Γράφει ο
Ιωάννης Κουλούρης

Αυτή η ιστορία με τη συμπεριφορά των διαφόρων οργάνων της Πολιτείας προς τη μοναδική Ελληνίδα διπλή Ολυμπιονίκη Άννα Κορακάκη, δεν αποτελεί δυστυχώς μόνο δείγμα αγνωμοσύνης απέναντί της, αλλά καταδεικνύει και τη μεγάλη πληγή της Ελλάδας μετά τη μεταπολίτευση, που δεν είναι άλλη από την έλλειψη αξιοκρατίας, η οποία μάλιστα επί ΣΥΡΙΖΑ έλαβε και επίσημη μορφή με την περίφημη ρήση ότι  «η αριστεία αποτελεί ελάττωμα» !!!

Δεν έχω καμία σχέση ούτε γνώριζα τη χρυσή ολυμπιονίκη μας ούτε το σύλλογό της ούτε τα μέχρι τώρα κατορθώματά της, και η επιτυχία της με ξάφνιασε ευχάριστα όπως πιστεύω ότι έγινε με όλους σχεδόν τους Έλληνες, όμως μου προξένησε θλίψη και οργή η συμπεριφορά των διαφόρων ανάξιων που, όπως συμβαίνει κατά κανόνα, έχουν καταλάβει σημαντικές θέσεις στα όργανα του κράτους και οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.

Πρώτος ανάξιος ο δήμαρχος της πόλης της που έσπευσε να κατεδαφίσει το πρόχειρο γυμναστήριό της αντί να το κατατάξει στα διατηρητέα μνημεία. Ο άνθρωπος, εάν δεν το έκανε από κακή πρόθεση, προφανώς θέλησε να μιμηθεί τους αρχαίους οι οποίοι κατεδάφιζαν ένα τμήμα από τα τείχη των πόλεων για να υποδεχτούν τους ολυμπιονίκες. Όμως οι αρχαίοι κατεδάφιζαν ένα τμήμα από τα τείχη της πόλεως και όχι τα γυμναστήρια των ολυμπιονικών.

Δεύτεροι ανάξιοι όλοι εκείνοι που επέλεξαν να γίνει κλήρωση για την ανάδειξη του σημαιοφόρου της τελετής λήξης. Κλήρωση γίνεται μεταξύ ισάξιων εάν δεν υπάρχουν άλλα κριτήρια. Όμως εδώ, όπως και να γίνει η κατάταξη, είχαμε άξιο πρώτο και αυτή ήταν προφανώς η Άννα Κορακάκη η οποία όχι απλά ήταν η μόνη που πήρε δύο μετάλλια, εκ των οποίων το ένα χρυσό, σε αυτούς τους ολυμπιακούς αγώνες, αλλά και η μόνη Ελληνίδα που πέτυχε αυτό τον άθλο στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων και ο δεύτερος Έλληνας αθλητής και των δύο φύλων μετά από ένα και πλέον αιώνα που πέτυχε κάτι τέτοιο. Ακόμα όμως και τυπικά εάν πάρουμε το θέμα, η κατάταξη των χωρών  στους Ολυμπιακούς αγώνες γίνεται με βάση τον αριθμό των χρυσών μεταλλίων και επί ίσων χρυσών με βάση το συνολικό πλήθος των μεταλλίων, και επομένως η Κορακάκη έπρεπε να καταταγεί πρώτη.

Τρίτοι ανάξιοι ο αρχηγός της Ολυμπιακής αποστολής και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής οι οποίοι προφανώς οργάνωσαν την εσπευσμένη παρουσίαση και τίμηση των ολυμπιονικών, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει την παρουσία όλων και μάλιστα της πρώτης των πρώτων. Εδώ δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σκέψη ότι πιθανώς αυτό να έγινε και εσκεμμένα,  γιατί υπήρχε μία εύλογη ( αλλά προφανώς όχι πιστευτή) δικαιολογία, το ότι δηλαδή αυτή τις ημέρες αυτές βρισκόταν στο εξωτερικό, για να καλύψει την πρόθεσή τους να τιμωρήσουν την αριστεία σύμφωνα με τις αντιλήψεις της Κυβέρνησης.

Τέταρτος ανάξιος ο αρμόδιος Υπουργός Αθλητισμού, ο οποίος όταν αντιλήφθηκε (εάν δεν το προκάλεσε),  ότι από την τελετή θα απουσίαζε η πρώτη, θα έπρεπε να την αναβάλει μέχρι να εξασφαλιστεί η παρουσία της. Εκτός και εάν η ευαισθησία του περιορίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο.

Εδώ θεωρώ ότι θα μπορούσε να παρέμβει  και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος δέχτηκε να γίνει η τελετή αυτή, ενώ προφανώς γνώριζε ότι θα απουσίαζε η πρώτη την οποία έπρεπε να τιμήσει, και να αρνηθεί να γίνει η τελετή χωρίς την παρουσία της.

Τέλος θεωρώ ότι η συμμετοχή των υπόλοιπων ολυμπιονικών σε αυτήν την τελετή θαμπώνει  οπωσδήποτε σε μεγάλο βαθμό τη λάμψη των μεταλλίων τους, ιδίως μάλιστα εάν, όπως φαίνεται, γνώριζαν από πριν ότι δεν θα παρίστατο η αξιότερη από αυτούς.

Προσωπικά μετά από όλα αυτά θα περίμενα κάποιες παραιτήσεις, και ασφαλώς κάποια μεγαλύτερη αντίδραση και προβολή του θέματος, ιδίως από την αντιπολίτευση και τα (υποτιθέμενα) αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, αλλά φαίνεται ότι η αναξιοκρατία έχει εμποτίσει τόσο πολύ τους σύγχρονους Έλληνες, ώστε αυτοί δεν αντιδρούν όταν εμφανίζονται οι συνέπειες της. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας….