Σημαντικό ρόλο στο να βοηθήσουν τα παιδιά να ξεπεράσουν το τραύμα που μπορεί να τους προκαλέσει το διαζύγιο των γονιών τους μπορούν να παίξουν οι παιδίατροι, σύμφωνα με αναφορά της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής.

Οι παιδίατροι θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν την ανάγκη για παρέμβαση, διατηρώντας μια ουδέτερη σχέση με τους γονείς, αναφέρει η Carol C. Weitzman, από την Ιατρική Σχολή του Yale, επικεφαλής του τμήματος Αναπτυξιακής και Συμπεριφορικής Παιδιατρικής της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής.

"Ο παιδίατρος μπορεί επίσης να βοηθήσει τους γονείς να καταλάβουν πώς αντιδρούν τα παιδιά στον χωρισμό. Οι αντιδράσεις αυτές ποικίλλουν, ανάλογα με την ηλικία και το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού. Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνονται να απαντούν με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις των παιδιών και θα πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα".

Σύμφωνα με τη Weitzman και τους συνεργάτες της, κάποιοι από τους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την αντίδραση ενός παιδιού στο διαζύγιο των γονιών, είναι το αναπτυξιακό του στάδιο, η δυνατότητα των γονιών να εστιάζουν στις ανάγκες και στα συναισθήματα των παιδιών, το ταπεραμέντο του παιδιού και η ψυχοκοινωνική λειτουργία των γονιών, πριν και μετά τον χωρισμό.

Οι συντάκτες της μελέτης παρατήρησαν επίσης ότι όσο τα παιδιά μεγαλώνουν και ωριμάζουν, τα συναισθήματά τους, οι ανησυχίες τους και οι συμπεριφορές τους γύρω από το θέμα του διαζυγίου μπορεί να αλλάξουν. Περιστατικά όπως αλλαγές στην κηδεμονία των παιδιών, ένας νέος γάμος και ένας νέος “γονιός” για το παιδί, το αν ο γονιός αρχίσει να βλέπει κάποιον άλλο σύντροφο ή να βγαίνει ραντεβού, επηρεάζουν τη δυνατότητα ενός παιδιού να προσαρμοστεί.

Βασιζόμενοι στα ευρήματά τους οι συγγραφείς της μελέτης πρότεναν πέντε τρόπους με τους οποίους μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τις οικογένειές σε περίπτωση διαζυγίου:

1. Να είναι έτοιμοι να αναγνωρίσουν τα σημάδια ενός δυσλειτουργικού γάμου, μιας κακής σχέσης μεταξύ των γονέων και του επικείμενου χωρισμού.

2. Να συζητήσουν τη λειτουργία της οικογένειας πριν ακόμη έλθει το διαζύγιο, υπενθυμίζοντας στους γονείς ότι οι πράξεις τους κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο είναι πολύ σημαντικές για την προσαρμογή του παιδιού.

3. Να λειτουργήσουν ως ο δικηγόρος του παιδιού, προσφέροντας υποστήριξη και συμβουλές, τόσο στο παιδί όσο στους γονείς, για τα συναισθήματα που θα βιώσουν. Σε αυτά μπορεί να περιλαμβάνονται ενοχή, θυμός, λύπη.

4. Να ενθαρρύνουν τον ανοιχτό διάλογο μεταξύ των γονέων, να μην παίρνουν το μέρος του ενός ή του άλλου γονιού και να είναι σε θέση να αντιληφθούν πότε πρέπει να ενεργοποιήσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες για την προστασία του παιδιού.

5. Όταν είναι απαραίτητο, να παραπέμπουν τις οικογένειες σε ειδικές δομές ψυχικής υγείας.

Το πιο σημαντικό ωστόσο, σύμφωνα με τον Michael Yogman, από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, είναι το παιδί να διατηρήσει την κανονικότητα στη ζωή του. Το σχολείο, οι εξωσχολικές του δραστηριότητες και οι επαφές του με τους φίλους και την οικογένειά του θα πρέπει να παραμείνουν όσο το δυνατόν πιο αδιατάρακτες.

Επιπλέον, "τα παιδιά θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν προκάλεσαν εκείνα το διαζύγιο και οι απορίες τους θα πρέπει να λυθούν, με ειλικρίνεια και με τρόπο που να τους είναι κατανοητός", σημείωσε.

Η αναφορά υπογράμμισε επίσης την ανάγκη για follοw up- υπενθυμίζοντας στους παιδιάτρους ότι “το διαζύγιο είναι μια διαδικασία, δεν είναι ένα γεγονός”. Ενώ τα περισσότερα παιδιά μπορούν να προσαρμοστούν στον χωρισμό συν τω χρόνω, άλλα μπορεί να χρειαστούν επαγγελματική βοήθεια. Πολλά παιδιά για παράδειγμα, εμφανίζουν αλλαγή στη συμπεριφορά τους, τον πρώτο χρόνο του χωρισμού, αλλά προσαρμόζονται στα 2-3 χρόνια. Η αίσθηση της απώλειας ωστόσο, που βιώνει ένα παιδί με το διαζύγιο, μπορεί να διαρκεί χρόνια και να επιτείνεται στις διακοπές, στα γενέθλια και σε άλλες ειδικές περιστάσεις.

http://www.stogiatro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=43306:diazygio-pos-borei-na-voithisei-o-paidiatros&catid=405:paidi&Itemid=239