Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εμφανίζοντας την κυβερνητική και διαχειριστική της ανεπάρκεια,  εξακολουθεί να απαιτεί από ένα λαό που σύρεται στη φτώχεια να πανηγυρίζει για τις χωρίς αντίκρισμα «νίκες» της, την ίδια ώρα που η κυβερνώσα Αριστερά έχει χρεωκοπήσει και ηθικά και πολιτικά.

Πλανώνται όσοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι θα περπατήσουν πάνω στο νερό.

Θα χρειαστεί αγώνας, γνώση, δουλειά και τόλμη, αφού δεν πρόκειται να χαριστεί τίποτα από αυτά που αφρόνως επέτρεψαν να χαθούν.

Είναι καιρός οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να αντιληφθούν, ότι η σοβαρότητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαία προϋπόθεση, αν θέλουν να τους λάβουν σοβαρά υπόψη τους στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής ζωής, είναι η χαμένη της αξιοπιστία.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να αντιγράφει καταδικασμένες μεθόδους του παρελθόντος και να συντηρεί τις ίδιες παλαιοκομματικές και ψηφοθηρικές αντιλήψεις.

Ο κ. Τσίπρας αδυνατεί, όπως φαίνεται, να αντιληφθεί ότι πίσω από την ένδεια προσώπων για τις κυβερνητικές θέσεις  που αντιμετωπίζει, κρύβεται η δική του αναξιοπιστία και η δική του εκφυλιστική για τη δημοκρατία λογική.

Από τη θητεία του στο λαϊκισμό, το μόνο που έχει μάθει καλά, είναι να εκπέμπει μερικές χιλιοφορεμένες ατάκες. Η μικροπολιτική δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο!

Αδυνατεί να πάει κόντρα στο ρεύμα και τη λογική που ο ίδιος έχει διαμορφώσει.

Αν κάποιος έχει την υπομονή να διαβάσει δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για τα μεγάλα ζητήματα που πρέπει να διαχειριστή η Κυβέρνηση όπως, ασφαλιστικό, φορολογικό κ.ά., θα απορήσει. Όχι για την αποφασιστικότητά τους να υπερασπιστούν ένα κοστολογημένο και ολοκληρωμένο σχέδιο απέναντι τους δανειστές, αλλά για το πόσο διαφορετικές εκτιμήσεις κάνουν.

Κάθε ένας έχει μια άλλη πρόταση, μια άλλη ιδέα, μια άλλη εκτίμηση.

       Για παράδειγμα για την αναγκαιότητα της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού ζητήματος,  ο κ. Τσίπρας ανέφερε: « …γιατί αλλιώς  σε πέντε χρόνια δεν θα μπορούμε να δίνουμε συντάξεις».

Όμως ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας κ. Νεφελούδης, τόνισε: «Αν δεν λύσουμε το ασφαλιστικό, σε ένα χρόνο το αργότερο, δεν θα μπορούμε να δώσουμε συντάξεις».

Τι ισχύει τελικά; Τίποτα δεν ισχύει, γιατί απλά ούτε οι ίδιοι δεν γνωρίζουν.

Όπως δεν γνωρίζουν αν θα γίνει μείωση στις κύριες και στις επικουρικές συντάξεις, αν οι περικοπές θα είναι ή όχι οριζόντιες, αν θα αυξηθούν οι εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών και πόσο, αν θα φορολογηθούν οι τραπεζικές συναλλαγές, αν, αν …

Ξέρουν τι κάνουν;

Επειδή σαν Έλληνες έχουμε πλούσια φαντασία και μεγάλο εγωϊσμό, τείνουμε να πιστεύουμε ότι αυτό που θέλουμε είναι και πραγματικό, ή ακόμα χειρότερο, ότι θα το επιβάλλουμε στην πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο νομίζουμε ότι μπορούμε να ζούμε όπως θέλουμε. Έως τη στιγμή που θα πέσουμε στη ξέρα της πραγματικότητας.

Όταν όμως βρούμε και στη δική μας χώρα τις συνθήκες που επιτρέπουν σε άλλους λαούς να ευημερούν, θα ξεφύγουμε από την παγίδα της εξάρτησης, της απόγνωσης και της οργής.

Δηλαδή, υπάρχει ακόμα σήμερα ελπίδα; Υπάρχει διέξοδος;

Η ελληνική οικονομία, παρά τη φθορά και τα πολλά βάρη, καταφέρνει ακόμη και σε συνθήκες απόλυτης κρίσης να παραμένει ζωντανή και να αναδεικνύει κρυμμένες δυνάμεις.

Ο ελληνικός λαός δεν κάμπτεται από τις συμφορές τις κρίσης, τις υπερνικά και βρίσκει τρόπους να δράσει και να αντιδράσει, ξεπερνώντας κόμματα και ηγεσίες και προπάντων ιδεοληψίες.

Άρα τι απομένει;    

Να σοβαρευτεί η Κυβέρνηση, να σηκώσει τα μανίκια και να δουλέψει, όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, δηλαδή:

- Να κόψει «όλο το λίπος» στις κρατικές δαπάνες και να εντατικοποιήσει τις αποκρατικοποιήσεις που δημιουργούν ανάπτυξη.

- Να πουλήσει τα δεκάδες χιλιάδες αδρανή κρατικά ακίνητα που ρημάζουν από εγκατάλειψη.

- Να προβεί σε δραστική μείωση του κράτους με κατάργηση των εκατοντάδων Δημοσίων Οργανισμών, οι οποίοι είναι χωρίς αντικείμενο, έργο και σκοπό.      

-  Να δημιουργήσει ελκυστικούς όρους σε ξένους και Έλληνες  επενδυτές να φέρουν τα λεφτά τους στη χώρα και να τα επενδύσουν, ώστε να ανακάμψει η οικονομία και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Όλα αυτά χωρίς να πειράξει  τις ήδη  κουτσουρεμένες   συντάξεις. Και τούτο διότι είναι γνωστό σε όλους, ότι το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης, σήκωσαν κυρίως οι συνταξιούχοι.

Όμως οι καλές ιδέες, θέλουν πολύ να συνδέονται, να συνδυάζονται, και να συγχωνεύονται. Θέλουν τόσο να αλληλοσυμπληρώνονται όσο  και να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.

Αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει ανάμεσα στις ιδέες  των κυβερνητικών στελεχών. Ο καθένας δηλώνει και προτείνει ότι πρόχειρα σκέφτεται, χωρίς προηγουμένως να το έχει μελετήσει σε βάθος, να έχει κοστολογηθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες και κυρίως να  έχει συμφωνηθεί με τους  δανειστές.

Γι’ αυτό αναγκάζονται τις περισσότερες φορές να τις αποσύρουν, ή να κατηγορήσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι παραποίησαν τις δηλώσεις τους.

Μήπως είναι επιτέλους καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο επικρατεί αυτός ο πολιτικός αμοραλισμός, τόσο θα απομακρύνεται η έξοδος από την κρίση και τόσο θα βρισκόμαστε παγιδευμένοι στο σημερινό τέλμα;

Μήπως επιτέλους ήρθε ο καιρός να εκτονώσουμε την πολιτική υπερπίεση που υφιστάμεθα, με έναν εκλογικό σεισμό στις επόμενες εκλογές οι οποίες, μετά την κοινωνική έκρηξη,  φαίνεται να γίνονται  σύντομα; 

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.