Γράφει ο
Κώστας Ε. Παδουβάς

Οι αυτοαποκαλούμενοι  «προοδευτικοί Έλληνες», θεωρώντας εαυτούς ως κατεξοχήν εκσυγχρονιστές των πάντων στη δημόσια και ιδιωτική ζωή, περιλαμβάνουν   στα εκσυγχρονιστικά προγράμματά τους και εκτελούν όταν βρίσκονται στην εξουσία παρεμβάσεις (αλλαγές), ακόμη και επί των στοιχείων του έθνους των Ελλήνων. Η ανερμάτιστη ιδεοληψία αυτή θέτει σε κινδύνους τα θεμελιώδη και αδιαμφισβήτητα ιστορικά και θεοκρατικά πολυμερή δεδομένα του Ελληνικού έθνους, ενώ απεμπολώντας  τις παρακαταθήκες των προγόνων  συντελούν στην αναβίωση της διχόνοιας μεταξύ αυτών και της πλειονοψηφίας των λοιπών Ελλήνων πολιτών.

Το  Ελληνικό έθνος δεν είναι κάποια αχνή και ξεπερασμένη φαντασίωση ούτε κατασκεύασμα κανενός (Έλληνα αστού ή επαρχιώτη, ξένου φιλέλληνα ή ισχυρού της γης). Δεν είναι γέννημα που προέκυψε κατόπιν συγκεκριμένης λαϊκής εξέγερσης de jure ή de facto (αυτοδίκαια και σύννομα κατά το οικείο δίκαιο ή ως τετελεσμένο γεγονός που δεν επιδέχεται ανάκληση ή ακύρωση). Έχει συνέχεια από τον Αρχαίο κόσμο  στο Βυζάντιο και δια των νεότερων χρόνων διατήρησε και διέδωσε την αυτοπεποίθηση, την «εθνική συνείδηση», την ανεξαρτησία και την κορυφαία θέση του μέσα και έξω από τα όρια του σημερινού  κράτους των Ελλήνων (εθνοκράτους). Είναι «Μεγάλο  και μοναδικό» στο κόσμο για την πολιτική ιστορία του (γέννησε τη Δημοκρατία). Είναι «Μεγάλο» διότι διαχρονικά φώτισε και φωτίζει με πολυμερείς ιδέες, πνευματικά έργα και καταπιστεύματα ολόκληρο τον πλανήτη Γη.

Με τις εφαρμογές στη χώρα μας δήθεν εκσυγχρονιστικών «μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων», που προέρχονται από κομματικές εμμονές και ιδεοληψίες, μοιραία επηρεάζονται είτε αλλοιώνονται-μεταβάλλονται τα στοιχεία του έθνους των Ελλήνων. Μεταξύ των προγραμμάτων αυτών  περιλαμβάνονται : Η αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ είτε η αντιμετώπιση μονομερώς των συμφωνημένων πολυμερών κρατικών υποχρεώσεων, οι καινοτόμες ιδέες άλλων λαών (ξένες) για ζητήματα δικαιοσύνης, συμβίωσης ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών κ.ά. Επίσης, διαδίδονται εντέχνως γλαφυρά και μη αφηγήματα ή διανοήματα  που αρέσκονται σε αναπόδεικτες ιστορίες του τίποτα (μεταφυσικές ή κοσμικές) για ιστορικά, ηθικά και θρησκευτικά ζητήματα. Εφαρμόζονται διακρίσεις στους «ημετέρους» πολίτες  με υποσχέσεις παροχών και κοινωνικών μερισμάτων (καθ υπέρβαση των δυνατοτήτων της οικονομίας) και ταυτόχρονα νοθεύεται η αξιοκρατία με την ευνοιοκρατία. Όλα αυτά και πολλά άλλα, που δεν αναφέρονται για λόγους περιορισμού του χώρου, έχουν καταθλιπτικό αντίκτυπο στους Ελληνικούς πληθυσμούς και επέκεινα στην περηφάνια για το έθνος τους.  

Ειδικότερα, υπάρχουν ουσιώδεις μαρτυρίες δαιμονοποιήσεων-γελοιοποιήσεων εκείνων που τηρούν τις παραδόσεις και σέβονται τις πολιτιστικές-πολιτισμικές παρακαταθήκες των προγόνων τους στη δημόσια και ιδιωτική ζωή ( κατονομάζονται ειρωνικά : «εθνικιστές»), νομοθετούνται  ανερμάτιστες αλλαγές στην εκπαίδευση που περιλαμβάνουν ιστορικές αναθεωρήσεις ή λεκτικές υποβαθμίσεις ιστορικών εθνικών γενοκτονιών ή μεγάλων εθνικών  καταστροφών (π.χ. ο «συνωστισμός!  στη Σμύρνη το 1922), επιχειρούνται επεμβάσεις σε πνευματικά ζητήματα της ανεξάρτητης  Εθνικής Ορθοδοξίας ισοπεδώνοντας την με τις λοιπές θρησκείες του κόσμου, γίνονται απόπειρες τροποποιήσεων είτε περιορισμών των συνθετικών στοιχείων των εθνικών συμβόλων (εθνικής σημαίας κ.ά.), που αναβιώνουν τη μισαλλοδοξία μεταξύ των απανταχού πολιτών Ελληνικής προέλευσης. Τούτο αντίκειται στις παρακαταθήκες των εθνικών προγόνων, οι οποίες  είναι το τελικό απαύγασμα των  αγώνων και των προσωπικών ή ομαδικών θυσιών τους  (ευημερίας, αρτιμέλειας, ακόμη και της ζωής τους),  για να  μοιράζονται (οι ίδιοι και οι απόγονοί τους) τα κοινά γνωρίσματα του έθνους, όπως φυλή, γλώσσα, θρήσκευμα, κοινή ιστορία - πολιτισμό, γεωγραφική καταγωγή και  εθνική συνείδηση. Από τις ηχηρότερες προγονικές παρακαταθήκες  είναι εκείνη που προτρέπει να μην επιτραπεί ποτέ η αναβίωση του «μικροβίου της φυλής», η Διχόνοια και ο δαιμονοπαρμένος  «ιστορικός εθνικός διχασμός», κάτω από το οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα (Δημοκρατικό,  απολυταρχικό ή άλλο). Ταυτόχρονα, με τις παρακαταθήκες των προγόνων συνιστάται να περιφρουρηθεί αποτελεσματικά ο  «ιστορικός εθνικός συμβιβασμός»,  για να ομονοούν οι Έλληνες πολίτες και αφοσιώνονται  στα ατομικά και κοινωνικά αναπτυξιακά έργα τους.

Ωστόσο, δεν τηρούνται πιστά ή αγνοούνται οι παρακαταθήκες αυτές, οπότε ελαττώνεται ο σεβασμός  και το δέος για το Ελληνικό έθνος, σε αντίθεση με άλλα έθνη που προβάλλουν και διατηρούν αμετάβλητα τα  όποια διαθέτουν βασικά διακριτικά τους στοιχεία ως κόρη οφθαλμού .

Οι διαδοχικές σύγχρονες δημοκρατικές Κυβερνήσεις του Ελληνικού εθνοκράτους λαμβάνουν εντολή από τον εντολοδόχο λαό να κυβερνούν τη χώρα με εκσυγχρονισμένο  τρόπο, σεβόμενες το Σύνταγμα και όλα τα εθνικά πρότυπα και τις παρακαταθήκες του έθνους των Ελλήνων, όχι μόνο για να διατηρείται τούτο ενωμένο, ακμαίο και ισχυρό,  αλλά μέσα από συμβατικές πράξεις υπέρ των ιδεωδών του  να κάνει περήφανους τους απανταχού Έλληνες  (εσωτερικού και διασποράς). Δε λαμβάνουν  καμιά εντολή (δικαιοδοσία) να κάνουν τροποποιήσεις των εθνικών συμβόλων (σημαίας, εθνικού ύμνου  κ.ά), να εισάγουν ανεξέλεγκτες ιστορικές και θρησκευτικές αναθεωρήσεις, να καταργούν ήθη, έθιμα, εθνικές εορταστικές συνήθειες και άλλες παρόμοιες μεταβολές των στοιχείων του Ελληνικού έθνους. Αδικούν, επομένως, τους εντολείς και τους εαυτούς τους κάνοντας πράξη τις κομματικές ιδεοληψίες τους να επιχειρούν μεταβολές παντού, μη εξαιρουμένων και των στοιχείων του Ελληνικού έθνους.

Ας θυμηθούν καλύτερα, ότι τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν και κοσμούν επί χιλιάδες χρόνια το «Μεγάλο Ελληνικό έθνος» είναι ασύμβατες αλλαγές, διότι μειώνουν τη λαμπροφόρο διαχρονική μεγαλειώδη ιδέα που εκπέμπει  σε όλο τον πλανήτη και εμποδίζουν την περαιτέρω ανόρθωση και βιωσιμότητα του. Ακόμη, δεν πρέπει να λησμονούν ότι οι υπεύθυνοι των αλλαγών αυτών  βαρύνονται με το  «ανάθεμα του έθνους της φυλής των Ελλήνων», πέραν από το συνειδησιακό είτε δικαιοπρακτικό τίμημα που καταβάλλουν οι ίδιοι ως ένοχοι και οι αθώοι απόγονοί τους. 

Η  δοξασμένη Ελληνική εθνική σημαία - σύμβολο