυρίως ικανούς διπλωμάτες. Σαν να μην έφτανε αυτό, στη συνέχεια σε εκπομπή του BBC, αντί να αιτιολογήσει τη στάση του, προσπάθησε να πείσει τον κόσμο ότι φταίει η…μετάφραση. Φαίνεται ότι εκτός από τα άλλα υποτιμά και την κοινή νοημοσύνη.

Ευτυχώς ο Πρωθυπουργός, αλλά και ο ίδιος, φαίνεται ότι κατάλαβαν τη γκάφα και έχουν αποδυθεί σε διεθνή εκστρατεία για διευκρινίσεις και επανόρθωση. Όμως και πάλι τα στελέχη της Κυβέρνησης και τα διάφορα ΜΜΕ που τη στηρίζουν, δεν φαίνεται να ερμηνεύουν σωστά τις δηλώσεις των ξένων πολιτικών και βλέπουν σ’ αυτές αλλαγή στάσης υπέρ των απόψεων τους! Το γεγονός είναι ότι εάν υπάρχει κάτι κοινό σε όλες αυτές τις δηλώσεις είναι ότι,  απαραίτητη προϋπόθεση για ό,τι προτείνουν είναι να τηρήσει η χώρα τις ανειλημμένες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις της.

Στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι το να θεωρείται η τρόικα ως υπεύθυνη για όλα τα κακά του μνημονίου, ήταν υπεκφυγή των αρμοδίων για να δικαιολογήσουν τις δικές τους ευθύνες. Η τρόικα είναι μία επιτροπή στελεχών που μεταφέρει απόψεις και προτάσεις  των προϊσταμένων τους οργάνων και τους ενημερώνει για το τι πράττει η Ελλάδα, και κανονικά θα πρέπει να συνεργάζεται με αντίστοιχα στελέχη υπουργείων στην Ελλάδα. Το να συνομιλούν απευθείας οι υπουργοί με την τρόικα είναι δική τους επιλογή  και κανείς δεν τους υποχρέωσε σε αυτό, αλλά μέχρι τώρα την χρησιμοποίησαν για να της φορτώσουν όλα εκείνα τα άδικα και απαράδεκτα μέτρα που οι ίδιοι, ( με την εισήγηση του στελεχιακού κατεστημένου του Υπουργείου Οικονομικών και την πίεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου και των διαπλεκόμενων συμφερόντων),  έλαβαν σε βάρος της χώρας και του λαού.  Στην πραγματικότητα οι εταίροι και η τρόικα έθεταν οικονομικούς στόχους, και  το τι μέτρα θα ελάμβανε η χώρα για να τους πραγματοποιήσει ήταν αποκλειστική ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων της .

Κανείς δεν τις υποχρέωσε να κάνουν οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ενώ θα έπρεπε πρώτα να καταργήσουν τα απαράδεκτα μισθολογικά προνόμια που είχαν ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι ( π.χ. υπάλληλοι Βουλής και Υπουργείου Οικονομικών), και  να μειώσουν, ή καταργήσουν,  τις προκλητικές  συντάξεις ή άλλες παροχές που είχαν δοθεί χαριστικά σε διάφορες κατηγορίες συνταξιούχων χωρίς να έχουν καταβάλει αντίστοιχες εισφορές και εάν δεν αρκούσαν οι περικοπές αυτές τότε να προχωρούσαν σε αναλογική περικοπή των υπολοίπων.

Κανείς δεν τις υποχρέωσε να καταργήσουν το αφορολόγητο όριο των μισθωτών και των συνταξιούχων, ενώ άφηναν ανέγγιχτους τους πλούσιους.

Κανείς δεν τις υποχρέωσε να καταργήσουν το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας και να βάλουν στη θέση του το απαράδεκτο χαράτσι και τον ΕΝΦΙΑ.

Κανείς δεν τους εμπόδισε να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες, τους λαθρέμπορους και τους ιδιοκτήτες των off shore, και να εισπράττουν τα πρόστιμα των διαπλεκόμενων.

Κανείς δεν τους επέβαλε να φορολογούν το ίδιο τα εισοδήματα ενός οικογενειάρχη με αυτά ενός ανύπαντρου.

Κανείς δεν τους επέβαλε να καταργήσουν τη συμβολική σύνταξη των 100 € μηνιαίως που λάμβαναν οι πολύτεκνες μητέρες και να αφήσουν ανέπαφες άλλες πολύ μεγαλύτερες συντάξεις που λάμβαναν κατηγορίες πολιτών χαριστικά και χωρίς να έχουν καταβάλει καμία εισφορά γι’ αυτές.

Γι’ αυτά και πολλά άλλα δεν φταίει η τρόικα ούτε οι εταίροι – δανειστές αλλά αποκλειστικά και μόνο οι δικές μας κυβερνήσεις.

Επομένως το να θέτει η νέα Κυβέρνηση ως πρωταρχική επιδίωξη την κατάργηση της τρόικας είναι ένας τελείως άσκοπος  στόχος, γιατί συμφωνίες κρατών, και μάλιστα οικονομικές,  χωρίς μηχανισμούς για να διαπιστώνουν την τήρησή τους δεν γίνονται, και εάν αλλάξει η συγκεκριμένη τρόικα θα έρθει οπωσδήποτε κάποιος άλλος παρόμοιος θεσμός στη θέση της. Νομίζω ότι αυτό το κατανοεί και η ίδια και απλά θέτει το ζήτημα αυτό για να πει ότι κάτι πέτυχε σε αντάλλαγμα των ουσιαστικών προεκλογικών της υποσχέσεων που δεν θα πραγματοποιήσει.

Ήδη τελειώνοντας το άρθρο αυτό, (Δευτέρα  2-2-2015),  πληροφορήθηκα ότι ο Υπουργός Οικονομικών εγκατέλειψε την βασικότερη προεκλογική υπόσχεσή του κόμματός του για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Πιστεύω ότι, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν την εξουσία, θα κάνουν το ίδιο και για τις άλλες ουτοπικές και ανεφάρμοστες υποσχέσεις τους.

Όπως λέει και ο λαός η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Τώρα το τι είναι καλή και τι κακή μέρα για τη χώρα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι  καθόλου προφανές, και ελπίζω και πάλι να τους φωτίσει ο Θεός, έστω και αν δηλώνουν άθεοι.