Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η Ελλάδα ισορροπεί για μια ακόμη φορά στο χείλος του γκρεμού.

Η αξιολόγηση, ανεξαρτήτως των λόγων, καρκινοβατεί, οι προθεσμίες τρέχουν, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην ώρα τους και η χώρα κινδυνεύει να περιπέσει στη δίνη ενός προβληματικού πολιτικού και οικονομικού κύκλου.

Είναι γεγονός, ότι οι όροι που καλείται να εκπληρώσει η Ελλάδα για να κλείσει η 2^η αξιολόγηση είναι ξεκάθαροι, αλλά έχουν επανειλημμένως απορριφθεί από την κυβέρνηση.

Είναι επίσης γεγονός, ότι η πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, πόρρω απέχει από τις προσδοκίες της κυβέρνησης, ότι θα μπορούσε δηλαδή να κερδίσει κάτι σημαντικότερο στο χρέος.

Προς το παρόν όμως, το ΔΝΤ και η Ευρωζώνη  δείχνουν πως δεν έχουν κάνει βήμα πίσω από τις απαιτήσεις τους για επιπρόσθετα μέτρα, τα οποία καλούν μάλιστα την Ελλάδα να ψηφίσει προκαταβολικά.

Επιπλέον το ΔΝΤ φαίνεται να ρίχνει νερό στο μύλο του Βερολίνου, δίνοντας τη δυνατότητα για μετάθεση των αποφάσεων ελάφρυνσης – ρύθμισης  του χρέους της χώρας, για μετά τις γερμανικές εκλογές.

Όμως ερωτηματικά προκαλεί η αισιοδοξία του κ. Τσίπρα, σύμφωνα μα την οποία «η αβεβαιότητα θα λήξει σύντομα».

Το ανωτέρω οδηγεί σε δύο εκδοχές:

- ή ο πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να πάει σε γενικευμένη υποχώρηση, πολύ πίσω από τις κόκκινες γραμμές που έχει βάλει,

- ή όντως είναι αποφασισμένος να πάει σε εκλογές.

Είναι προφανές πως η κατάσταση αυτή της αβεβαιότητας, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμη.

Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να παραμείνει στην εξουσία, θα πρέπει να ψηφίσει τα επαχθεί μέτρα που απομένουν για την αξιολόγηση.

Όμως στην  ηγετική ομάδα του κόμματος, όλοι γνωρίζουν πως αυτό θα είναι αυτοκτονικό.

Τελικά, και αν ακόμη η κυβέρνηση κλείσει την αξιολόγηση, έστω και καθυστερημένα, πόσο μπορεί να αντέξει στην πίεση, όταν μετά την ψήφιση των νέων μέτρων το εκλογικό ποσοστό της θα φτάσει, δημοσκοπικά,  σε μονοψήφιο νούμερο;

Πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι τους βλέποντας το αφορολόγητο στα 5.000 ευρώ, τις συντάξεις στο μείον 10 έως 30% με την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς  και ταυτόχρονα τις οφειλές τους στο κόκκινο;

Πώς θα συμπεριφερθούν οι συνδικαλιστές, όταν ψηφιστεί ο νόμος με τα εργασιακά;

Ποιο θα είναι λοιπόν το νέο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα πει στον ελληνικό λαό τότε; Αντέχει η κοινωνία και η οικονομία της χώρας  μέχρι το φθινόπωρο του 2018;

Ας διαλέξουν λοιπόν, θα εφαρμόσουν ή όχι τα μέτρα που θέτουν στο τραπέζι οι  δανειστές;

Θα αναλάβουν ή όχι τις ευθύνες που τους αναλογούν;

Γίνεται τελικά φανερό, ότι θα υποχρεωθούν να υποστούν και αυτοί το αδιέξοδο στο οποίο έσπρωξαν τον ελληνικό λαό για να τον εγκλωβίσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον όραμα να προσφέρει στο λαό.

Ωστόσο, καμιά  κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της χωρίς τους  συνταξιούχους, χωρίς το καταφύγιο του αφορολόγητου, χωρίς την συνδικαλιστική υποστήριξη, χωρίς να μπορεί να δώσει ελπίδα και προοπτική.

Το πιθανότερο είναι στις επόμενες εκλογές το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να καταποντιστεί, κάτω από το βάρος της επιβεβλημένης προσαρμοστικότητας.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά στον ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό πυκνώνουν στο εσωτερικό του οι φωνές για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, πιθανόν εντός του Μαρτίου.

Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου με το χρόνο, χρειάζεται καθαρό μυαλό και ψύχραιμες αποφάσεις, στοιχεία που δεν διαθέτει η σημερινή κυβέρνηση.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.