Γράφει ο
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Όσο και να φαίνεται παράλογο, με την κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές, η τύχη της χώρας εξαρτάται πλέον από τη συμπεριφορά της αντιπολίτευσης.

Το κατάντημα της χώρας δεν οφείλεται στα δύο προηγούμενα  μνημόνια αλλά στον τρόπο εφαρμογής τους (η σωστότερα της μη εφαρμογής τους) από τις προηγούμενες κυβερνήσεις,

Όπως ανέφερα στο τελευταίο άρθρο μου, μέχρι τώρα όλα τα μέτρα στρέφονταν κατά της μικρομεσαίας τάξης των μισθωτών του δημοσίου  και των συνταξιούχων, οι οποίοι φτωχοποιήθηκαν,  και με την φτωχοποίηση τους διαλύθηκε ουσιαστικά η μικρομεσαία τάξη των ιδιωτών επαγγελματιών  την οποία συντηρούσαν,  και περιέπεσαν στην ανεργία οι εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι τους οποίους απασχολούσαν.

Όλοι αυτοί είναι αγανακτισμένοι με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και ασφαλώς βλέπουν ως δικαίωση τους τα μέτρα του νέου μνημονίου, που πλήττουν κυρίως αυτούς οι οποίοι μέχρι τώρα είχαν μείνει άθικτοι η ελάχιστα πληγωμένοι από τα παλαιότερα μέτρα, κυρίως τους αγρότες, τις συντεχνίες και τους ευνοημένους μικροσυνταξιούχους  (ιδίως αυτούς που ελάμβαναν το σκανδαλώδες ΕΚΑΣ,  τις χαριστικές επικουρικές συντάξεις και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις). Η αγανάκτησή τους αυτή τους οδήγησε να ψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θεώρησαν ότι αυτός, ύστερα από αυτά που έπαθε στο προηγούμενο εξάμηνο, θα διαπίστωσε ασφαλώς ότι δεν μπορεί να παίζει και να κοροϊδεύει τους ξένους «θεσμούς¨, όπως τους βάπτισε, και ότι από εδώ και στο εξής θα είναι ο πιο καλός ο μαθητής στην εφαρμογή του μνημονίου.

Έτσι εξηγείται η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί όπως απέδειξε και ο καταποντισμός της αριστερής του τάσης που αποσχίσθηκε, η πραγματική αριστερή του δύναμη συνολικά δεν ξεπερνούσε ποτέ  το 4 – 5%. Ο κόσμος πλέον έχει πεισθεί ότι ο αριστερισμός δεν έχει κανένα νόημα στη σημερινή κοινωνία. Αυτοί που τον ψήφισαν είναι σοσιαλιστές, κεντρώοι και αγανακτισμένοι δεξιοί οι οποίοι έχουν προδοθεί από τα κόμματα που εκφράζουν την ιδεολογία τους.

Στην αντίθετη πλευρά τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι τώρα δεν φαίνεται να κατανόησαν τα λάθη που διέπραξαν στην εφαρμογή των μνημονίων, και αντί να απευθυνθούν στους αδικημένους, πρώην ψηφοφόρους τους, και να τους υποσχεθούν ότι αφενός θα συμβάλλουν και αυτοί ώστε να εφαρμοστεί πλήρως το νέο μνημόνιο, και να μην κινδυνέψει ξανά να  καταστραφεί  η χώρα, και αφετέρου να διορθώσουν τις αδικίες που τους έχουν γίνει, άρχισαν να χαϊδεύουν πάλι τους μέχρι τώρα ευνοημένους ( αγρότες, συντεχνίες, κλπ.).

Το ότι, παρά ταύτα,  βρέθηκε ένα 28% που ψήφισε τη Νέα Δημοκρατία, οφείλεται αφενός σε αυτούς που δεν μπορούν να διανοηθούν να ψηφίσουν ένα κόμμα που στον τίτλο του  έχει τη λέξη αριστερά, και αφετέρου στους σκεπτόμενους ψηφοφόρους οι οποίοι, βλέποντας τα πρόσωπα και τη νοοτροπία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιοι ότι αυτός, ακόμα και εάν το θέλει, είναι ανίκανος να εφαρμόσει και να αξιοποιήσει εποικοδομητικά το νέο μνημόνιο, και σίγουρα θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες περιπέτειες.

