Γράφει ο
Δημοσθένης Δαββέτας

Μοιάζει σαν παραμύθι. Μια φορά κι ένα καιρό, τα ευρωπαϊκά κράτη ενώθηκαν για να γίνουν ευτυχισμένα. Όλα συντελούσαν σ' αυτό. Προστατευμένα από το ΝΑΤΟ, Ειρήνη, εμπόριο, ευημερία, ελευθερία. Ενώ την ίδια στιγμή στ' ανατολικά υπήρχε η κομμουνιστική δικτατορία και στον Νότο η Ανάπτυξη, λόγω κυρίως ψυχρού πολέμου, έμενε στάσιμη.

Υπήρχε αλληλεγγύη μεταξύ των ενωμένων Ευρωπαϊκών κρατών. Ποιος θα ξεχάσει τον Μιτεράν που πήγε να στηρίξει στην Γερμανική Βουλή  τον Κολ το 1983, την ίδια στιγμή που αποφασιζόταν η εγκατάσταση νατοϊκών πυραύλων γι' αντιμετώπιση των Σοβιετικών SS20; Ποιος θα ξεχάσει τα χρόνια Ντελόρ όπου η κοινή αγορά και το κοινό νόμισμα ανήγγειλαν ένα ευτυχισμένο μέλλον;

Να όμως που άρχισε να χαλά το παραμύθι με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η παγκόσμια ελεύθερη αγορά χαιρετίστηκε μ' ενθουσιασμό. Κι ήταν εδώ ακριβώς που έγινε η απροσεξία. Η Ευρώπη πίστεψε ότι οι αξίες της αφορούν όλους γιατί είναι γέννημα του κλασικού ορθολογισμού και της Δημοκρατίας. Και ξεχνώντας την ταυτότητα της προχώρησε χωρίς σωστή ανάλυση σε διαρκή διεύρυνση της με κράτη που αρκούσε ναταν Δημοκρατικά.

Άνοιξε επίσης  διάλογο εισόδου στην ΕΕ με την Τουρκία παραβλέποντας τις ουσιαστικές πολιτισμικές μεταξύ τους διάφορες. Για νάναι δε φιλική προς όλους (πχ Ιράκ , Συρία, Ιράν) ξέχασε τις ελληνικές κλασικές και χριστιανικές της ρίζες.

Κι όμως η Ευρώπη είναι δομημένη σ' αυτές κι επίσης είναι χάρις στην Ιστορία της, μια πολιτισμική και γεωγραφική ενότητα. Αυτή η πολιτική έδωσε τρεις βασικές κρίσεις. Πρώτη: εμπορική. Μπερδεύοντας οικονομικό χώρο μ' ελεύθερη  ανταλλαγή, από κοινή αγορά έγινε μέρος παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

Η διαφορετική πολιτική σ' ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, τραπεζικό σύστημα, ασφαλιστικό διατάραξαν επίσης την οικονομική της ταυτότητα. Το κοινό νόμισμα που αντικαθιστά το παλιό σύστημα συναλλαγών οδηγεί σε προβλήματα προσαρμογής. Η κρίση ήλθε. Κι η αντιμετώπισή της δεν ήταν κοινή όπως θάπρεπε. Γιατί ως ασυμμετρική η κρίση έβλαψε πιο πολύ κάποιες χώρες ενώ ενίσχυσε την δυνατή Γερμανία.

Δεύτερη: Στην Μ. Ανατολή. Ο πόλεμος στην Συρία προκάλεσε το σημερινό κύμα μεταναστών. Κι εδώ η αντίδραση ήταν ασυμμετρική. Η αντί-Ασσαντ Γαλλική πολιτική υποχωρεί κι ο Σύρος Προέδρος με τον Πούτιν επιστρέφουν πρωταγωνιστές.

Η Γερμανία ζητά την βοήθεια του Ερντογκαν, η Γαλλία ψάχνει γι' αντιτρομοκρατικές λύσεις και οι Ευρωπαίοι της Ανατολής μιλούν για Ρωσική απειλή. Τρίτη: πολιτική. Η άνοδος του λαϊκισμού στην Ευρώπη αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Η Γερμανία κάνει άνοιγμα στους μετανάστες γι' αντίβαρο των εσωτερικών ξενοφοβικών της τάσεων, η Γαλλία γυρίζει περισσότερο σ' εθνική μεταναστευτική πολιτική για να εμποδιστεί ο εθνικισμός της Λεπεν κι η Ευρώπη μοιάζει ζαλισμένη ανάμεσα στην ταυτότητά της και την παγκοσμιοποίηση. Έχει ακόμη δρόμο μπροστά της.

Όσο πιο γρήγορα αποφασίσει τόσο καλύτερα για τους πολίτες της. Για νάχει καλό τέλος το παραμύθι.