Γράφει ο
Τάσος Κορώσης

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σ’ ένα δράμα. Έπεσε από όροφο πολυκατοικίας στο κενό για να θέσει τέρμα στη ζωή της μια ωραιότατη κοπέλα 20 χρόνων, διότι η πραγματική της μητέρα δεν της έλεγε ποιος ήταν ο πατέρας της. (Αυτό θα είναι ένα από τα πολλά δράματα).

Το θέμα συμβίωσης δεν είναι μόνο ο γάμος. Μπορεί να ψηφιστεί νόμος που να ισχύει για όλους τους ανθρώπους, που να μπορούν να δώσουν τη σύνταξη ή τα δικαιώματα τους (είτε περιουσιακά, είτε κοινωνικά) στους ανθρώπους που επιθυμούν με μία απλή συμβολαιογραφική πράξη, ανεξαρτήτως σχέσεως και φύλου όπως γίνεται κανονικά με τους παντρεμένους ανθρώπους.

Σε όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες να ισχύει αυτός ο νόμος, διότι πολλοί άνθρωποι δεν είναι ομοφυλόφιλοι. Αυτό να γίνεται σε ανθρώπους που φροντίζουν ο ένας τον άλλον χωρίς γάμο.

Διότι το πρόβλημα είναι ο ρατσισμός, γιατί δεν θα σε παίρνουν στη δουλειά αν δεν είσαι ομοφυλόφιλος και θα μετατρέψουν τη κοινωνία σε κανιβαλισμό. Θα καταργήσουν τις γυναίκες και θα δημιουργήσουν εκκολαπτικές μηχανές ανθρώπων.

Οι νόμοι συμβιώσεως ψηφίζονται σε κράτη με πληθυσμό 50.000.000 που δε γνωρίζονται μεταξύ τους πράγμα που δε συμβαίνει στην Ελλάδα όπου είναι μικρότερα τα νούμερα.

Το πιο μεγάλο έγκλημα είναι οι ταυτότητες που κατήργησαν το θρήσκευμα. Δεν θα γνωρίζουμε τον Έλληνα από τον μετανάστη και όλοι θα παρουσιάζονται σαν Έλληνες και τότε θα γίνουμε Συρία. Ένας αστυφύλακας που κλώτσησε το κοράνι πριν λίγα χρόνια κι ενώ οι μουσουλμάνοι ήταν ακόμη λίγοι, στάθηκε η αφορμή για να κατέβουν οργανωμένοι στο κέντρο της Αθήνας και να την κάψουν.