Αυτό ακριβώς επιθυμώ να αναλύσω με το παρόν άρθρο μου και να αιτιολογήσω τον τίτλο του.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και ιδίως το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, γνήσια παιδιά του λεγόμενου κομματικού σωλήνα, είναι εντελώς άπειροι επαγγελματικά και μέχρι τώρα δεν έχουν δείξει  δείγματα εξαιρετικής ευφυΐας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός άλλωστε, σε έξη μήνες έκανε τόσα λάθη, όπως ομολόγησε και μόνος του, που τίποτε καλό δεν προμηνύει για το μέλλον . Η μεγαλύτερη αδυναμία του είναι στην επιλογή των συνεργατών του, οι οποίοι θα μπορούσαν ίσως να καλύψουν τις δικές του αδυναμίες και απειρίες. Ένας άνθρωπος όμως που εμπιστεύτηκε τον ανεκδιήγητο κύριο Βαρουφάκη και ανέθεσε το κρισιμότερο σήμερα υπουργείο μετανάστευσης στην κυρία Χριστοδουλοπούλου, δεν παρέχει καμία εγγύηση ότι ξέρει να επιλέγει συνεργάτες και υπουργούς. Το ότι μία μεγάλη μερίδα του λαού τον βρίσκει χαρισματικό, ή το ότι είναι επιδέξιος στο κομματικό παιχνίδι,  δεν αναπληρώνει βέβαια την αδυναμία αυτή.

Παράλληλα το κόμμα των ανεξάρτητων (στην ουσία ανερμάτιστων) Ελλήνων, καθόλου δεν αναπληρώνει τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο καιροσκόπος αρχηγός του, το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι το Υπουργείο Άμυνας (γιατί άραγε;), και πέραν τούτου ούτε αντιτίθεται ούτε συνεισφέρει σε τίποτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι, παρά τις διαβεβαιώσεις του ότι θα υπερασπίσει τα εθνικά θέματα, ούτε στον εθνοκτόνο νόμο για την ιθαγένεια, που γέμισε την Ελλάδα λαθρομετανάστες,  δεν έθεσε βέτο, αλλά απλά δεν τον ψήφισε, αφού όμως γνώριζε ότι ο νόμος αυτός θα περνούσε με τη βοήθεια άλλων κομμάτων, μεταξύ των οποίων και το ΠΑΣΟΚ, που φαίνεται ότι στο θέμα αυτό είναι αμετανόητο.

Η απογοητευτική σύνθεση της νέας κυβέρνησης, μία από τα ίδια, αν όχι χειρότερα από την προηγούμενη (αλήθεια τι έγινε το περιβόητο λιτό σχήμα;;), επιβεβαιώνει την πεποίθησή μου ότι τίποτε καλό δεν πρόκειται να προκύψει από την κυβέρνηση αυτή.

Κατόπιν τούτου η μόνη που μπορεί να κάνει κάτι για την ανάκαμψη της χώρας είναι η αντιπολίτευση, η οποία έχει τα κατάλληλα στελέχη για την αξιοποίηση του τελευταίου μνημονίου, το οποίο, επαναλαμβάνω, είναι πολύ πιο δίκαιο και στοχευμένο από τα προηγούμενα, ίσως γιατί όπως φαίνεται το συνέταξαν οι ξένοι.

Η συγκυρία είναι μοναδική και η ευκαιρία που έχει η χώρα η τελευταία.

Η κυβέρνηση, μη έχοντας δικό της πρόγραμμα, απλά καλείται να εφαρμόσει το μνημόνιο που υπέγραψε και εισηγήθηκε και, προφανώς, στην αρχή έστω,  θα το κάνει κάτω από την ασφυκτική  πίεση και την άμεση εποπτεία των ξένων και τον κίνδυνο επαναφοράς του κινδύνου του grexit.  Δεν πιστεύω ότι, για μερικούς μήνες τουλάχιστον,  θα τολμήσει να κάνει τις «εξυπνάδες» που έκανε μέχρι τώρα, ούτε έχει την ικανότητα και τη δυνατότητα να εκπονήσει και εφαρμόσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της χώρας. Προφανώς κανείς δεν μπορεί να λάβει σοβαρά υπόψη τα περί παραλλήλου προγράμματος και άλλα φληναφήματα που έλεγε προεκλογικά.

Η  αντιπολίτευση αυτό που πρέπει να κάνει στο διάστημα αυτό είναι να ψηφίζει τους αντίστοιχους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου, το οποίο και αυτή ψήφισε, να φροντίζει ώστε αυτοί να ανταποκρίνονται στο πνεύμα και στο γράμμα του μνημονίου,  και να μην υποκινεί ή υποστηρίζει τις αντιδράσεις που θα προκληθούν από την εφαρμογή τους. Δυστυχώς από τις μέχρι τώρα ενέργειές της δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα το κάνει, και αυτή είναι η αρνητική πλευρά που η αντιπολίτευση μπορεί να επηρεάσει την τύχη της χώρας.

