Γράφει η Μαρίνα Κουρμπέλα

Mετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, και ιδιαίτερα αρκετά χρόνια μετά, μετά και τη δημιουργία της πρώτης Κοινότητας, της ΕΚΑΧ, το 1952, δεν είχαμε φαινόμενα ενδοευρωπαϊκής έχθρας.

Αν κάπου παρουσιάζονταν, ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις, και περίσσευαν οι φωνές που ήθελαν να τα σταματήσουν.

Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ξεχάσουν, να ξαναχτίσουν, να επουλώσουν πληγές, να θυμηθούν την Αγάπη.

Ευτυχώς, βρέθηκαν και ηγεμόνες με ανάστημα, κύρος, γνώση και όραμα, και οδήγησαν του ευρωπαϊκούς λαούς μπροστά. Πάρα πέρα. Ότι πέρασε, πέρασε, ότι μας χώρισε, να μείνει πίσω. Διατηρούσαν την ιστορία, αλλά δεν την έβαζαν μπροστά στην πρόοδο.

Είχαμε βέβαια, έντονες αντιπαραθέσεις, κρατικά μαλώματα. Εκχωρούσαμε, επίσημα, και άτυπα, εθνικές εξουσίες σε έναν υπερεθνικό οργανισμό, αλλά προσπαθούσαμε, να μη θιγούν και τα εθνικά μας συμφέροντα, η, κάποιοι έβλεπαν πιο μπροστά, και προσπαθούσαν να πείσουν και τους άλλους σε μια εξέλιξη. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας,  είχαμε και εξάρσεις, που οδηγούσαν, ακόμη και σε διακοπή μιας συνόδου, σε μεγάλες αντιπαραθέσεις, σε ανώτατο επίπεδο.

Όλα αυτά καλά, και έως εδώ.

Τα φαινόμενα της ενδοευρωπαϊκής έχθρας, που έφθαναν, περίπου έως την προτροπή του Λαού μιας χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να στραφεί εναντίον του Λαού, μιας άλλης χώρας μέλους, έγιναν έντονα αισθητά, με την Ελληνική υπόθεση.

Είχαμε περιπτώσεις που έβριζαν ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό, Σε ορισμένες από τις περιπτώσεις αυτές, της  πλήρως απαξιωτικής συμπεριφοράς, η ελληνική υπόθεση ήταν μόνο η αφορμή.

Υπήρχαν απωθημένα περασμένων χρόνων, για τα οποία οι Έλληνες ουδόλως έφταιγαν. Υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες που έβρισκαν ανταπόκριση, όταν αυτοί που τα έλεγαν, πρόβαλαν ως επιτυχίες τους, το ότι κατάφεραν να «μην είναι στο χάλι των Ελλήνων».

Για ορισμένους, από όσους καταδίκαζαν με οριζόντιες εκτιμήσεις, όλους τους Έλληνες και υποστήριζαν πως πρέπει  να μείνουν και αβοήθητοι, η ελληνική υπόθεση ήταν ευκαιρία να διεκδικήσουν με αυτή τη συμπεριφορά μερίδια από την ευρωπαϊκή αγορά εξουσίας.

Από τους ισχυρούς, η τους ευρισκόμενους σε ισχυρή θέση, δε μπορούσαν να αντλήσουν τέτοιου είδους  οφέλη. Ευρωπαϊκή εξουσία, έως του σημείου να τρίζουν δόντια, αντλούσαν από την ευρισκόμενη σε αδυναμία Ελλάδα. Είχαν μια θαυμάσια ευκαιρία να  πουν ¨ένα ισχυρό  «όχι», να μπορούν να δίνουν μαθήματα σε έναν ευρωπαϊκό Λαό,  να εμφανίζονται άνθρωποι με πυγμή, σε επίπεδο ΕΕ και, ταυτόχρονα,  να φαίνονται πατριώτες σε εθνικό επίπεδο.

Η Ελλάδα, στο διάστημα  αυτό, με απλωμένο το χέρι, δε μπορούσε, ούτε για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση να παραπονεθεί. Ακόμη και στο θέμα της συμφωνίας επανεισδοχής  λαθρομεταναστών ης ΕΕ με την Τουρκία, οι αντιδράσεις από τους αρμόδιους στις Βρυξέλλες και στα κράτη μέλη ήταν τέτοιες, ώστε να μην γίνεται τίποτα στην πράξη.

Η Ελληνική υπόθεση διατηρείται στην επικαιρότητα, αλλά πέρασε σε δεύτερη και τρίτη θέση, γιατί ξετρύπωσαν άλλα, τεράστια προβλήματα, που χτύπησαν  την πόρτα όλων των κρατών μελών της ΕΕ., και τότε, τα φαινόμενα της ενδοευρωπαϊκής έχθρας επανήλθαν πιο ισχυρά.

Κλείνουν σύνορα, η μία χώρα στην άλλη, μαλώνουν μεταξύ τους, και απειλούν, ως εχθροί, επιδιώκοντας εθνική λύση σε ένα κοινό, ευρωπαϊκό και ακόμη παραπέρα, πρόβλημα.

Ωστόσο, για να χρησιμοποιήσουμε το κοινώς λεγόμενο  «είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι» όταν το καράβι μπάζει νερά είναι θέμα χρόνου να βραχούν όλοι, η να πνιγούν όλοι.

Όμως, μπορούν να σωθούν όλοι. Αρκεί να παραδεχθούν, πως το πρόβλημα είναι κοινό και απαιτεί κοινές λύσεις, να ομονοήσουν, και να καταπολεμήσουν την ενδοευρωπαϊκή έχθρα, τον αληθινό εχθρό.