Γράφει η Μαρίνα Κουρμπέλα

Τα συστατικά σύνθεσης αυτής της εργαλειοθήκης θα ήταν:

Πρώτον: Η διάσταση της αγάπης. Αυτή θα έπρεπε να εντάσσεται, υποχρεωτικά σε κάθε ρύθμιση, δράση, η σε κάθε σχεδιασμό του ευρύτερου δημόσιου τομέα, με, επίσης, υποχρεωτική, τη σταδιακή επέκταση αυτής στον ιδιωτικό  τομέα.

Η διάσταση της αγάπης θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη και για την εκτίμηση κάθε πράξης του πολίτη ως μέλους της οικογένειας και της κοινωνίας

Δεύτερον: Η δημιουργία νέας κλίμακας αξιών, με τον άνθρωπο στην κορυφή. Αυτό θα σήμαινε, αρχικά, πως σε κάθε άνθρωπο, εκτός από την εξωτερική, τη σωματική παρουσία, υπάρχει και η εσωτερική, η οποία, συγκριτικά υπερέχει, με κύριο χαρακτηριστικό της τη διαχρονικότητα. Κάθε ηλικιακή εκτίμηση, με εξαίρεση αυτή για λόγους υγείας, θα χαρακτηριζόταν ρατσιστική ενέργεια, με όλα τα συνακόλουθα.

Κάθε μορφή υποβάθμισης, η απαξίωσης του ανθρώπου και προσβολής θα ήταν κατακριτέα.

Επίσης, όλα τα προσωπικά επιτεύγματα,  τα κοινωνικά και τα δημόσια, θα χαρακτηρίζονταν ως άξια λόγου, μόνο αν υπηρετούσαν, με κάποια μορφή, και σε κάθε βαθμό  τον άνθρωπο.

Η νέα κλίματα αξιών θα ήταν, εξάλλου, και υποχρεωτικό μάθημα διδασκαλίας σε όλα τα επίπεδα της Εκπαίδευσης και της  Κατάρτισης.

Τρίτον: Η πολλαπλή ευκαιρία: Θέσπιση προγραμμάτων, και οργάνωση σειράς εκδηλώσεων, με σκοπό να περιοριζόταν, όσο είναι δυνατό, το άγριο φαινόμενο της σχεδόν καθολικής κατάκρισης  ανθρώπων από  ανθρώπους. Να γινόταν αντιληπτό, πόσο σημαντικό και ευεργετικό είναι για όλους το να δίνεις στους συνανθρώπους σου που κάνουν λάθος, η λάθη, την ευκαιρία να τα διορθώσουν, η να διορθωθούν.

Τέταρτον: η αναγνώριση και η αποδοχή. Μια καλή πράξη, η μια επιτυχία, από όπου και αν προερχόταν, εφόσον θα συνέβαλε στο ανθρώπινο και το κοινωνικό οικοδόμημα, θα έπρεπε  να αναγνωρίζεται από τους άλλους και να γίνεται αποδεκτή. Αυτό θα προβαλλόταν με διάφορα μέσα και πολλούς τρόπους, με σκοπό να το συνηθίσουν οι άνθρωποι και να το εφαρμόζουν.

Πέμπτο: Η ευεργετική διάσταση της προσφοράς. Θα διοργανώνονταν σεμινάρια, και άλλες , παρόμοιες εκδηλώσεις, όπου θα αναλύονταν οι ευεργετικές επιπτώσεις που έχει η προσφορά στους αποδέκτες, αλλά και στους προσφέροντες. Η αλληλεγγύη και η συμμετοχή θα αναγνωρίζονταν ως κύρια στοιχεία αυτής.

Έκτο: Η παροχή προτεραιότητας στους αδύναμους. Οι αδύναμοι κάθε μορφής, θα έπρεπε να τυγχάνουν, κατά προτεραιότητα, της οικογενειακής φροντίδας, και της κοινωνικής.

Έβδομο: Η εξαίρεση της θετικής υπέρβασης:  Όποιος, η όποια  τολμούσε, να κάνει υπέρβαση με θετικό ανθρώπινο, η κοινωνικό αντίκτυπο, θα έπρεπε να τυγχάνει ευμενέστερης αντιμετώπισης, όπου αυτό χρειαζόταν, ως αναγνώριση της πράξης και ενθάρρυνση για συνέχεια και μίμηση από ‘άλλους,

Oι κοινωνίες μας χρειάζονται τους ανθρώπους που μπορούν να ονειρεύονται και να κάνουν υπερβάσεις.

Αν είχα την εξουσία, θα καλούσα όλους τους Υπουργούς μου, και θα τους  έθετα τον πρώτο όρο παραμονής τους στην κυβέρνηση: Στον οργανισμό κάθε υπουργείου θα έπρεπε να προβλέπεται η υποχρεωτική εφαρμογή της Εργαλειοθήκης της Αγάπης.

Blog:marina anastas.kourbela