Γράφει ο
Κώστας Παδουβάς

Έχοντας δεδομένο  ότι  οι πληθυσμοί της Ελλάδας και των βορείων γειτόνων  ανήκουν  στους  Ορθόδοξους Χριστιανούς κατά πλειονοψηφία, θα  είναι παραστατικότερο και περισσότερο κατανοητό να ανασυρθεί και συγκριθεί μεταξύ τους μια  κοινή  αντιπροσωπευτική θρησκευτική πράξη, ως παράδειγμα εφαρμογής  της  καταστροφικής  και  νοσηρή ς  κατάστασης της καχυποψίας  και της σύγχυσης σε βάρος άλλων. Πολλοί  εξ αυτών  προσεγγίζουν με  σεβασμό τις Άγιες Εικόνες απεικόνισης των  θεμάτων της Εκκλησίας  τους,  χωρίς να παραδέχονται την επιρροή  της «Μακεδονικής σχολής (τεχνοτροπίας)» στην  Αγιογραφία.

Πρόκειται για θρησκευτικόαγαθό των Ελλήνων Μακεδόνων στην Αγιογραφία,  η οποία κορυφώθηκε στην Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ 11^ου και 13^ου αιώνα ( η «Κρητική σχολή Αγιογραφίας» αναπτύχθηκε  μεταξύ 14^ου και 16^ου αιώνα),  το οποίο σφετερίζονται  με την εμμονή τους να ονομάζονται «Μακεδόνες» (με ή χωρίς γεωγραφικό συνθετικό). Σε ποια Μακεδονία, αλήθεια,  ανήκει η σχολή αυτή; Στη Βόρεια, στην Ελληνική, στα λοιπά Μακεδονικά εδάφη ή παντού στη Βαλκανική χερσόνησο;

Με άλλους λόγους, το συγκεκριμένο και  απαράμιλλο επίτευγμα των Ελλήνων Μακεδόνων  διεκδικείται από τους  επονομαζόμενους ως «Μακεδόνες» βόρειους γείτονες και είναι βέβαιο ότι δεν είναι το μόνο. Παρόμοιες διεκδικήσεις εγείρονται  σε πολλούς άλλους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής των δύο λαών,  όπως στους επιστημονικούς, εμπορικούς, λογοτεχνικούς, ιστορικούς κ.ά., οι οποίες προκαλούν οργή και σύγχυση στους Έλληνες.   

Τα γενεσιουργά αίτια παρόμοιων  διεκδικήσεων των γειτόνων εμφανίστηκαν    μετά το ΙΙ Π.Π.,  όταν ο δήθεν φίλος της Ελλάδας Πρόεδρος της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας Τίτο άλλαξε αυθαίρετα  το προπολεμικό όνομα  της νότιας περιφέρειας της χώρας του από Βαρντάσκα -  Μπανόβινα (vardarska - banovina) μέχρι την κατάκτηση της Γιουγκοσλαβίας από τη Γερμανία του Χίτλερ το 1941, σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε βάρος των Ελλήνων.

 Έκτοτε η «Μακεδονική σχολή Αγιογραφίας» και όλα τα λοιπά  Μακεδονικά επιτεύγματα, περιλαμβάνονται στη βάσανο ακούσιων ή εκούσιων ερωτημάτων αμφιβολιών, διότι δημιουργούνται συγχύσεις ως προς τον τόπο  που γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν και διαδόθηκαν αποκλειστικά από «Ελληνικά χέρια» και από την Ελληνική διανόηση της άλλοτε Ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Αλλά γιατί  «κόπτονται» να ανήκουν σε χώρα με το όνομα  «Μακεδονία» οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων;  Απάντηση: Προφανώς διότι δεν έχουν αποβάλλει το  φθόνο προς τους Έλληνες γείτονές τους!!!

Ο  βαθυστόχαστος Ισπανός συγγραφέας Carlos Ruiz Zafon γράφοντας: «Φθόνος είναι η θρησκεία του μέτριου», διευκρινίζει  περαιτέρω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ φθόνου και ζήλιας. Με όσα δεινά αμφότερα (φθόνος και ζήλια) συνεπάγονται, ο μεν φθόνος παραπέμπει σε σφετερισμό του «καλού» που διαθέτει ο άλλος, ενώ η ζήλια εμπεριέχει την αγωνία (το φόβο) μήπως αποκτήσει κάποιος άλλος αυτό που θεωρεί  αγαθό (έμψυχο ή άψυχο) ο ζηλόφθονος.   

