5 Νοεμβρίου 2026
Δημήτρης Α. Τόμπρας
«…..Στην σημερινή Ελλάδα των λαϊκιστών ηγετών (;) όλων σχεδόν των κομμάτων πάντα οι άλλοι φταίνε για τα δεινά που περνάμε σαν λαός εκτός από μας.
Είναι οι Αμερικάνοι; Είναι οι Ευρωπαίοι; Είναι οι μασόνοι; Είναι οι Εβραίοι; Είναι το κεφάλαιο, οι εφοπλιστές και η παγκοσμιοποίηση; Είναι οι κυβερνήσαντες στο παρελθόν που χρηματίστηκαν ή έκλεψαν;
Πάντα κάποιος άλλος φταίει εκτός από μας, τον λαό, και ….ας λέει ότι θέλει ο εσχάτως ανανήψας ευφυής και ρεαλιστής Θ. Πάγκαλος, που ισχυρίζεται πως «όλοι μαζί τα φάγαμε, άλλοι πολλά, άλλοι λίγα , ανάλογα με τα …γράδα μας» και έχει απόλυτο δίκαιο.
Με την βολική λογική της απώθησης ευθυνών, θεωρείται απαγορευμένη και για μερικούς προδοτική η ομολογία της πραγματικότητας ότι:
«η Ευρώπη, σεβόμενη και τιμώντας την μήτρα του πολιτισμού της δέχθηκε, κατ’ οικονομία, την συμμετοχή της Ελλάδος στην νομισματική ένωση. Δημιούργησε έτσι τις συνθήκες πραγματικής ανάπτυξης, με την δραματική μείωση των επιτοκίων, και τον απεγκλωβισμό της οικονομίας από τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό . Είναι άλλωστε νωπές οι μνήμες του διψήφιου πληθωρισμού και των επιτοκίων του 24-36% της λαοπλάνας σοσιαλιστικής οικονομικής διαχείρισης. Θωράκισε η ΕΕ, με πλουσιοπάροχες επιχορηγήσεις τον αγροτικό τομέα και εξασφάλισε δημιουργία μιας σύγχρονης και θαυμαστής υλικοτεχνικής τεχνικής υποδομής, ενός σύγχρονου κράτους μέσω πολλαπλών προγραμμάτων αξίας δεκάδων δις. ευρώ, υποδομή. Τέτοιους πόρους, εκτός ΕΕ, η χώρα θα αποκτούσε μετά εκατονταετία. Έδωσε επίσης η ΕΕ την ευκαιρία προνομιακού δανεισμού της από τις αγορές, σε επιχειρήσεις και ΔΕΚΟ με επιτόκια ευρώ και όχι δραχμής.
Συνεπώς αυτήν την Ευρώπη, στην οποία όλοι οι γειτονικοί, και όχι μόνον, λαοί προσπαθούν per mare per terra να βρουν καταφύγιο, προοπτική σταθερότητας και ευημερίας, σαν υπερήφανος και έντιμος λαός, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την συμβολή της στην ανάπτυξή μας και να εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας, συμμορφούμενοι χωρίς «ζαβολιές» στους γενικούς κανόνες συμπόρευσης που έχουμε πανηγυρικά συνομολογήσει».
Έτσι σκέπτονται και λειτουργούν όλοι οι παραγωγικοί και σώφρονες νοικοκυραίοι πολίτες.
Αντίθετα οι «παρασιτικοί και λαθρόβιοι» Ευρωσκεπτικιστές και μερικοί κυνικοί τυχοδιώκτες, κατά κανόνα προτιμούν το δήθεν ηρωικό, μαχητικό, διεκδικητικό, πατριωτικό, μάγκικο, εθνικοσοσιαλιστικό, λεβέντικο, υπερήφανο αφήγημα, που κολακεύει και παραπλανά τον λαό, το οποίο υποστηρίζει ότι:
«…μία βροχερή και κρύα νύκτα η νεοφιλελεύθερη, ναζί και ατυχήσασα σεξουαλικά, σκύλα καγκελάριος Μέρκελ είδε κάποιο κακό όνειρο και ο πανάθλιος «Ιάγος» της, ο κομπλεξικός σακάτης Σόιμπλε, που είχε παράλληλα και αυτός ένα παρόμοιο ένα εφιάλτη, ότι δηλαδή η … σε πολλές αμαρτίες περιπεσούσα Ελλάς, πρέπει τιμωρηθεί παραδειγματικά με τον δια της οικονομικής ασφυξίας θάνατο.
Όταν ξύπνησαν και αλληλοενημερώθηκαν, με σατανική ηδονή, συγκάλεσαν μυστική διεθνή διάσκεψη ανθελλήνων τραπεζιτών, εβραίων, μασόνων, κεφαλαιοκρατών και απάντων των εχθρικών γειτόνων μας, προκειμένου να συνωμοτήσουν και πιούν το αίμα του των φτωχών, των αναπήρων, των γερόντων, και των πάσης φύσεως αδυνάτων, να καρπωθούν την …τεράστια μελλοντική και κρυμμένη στα έγκατα της γης περιουσία των αθώων και κατατρεγμένων Ελλήνων δημοκρατών, έτσι ώστε να εξαφανίσουν την ιστορική Ελλάδα και να την μετατρέψουν σε Γερμανικό προτεκτοράτο».
