Γράφει η Μαρίνα Κουρμπέλα

Ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει την επανεμφάνιση της Γαλλίας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο με ρόλο δημιουργού, ή πιο σεμνά, με δημιουργικές πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ένα νέο ξεκίνημα;

Να θυμίσουμε, πως η Γαλλία διεκδικεί τη μητρότητα της ΕΕ, η οποία, στην πράξη, ξεκίνησε έναν Μάιο, με  τη Διακήρυξη Σουμάν. Βέβαια, με την ευκαιρία του εορτασμού, χθες, της 9^ης Μαΐου, όλα αυτά έχουν ειπωθεί, αλλά θα τα επικαλεστούμε και για το άρθρο αυτό.

Στις 9 Μαΐου 1950, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν εκφώνησε τη γνωστή «Διακήρυξη Σουμάν» εξ ονόματος της Γαλλικής κυβέρνησης. με την οποία προτεινόταν να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό τη διαχείριση μιας Ανώτατης Αρχής, Το σκεπτικό ήταν ότι η από κοινού παραγωγή των πόρων αυτών από τις δύο ισχυρότερες χώρες της ηπείρου θα μπορούσε να αποτρέψει έναν νέο πόλεμο στο μέλλον.

Η Διακήρυξη Σουμάν οδήγησε στη δημιουργία  της πρώτης Κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα  (ΕΚΑΧ) την οποία ακολούθησαν η ΕΟΚ και η ΕΚΑΕ και οι μετέπειτα εξελίξεις, που οδήγησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε, πως η πρώτη χώρα που απευθύνθηκαν οι Γάλλοι ήταν η Γερμανία. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε, πως η δημιουργία της ΕΕ, η της ΕΚΑΧ, για να μείνουμε στην ιστορία, έχει ας βάση μια γαλλική πρόταση και μια γερμανική αποδοχή. Οι τέσσερις άλλες, ιδρυτικές χώρες ( Βέλγιο, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία) ήρθαν μετά.
Ούτε είναι υπερβολή να πούμε, πως αν κλονιστεί ο Γαλλογερμανικός Άξονας κλονίζεται ολόκληρη η ΕΕ. Αυτό ας το έχουμε κατά νου.

Τότε, βέβαια , το 1950, οι άνθρωποι είχαν νωπές τις πληγές του πολέμου και ήθελαν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν κάτι ανάλογο.

Όμως και τώρα έχουμε, όχι μόνο νωπές, αλλά ζωντανές, τις πληγές της ύφεσης, της οικονομικής κρίσης που επιφέρει δεινά και δεινά, όπως καλά γνωρίζουμε, κυρίως, στην Ελλάδα.
Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, με ένα μέλλον δυσδιάκριτο, οι «28»μένουν, θα λέγαμε, μουδιασμένοι, γίνονται εσωστρεφείς και η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει πάσχουσα από ένωση.

Περιμένοντας

Δημιουργείται η αίσθηση, σήμερα, πως όλοι περιμένουν από άλλους να δώσουν μια λύση.
Ακόμη και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κύριος Γιούνκερ, με τις σημαντικές πρωτοβουλίες που αναπτύσσει δεν καταφέρνει να δώσει ένα νέο, γερό ξεκίνημα που χρειάζεται η ΕΕ, κυρίως, γιατί σκοντάφτει σε «εθνικά συμφέροντα» 
Όμως κάποιος η κάποιοι πρέπει να κάνουν την αρχή που έχει ανάγκη η ΕΕ για να εξελιχθεί, με τρόπο που θα ξαναμαζέψει τους πολίτες γύρω της.

Αυτός ο κάποιος, η αυτοί οι κάποιοι θα μπορούσε να είναι ο Εμανουέλ Μακρόν, να είναι οι Γάλλοι; 

Ζακ Ντελόρ και Χέλμουτ Κόλ

Η Ενιαία Αγορά με τις τέσσερις ελευθερίες (ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, υπηρεσιών, κεφαλαίων και προϊόντων), το μεγαλύτερο επίτευγμα της ΕΕ, και το ζητούμενο στις διαπραγματεύσεις αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου, δημιουργήθηκε επί Ντελόρ, στην προεδρία της Επιτροπής.

Ο Ζακ Ντελόρ διεκδικεί την πατρότητα της Ενιαίας Αγοράς,. Στις 14 Ιανουαρίου του 1985 μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρότεινε την κατάργηση των εσωτερικών συνόρων της Κοινότητας έως το 1992 , ακολούθησε η «Λευκή Βίβλος» για την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς έως το 1992,που υπέβαλε η Επιτροπή Ντελόρ στο Συμβούλιο και στη συνέχεια η έγκρισή της. Ωστόσο, χωρίς το πρώτο Πακέτο Ντελόρ, που εγκρίθηκε το 1988, με το όποιο έγινε μεταφορά πόρων από το Βορρά προς το Νότο, όπως ο ίδιος δηλώνει, ρητά, η ενιαία αγορά δε θα είχε υλοποιηθεί.

Στο βιβλίο: Ζακ Ντελόρ, η  Οντότητα ενός Ανθρωπου (Εκδοση Ι.Σιδέρης) αναφέρει χαρακτηριστικά: ΄Την εποχή εκείνη, για την Κοινότητα των Δώδεκα, η κατά κεφαλή αγοραστική δύναμη με βάση έναν μέσο όρο 100, κυμαινόταν μεταξύ 53 και130. Όσοι ήταν μεταξύ 53 και 75 η 80, δεν ήταν σε θέση να αντέξουν τη δημιουργία μιας μεγάλης αγοράς χωρίς σύνορα, μην έχοντας τα μέσα να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα και με αυτόν τον τρόπο και στο διεθνή ανταγωνισμό.

Όμως, και εδώ, έχουμε, πρόταση Γάλλου και αποδοχή Γερμανού. Συγκεκριμένα, χάρη στην  Προεδρία του Καγκελάριου Κohl,στην έκτακτη σύνοδο, που συγκάλεσε με την ανάληψη από τη Γερμανία της Προεδρίας της Κοινότητας (πρώτο εξάμηνο 1988), έγινε αποδεκτό το Πρώτο Πακέτο Ντελόρ, το οποίο ο Γερμανός Καγκελάριος θεώρησε ως το μεγαλύτερο επίτευγμα των δέκα τελευταίων χρόνων.

Οι δύο εποχές, τότε και τώρα, έχουν πολλές ομοιότητες. Η ανεργία, και μάλιστα  η μακροχρόνια, καλά κρατούσε, υπήρχε στασιμότης, τα κράτη μέλη ήταν, συχνά το ένα απέναντι του άλλου, μιλούσαν για κοινωνική διάσταση, για αλληλεγγύη και για συνοχή, όπως μιλούν και τώρα.. 
Η διαφορά έγκειται στο γεγονός, ότι τότε, ξεκίνησε ως ιδέα και ως πράξη η Κοινωνική Συνοχή, εκφράστηκε αλληλεγγύη, κάτι που έκανε σε όλους καλό.΄

Ο Μισέλ Μπαρνιέ

Στο μεγάλο πρόβλημα της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου, που υπάρχουν φόβοι, πως όσο προχωρούν οι διαπραγματεύσεις  θα μεγαλώνει, ο διαπραγματευτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ένας Γάλλος. Η επιλογή της Επιτροπής Γιούνκερ και όσων συμφώνησαν σε αυτήν δεν είναι τυχαία. Ο Μισέλ Μπαρνιέ έχει διατελέσει Επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς στην ΕΕ, γνωρίζει τα θέματα αυτά, όσο ελάχιστοι από τους Ευρωπαίους αρμόδιους, και όπως έχει γίνει, ήδη αντιληπτό, το μεγάλο θέμα των διαπραγματεύσεων είναι η  εσωτερική αγορά της ΕΕ  καιη σχέση που θα διαμορφωθεί με το ΗΒ μετά την αποχώρηση της χώρας αυτής από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέμα, που  αφορά όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.

https://briniko.blogspot.gr/2017/05/blog-post_99.html