Αντί οι γείτονες να προσπαθήσουν να εξομοιωθούν με τους Έλληνες,  ως αντίδοτο του καταστροφικού φθόνου, ο οποίος αργά ή γρήγορα δηλητηριάζει αμφότερους τους εμπλεκόμενους λαούς ατομικά και ομαδικά, υπαινίσσονται διαρκή ειρήνη και  φιλία που φέρνουν ευημερία (ιδιαίτερα ύστερα από τη  Συμφωνία των Πρεσπών), χωρίς στέρεα δείγματα ότι έχουν απαρνηθεί  το βαθύτερο αλυτρωτικό νόημα της χρησιμοποίησης του Ελληνικού ονόματος «Μακεδονία».  

Ειδικότερα, εξακολουθούν να σφετερίζονται ευρέως το Ελληνικό όνομα «Μακεδονία»  στις γεωγραφικές, γλωσσικές και εθνικές αναμορφώσεις τους, αδιαφορούν για τις σημαντικές μειοψηφίες του πληθυσμού τους και  παραπλανούν το λαό τους ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εισέλθουν σε Διεθνείς Οργανισμούς από την κύρωση της  «Συμφωνίας των Πρεσπών» κατά πλειοψηφία, δεν κάνουν καμιά νύξη βελτίωσης  του μέτρου  να  γίνουν επιτυχημένοι  συγγραφείς, ζωγράφοι-αγιογράφοι, αθλητές, επιχειρηματίες, επιστήμονες διεθνούς κύρους συγκριτικά με τον πληθυσμό τους, αδιαφορούν για τα αρνητικά  μηνύματα των Συλλαλητηρίων στην Ελλάδα και στο εσωτερικό τους κ.ά.. 

Οι εξ αυτών μέτριοι, φανερά  έχουν κάνει θρησκεία τους το φθόνο,  χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτοκαταστρέφονται θεωρώντας ότι έχουν μερίδια από όσα απέκτησαν με μόχθο και αίμα οι γείτονες τους Έλληνες και όχι μόνο. Οι παραλογισμοί τους επαυξάνονται επειδή αισθάνονται ότι βρίσκονται στο δρόμο της αρετής, ως ασθενέστεροι ή «θύματα», θεωρώντας ξένα προς αυτούς την ευγενή άμυλα, την ενέργεια, το πάθος που φέρνουν  την ατομική και κοινωνική πρόοδο.

Ιστορικά, όμως, η  ευημερία, ειρήνη και φιλία των λαών δεν εξασφαλίστηκαν  από καμιά  «συμφωνία μεταξύ κρατών», αλλά, από την εστίαση των παντοειδών δυνάμεων τους  αποκλειστικά και μόνο στην προσπάθεια εξομοίωσης, κατά την οποίαν εμπνέονται και καθοδηγούνται προκειμένου να φθάσουν και να ξεπεράσουν τους επιτυχημένους, τιθασεύοντας όλες τις αντίρροπες κακίες  και παραλογισμούς του απαίσιου  φθόνου.

Ακροτελεύτιες σχετικές  σημαντικές επισημάνσεις:

*Το ότι η «Συνθήκη των Πρεσπών» δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη ευημερίας ειρήνης και φιλίας μεταξύ των δύο λαών,  αποδεικνύεται στη γένεση της  από το ότι δεν έγινε αποδεκτή από σημαντικά μέρη των  συμβαλλομένων . Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού της «Βόρειας Μακεδονίας», περιλαμβανομένου του Προέδρου της την καταψήφισε, ενώ  παρακάμφθηκε το  δημοψήφισμα που θα την απέρριπτε με βεβαιότητα  στην Ελλάδα.  

*Η επιδερμική δικαιολογία ότι η «Συνθήκη των Πρεσπών» ήταν η αναγκαία προϋπόθεση εισδοχής της χώρας αυτής σε Διεθνείς Οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ κ.ά.) είχε αποδυναμωθεί προκαταβολικά, από την ανέκαθεν επίσημη θέση της Ελλάδας να βοηθήσει τη γείτονα αυτή χώρα  να εισέλθει σε οποιουσδήποτε  Διεθνείς Οργανισμούς θα επιθυμούσε, με την προϋπόθεση να μην χρησιμοποιεί  (από φθόνο;) το Ελληνικό όνομα ( όρο) «Μακεδονία», εμποδίζοντας τις ομαλές σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών.