Γράφει ο
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ άλλο με την παρούσα Κυβέρνηση, καθόσον η ανικανότητά της είναι τόσο προφανής, και τα συνεχή λάθη της τόσα πολλά, ώστε όποιος ασχολείται με αυτά απλά «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας».

Αυτά όμως που ακούστηκαν από χείλη πρώην στενών συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, προσβάλλουν τόσο πολύ την κοινή νοημοσύνη, ώστε δεν μπορούσα να τα αφήσω ασχολίαστα.

Ένας αποκάλεσε τον σημερινό πρωθυπουργό μεγάλο ηγέτη (!!!;;;), ενώ ένας άλλος έφθασε μέχρι του σημείου να τον αποκαλέσει  και εθνάρχη (!!!), ίσης αξίας περίπου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο (!!!!).

Ένας ηγέτης πρέπει να έχει εμπειρία ενεργού ηγεσίας, να έχει ικανότητες, να έχει διορατικότητα, να έχει πρόγραμμα, οράματα  και στόχους και κυρίως να έχει το «γνώθι σαυτόν» και το γνώθι των συνεργατών του.

Ο κύριος Τσίπρας τίποτε από αυτά δεν είχε όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία αλλά όπως φαίνεται ούτε τα έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα. Είναι ένας επηρμένος και υπερβολικά φιλόδοξος νεαρός, στον οποίο η ζωή μέχρι σήμερα φάνηκε  πολύ γενναιόδωρη , χάρις στην καλή οικονομική κατάσταση της πατρικής του οικογένειας, και ο οποίος θεωρεί ότι το να διοικείς μία χώρα είναι το ίδιο με το να είσαι πρόεδρος ενός δεκαπενταμελούς συμβουλίου και να διοργανώνεις καταλήψεις.

Θα τον παρομοίαζα με κάποιον που χωρίς να έχει καν δίπλωμα πιλότου, αλλά μόνο αυτοκινήτου,  είχε το θράσος να κυβερνήσει ένα μεγάλο αεροπλάνο. Και όταν, όπως ήταν φυσικό,  διαπίστωσε με απόγνωση ότι το αεροπλάνο έφθανε με μεγάλη ταχύτητα προς στο τέλος του διαδρόμου και δεν έλεγε να απογειωθεί , πανικοβλήθηκε και δεν ήξερε τι να κάνει. Ευτυχώς για τους επιβάτες, κάποιος του συνέστησε, (τηλεφωνικά ;;),  να πατήσει με δύναμη το φρένο, και ευτυχώς που το αεροδρόμιο ήταν ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό και μετά τον  αεροδιάδρομο δεν υπήρχαν βράχια ή θάλασσα, αλλά ένα λιβάδι στο οποίο κατέληξε το αεροπλάνο μέχρι να σταματήσει. Οι επιβάτες  σώθηκαν, αλλά το αεροπλάνο υπέστη τόσες πολλές ζημιές ώστε χρειάζεται πλέον γενική επισκευή και είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσει να ξαναπετάξει.

Το εξοργιστικό είναι ότι ισχυρίστηκε, ότι το ατύχημα δεν οφειλόταν στη δική του απειρία και ανικανότητα αλλά στον κακό αεροδιάδρομο, και ότι ήταν μεγάλο κατόρθωμά του που το ατύχημα δεν είχε τραγική κατάληξη. Το δυστύχημα  είναι ότι , μέσα στη σύγχυση και την ανακούφισή τους που γλύτωσαν το μοιραίο,  έπεισε γι’ αυτό  ένα μεγάλο μέρος των επιβατών οι οποίοι μάλιστα του ανέθεσαν να επιβλέπει και να δίνει οδηγίες για την επιδιόρθωση του κατεστραμμένου αεροπλάνου.

Αυτή η ιστορία όμως δίνει και μία εξήγηση γιατί ο Κώστας Καραμανλής έχασε τις εκλογές του 2009 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.

Με τέτοιους  συνεργάτες που είχε, όπως οι ανωτέρω, και λέγοντας την πικρή αλήθεια, ήταν προφανές ότι δεν μπορούσε να πείσει τον κόσμο, που αφελώς πίστεψε τις δελεαστικές, πλην εκτός πραγματικότητας, υποσχέσεις του τελευταίου.

Όλα τα ανωτέρω οφείλονται στην έλλειψη αξιοκρατίας η οποία δυστυχώς είναι η μεγάλη πληγή της χώρας μας μετά τη μεταπολίτευση, όπου στον πολιτικό και στο δημόσιο γενικά βίο, επικράτησαν και επικρατούν όχι οι άξιοι οι έντιμοι και ειλικρινείς,  αλλά οι λαϊκιστές, οι λαοπλάνοι , οι καιροσκόποι, οι αριβίστες και  οι διαπλεκόμενοι, οι οποίοι για να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους, δεν έχουν καμία αναστολή να μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο και να αποκηρύσσουν εκείνα που μέχρι χθες διακήρυτταν. Όλοι αυτοί υποτιμούν τη νοημοσύνη του λαού ο οποίος δυστυχώς όχι μόνο τους  ανέχεται αλλά τους επιβραβεύει κιόλας. Ασφαλώς,  όπως παντού στα ανθρώπινα,  υπάρχουν και εξαιρέσεις οι οποίες όμως χάνονται μέσα στη γενική κατάπτωση.                                                                                                                                                                                                                   

Αυτά βέβαια  συνέβαιναν και πριν τη δικτατορία αλλά ήταν οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας όπως είναι σήμερα.

Είμαστε ο πλέον έξυπνος και προικισμένος λαός της γης και έχουμε την ευλογία να κατοικούμε στο καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη. Δυστυχώς όμως όλα αυτά τα προσόντα μας ακυρώνονται από την επικράτηση στη χώρα μας των ανάξιων και τον φθόνο μας προς τους άξιους, ο οποίος έφθασε μέχρι του σημείου ένας υπουργός της παιδείας να θεωρεί την αριστεία και την ευγενή άμιλλα ως μειονέκτημα!!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Ελπίζω με τον καινούργιο χρόνο να συνέλθει ο λαός μας και να αλλάξει νοοτροπία.

Για την κατάντια μας δεν μας φταίνε οι κακοί ξένοι, όπως εύκολα δικαιολογούμαστε, αλλά ο κακός μας εαυτός, όσων κατοικούμε στην Ελλάδα και δεν ζούμε στο εξωτερικό,  όπου οι Έλληνες κατά κανόνα διαπρέπουν.