Έτσι σκέπτονται τα παράσιτα της κοινωνίας, και οι νωθροί πλαδαροί λιγδέ λαθρόβιοι που η διανοητική διαταραχή δρα σαν φυγόκεντρος δύναμις που τους τοποθετεί στα άκρα. Αριστερά και δεξιά.
Αυτές οι δύο εκδοχές που λειτούργησαν διχαστικά τα μνημονιακά χρόνια σαν διελκυστίνδα. Αποπροσανατόλισαν, και ταλάνισαν τον λαό, απομακρύνοντας τον από την πραγματικότητα και τα διεθνώς δρώμενα, καθιστώντας αισθητή την απομόνωση και την μιζέρια. Στα χρόνια αυτά χάσαμε το25% του ΑΕΠ.
Όλοι οι πολιτικοί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έχουν μερίδιο ευθύνης, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, και μερικοί από αυτούς ευθύνονται σε βαθμό κακουργήματος.
Κοινός παρονομαστής της αρνητικής δράση των πολιτικών είναι ο γνωστός λαϊκισμός σε όλες του τις διαβαθμίσεις.
Ο Γιωργάκης του ΠΑΣΟΚ λαϊκίζοντας βιάσθηκε να πάρει την εξουσία, λαΐκισε για να κρύψει την ανεπάρκεια του, τα έκανε μούσκεμα, και τα έριξε σαν ευθυνόφοβο σχολιαρόπαιδο, στους άλλους, Έλληνες και ξένους.
Ο Αντώνης παρά το γεγονός ότι «γνώριζε το μάθημα», ημι –λαΐκισε, ως αντιπολίτευση, και άκριτα βιάσθηκε να πάρει την «καυτή πατάτα», της εξουσίας. Την «μαγείρεψε» ικανοποιητικά, συγκυβερνώντας με το εκλογικευμένο ΠΑΣΟΚ και «ετοιμάσθηκε να γευθεί τους κόπους του» αλλά, τον πρόλαβε ο επικίνδυνα ημιμαθής και άκριτα λαίμαργος για εξουσία υπερλαϊκιστής Αλέξης, να του πάρει ύπουλα, την «μπουκιά από το στόμα», (όπως έκανε ο ίδιος ο Αντώνης στον Μητσοτάκη προγενέστερα), προκειμένου να πετάξει την χώρα στην δίνη της ουτοπίας του για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, Θεέ και Κύριε, ολόκληρης της Ευρώπης!!! Απίστευτο αλλά αληθινό.
Στις παραπάνω λίγες γραμμές συνοψίζεται το «δράμα του μνημονίου, σε πολλές συνέχειες», που βιώνει ο Ελληνικός λαός γιατί από την δική του αφελή και ατελή κρίση επικράτησε η δεύτερη «λεβέντικη», η «τσαμπουκαλίδικη» εκδοχή, των άκαπνων λαοπλάνων, αυτή της μαχητικής αντιπαράθεσης με τους γιγαντιαίους Ευρωπαίους ετέρους, συμμάχους και διασώστες μας….»
Τα παραπάνω περιέχονται στο βιβλίο μου «1965-2915 έτσι τα είδα και τα οίδα» η συγγραφή του οποίου τελείωσε τον Σεπτέμβριο2915.
Είκοσι μήνες αργότερα τίποτα δεν άλλαξε. Η λύση του προβλήματος μας θα μπορούσε να ήταν ένα « σύντομο μονόπρακτο» με ευχάριστη και διδακτική κατάληξη, αν οι λιπόψυχοι πολιτικοί μας, δεν υπολόγιζαν το στιγμιαίο πολιτικό κόστος και ακολουθούσανε την πρώτη εκδοχή της συναίνεσης και συνεργασίας, που έξυπνα και επιτυχώς, ακολούθησαν οι Κύπριοι και οι άλλοι λαοί που βρέθηκαν στην ίδια περίπου θέση.
Είναι παλιά η σοφή συμβουλή που αποδίδεται στον παρεξηγημένο Μακιαβέλλι, πως «το χέρι που δεν μπορείς να κόψεις δεν το γρατζουνίζεις με τα νύχια σου αλλά το χαϊδεύεις ή και το φιλάς ακόμη». Δυστυχώς, οι περισσότεροι μίζεροι πολιτικοί, δεν πήραν καθαρή θέση υπέρ της αναγκαιότητας των μέτρων και της ευεργετικής επίδρασης των αυτονόητων μεταρρυθμίσεων, και ως κλασσικοί αιθεροβάμονες, θέλησαν να κάνουν «ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά».
Δεν πέτυχαν φυσικά την ουτοπία τους, και άρχισαν σαν φοβισμένα και ευθυνόφοβα ανθρωπάκια, να κατηγορούν, να προσβάλουν και λοιδορούν τους Ευρωπαίους ηγέτες, τους μόνους που μπορούν να μας βοηθήσουν.
Αυτό ήταν το μοιραίο εθνικό σφάλμα. Φυσικά αυτοί εκνευρίσθηκαν και όπως κάνουν οι «παλαιότεροι καλοί όμως γονείς» εξακολουθούν μας βοηθούν και μας τιμωρούν παράλληλα. Και δεν είναι αυτό μόνο το κακό. Αυτό που δεν τρώγεται είναι ότι μας ειρωνεύονται, μας περιγελούν, μας εξευτελίζουν, αλλοίμονο, δίκαια από τα ασυνάρτητα καμώματα της τοξικής και λαίμαργης κομπανίας μαθητευόμενων μάγων, «ΣΥΡΙΖΑ» ΕΠΕ.
Email: datompras@hotmail.com