Υπάρχει όμως και η θετική πλευρά που μπορεί να την επηρεάσει και με αυτήν θέλω κυρίως να ασχοληθώ.

Κατά πρώτον θα πρέπει άμεσα να ασχοληθεί με την εκπόνηση αναλυτικού προγράμματος διακυβέρνησης, με στχο την ανόρθωση της χώρας και τη  σταδιακή αποκατάσταση των αδικιών που προκλήθηκαν από τα προηγούμενα μνημόνια. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο γιατί απαιτεί εκκίνηση από μηδενική βάση και πρέπει ενδεικτικά  να δίνει λύσεις στα ακόλουθα θέματα:

1. Δημοσιονομική πολιτική η οποία θα υποκαθιστά και θα συνενώνει τις δημοσιονομικές υποχρεώσεις και στόχους και των τριών μνημονίων.
2. Φορολογική πολιτική η οποία θα εναρμονίζεται με τους δημοσιονομικούς στόχους, και θα αίρει τις υπάρχουσες προκλητικές αδικίες σε βάρος κυρίως των οικογενειαρχών και υπέρ των πλουσίων.
3. Ασφαλιστική πολιτική η οποία θα αναπροσαρμόσει  όλες τις συντάξεις, υπάρχουσες και μελλοντικές, ανάλογα με τις συνολικές εισφορές που έχουν καταβάλει σε όλο τον ασφαλιστικό τους βίο, και όχι τον τελευταίο μήνα ή χρόνο. Εάν γίνει αυτό θα λυθεί αυτόματα το ασφαλιστικό, γιατί σήμερα το μισό τουλάχιστον ποσό που καταβάλλει το δημόσιο για συντάξεις δίνεται χαριστικά και ρουσφετολογικά σε ανθρώπους που έχουν εργαστεί πολύ λιγότερο από τον κανονικό χρόνο και έχουν καταβάλλει ελάχιστες ή καθόλου εισφορές.
4. Αναπροσαρμογή των κρατήσεων που πρέπει να γίνουν επί των συντάξεων για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων λόγω των μνημονίων, με βάση τις συνολική οικογενειακή σύνταξη και τα προστατευόμενα μέλη κάθε οικογένειας.
5. Αναπροσαρμογή του μισθολογίου του δημοσίου, και της βαθμολογικής εξέλιξης και κατάληψης θέσεων ευθύνης με αξιοκρατικά κριτήρια.
6. Ενίσχυση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και κίνητρα για αύξηση της απασχόλησης και μείωσης της ανεργίας.
7. Ρεαλιστικό σχέδιο αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης η οποία κινδυνεύει να εξαφανίσει τη χώρα μας εκ των έσω.

Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης περιλαμβάνει προφανώς και πολλά άλλα θέματα που δεν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω εδώ, και οπωσδήποτε χρειάζεται πολλούς μήνες σκληρής δουλειάς για να εκπονηθεί.Κάποτε όμως τα κόμματα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με το θέμα αυτό, γιατί μέχρι τώρα τα υποτιθέμενα προγράμματα των κομμάτων είναι εκθέσεις ιδεών. Και επειδή όπως ανέφερα, η κυβέρνηση ούτε την ικανότητα ούτε την πρόθεση έχει να το κάνει, εάν δεν το κάνουν  τα κόμματα της αντιπολίτευσης τώρα, που στην ουσία δεν έχουν να κάνουν αντιπολιτευτικό έργο, δεν θα γίνει ποτέ, και στις εκλογές που θα γίνουν σίγουρα μέσα στον επόμενο χρόνο, λόγω της βεβαίας αποτυχίας της σημερινή κυβέρνησης, οι πολίτες δεν θα έχουν αξιόπιστα κριτήρια για να ψηφίσουν, και η χώρα θα εξακολουθεί να βαδίζει στον κατήφορο προς την καταστροφή.

Δυστυχώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να ασχοληθεί με το θέμα αυτό,  έχει αρχίσει μία διαδικασία εσωστρέφειας για την εκλογή νέου αρχηγού, ωσάν αυτό να είναι το άμεσο πρόβλημά του και το πρόβλημα της χώρας.

Στα στελέχη του κόμματος αυτού απευθύνεται κυρίως το άρθρο αυτό, και ελπίζω κάποια από αυτά να το διαβάσουν, να προβληματιστούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.