Γράφει ο
Γιώργος Ρεκουνιώτης

‘’Και διηγώντας τα να κλαις’’...

Αγαπημένες μου και ζαβλακωμένες από το εκλογικό αποτέλεσμα φίλες μου, λατρευτοί φίλοι μου, εσείς που βιώνετε το απόλυτο βέρτικο και άντε να δω πως, πότε και αν θα συνέλθετε.

Ο Λόης –που λέτε- μπορεί να απογοητεύθηκε από το ...προϊόν που προέκυψε από τις Εκλογές της Κυριακής, όμως όπως θα έχετε καταλάβει μετά από τόσα χρόνια επαφής μαζί του, δεν εξεπλάγη.

Και δεν εξεπλάγη, γιατί ξέρει τον Ελληνικό λαό, που καλός, χρυσός, και άγιος, αλλά από πολιτική ωριμότητα ανήκει στην κατηγορία: ‘’...και διηγώντας τα να κλαις’’.

Έτσι είναι δυστυχώς -δυστυχέστατα θα έλεγα- γιατί οι Έλληνες μπορεί να είναι ψυχοπονιάρηδες και να σου σταθούν στα δύσκολα, αισιόδοξοι έως και καψοκαλύβες, να γίνονται χαλί πορτοροδαλομπορντοκόκκινο που λέει η Μοιραράκαινα, να κόβει ξουράφι το μυαλό τους στο επιχειρείν, να ...παρακόβει μέχρι διαστροφής, άμα είναι να κάνουν καμιά επαγγελματική κομπίνα ή καμιά τζότζα στην Εφορία,  αλλά άμα είναι να επιλέξουν ποιόν θα κάτσουν στον σβέρκο τους για να τους κυβερνήσει, επιλέγουν τον χειρότερο λες και πάνε στην κάλπη, ντίρλα στο πιώμα απευθείας απ’ το ουζάδικο κι όχι φρέσκοι και νηφάλιοι από το ρημαδιακό τους...

‘’Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς’’

Πήγατε λοιπόν Κυριακή πρωΐ και ασκήσατε το ύψιστο δημοκρατικό σας δικαίωμα,  καθώς μας λένε οι πολιτικοί -και μπράβο τους που κρατιούνται και δεν τους πιάνουν τα γέλια όταν το λένε- και τελικά, Κυριακή βράδυ, βρήκατε τα πράγματα εκεί που τ’ αφήσατε.

Ναι, όπως τ’ αφήσατε είναι τα πράγματα, όμως επειδή οι Εκλογές είναι ‘’πόλεμος’’, ε σαν απόρροια του ‘’πολέμου’’, δεν γίνεται να μη θρηνήσουμε και ...απώλειες.

Έτσι είναι. Είχαν και τις ‘’απώλειές τους οι Εκλογές, αφού χάσαμε τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη, τον Ήσυχο, την Βαλαβάνη και πολλούς άλλους συναγωνιστές κι εξαιρώ την Κωνσταντοπούλου από τον συγκεκριμένο κατάλογο θυμάτων, γιατί η δική της απώλεια δεν πιάνεται σα να είναι ένα άτομο, αλλά κάτι σαν εκατόμβη, γιατί η Ζωή-‘’Βοήθεια’’ κάνει για εκατό και βάλε...

Σφίγγει την καρδιά του ο Λόης που έχασε όλους αυτούς τους λεβέντες και τις λεβέντισσες της αριστεροσύνης, έτσι που του ‘ρχεται να τους κλάψει με το γνωστό αντάρτικο τραγούδι: ‘’Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς, σε άνιση πάλη κι αγώνα’’ ...

Για να μην κρυώσει στο κολατσιό

Πήγατε λοιπόν και ψηφίσατε, αλλά το αποτέλεσμα ήταν σα να ζούσατε την ‘’Ημέρα της Μαμόρτας’’, κάτι σαν deja-vu ένα πράγμα.

Τα ίδια και τα ίδια και φτου κι απ’ την αρχή, καθώς είδατε τον

Τσίπρα να πανηγυρίζει, που έχασε μόνο μια ποσοστιαία μονάδα από τον Ιανουάριο, αλλά να μη λέει κουβέντα για τους 330.000 ψηφοφόρους που του κούνησαν μαντίλι και δεν τον ξαναψήφισαν...

Όμως ο πραγματικός λόγος που θα έπρεπε να πανηγυρίζει, δεν είναι το ότι νίκησε. Είναι που βρήκε μια δουλειά να κάνει, που δεν θέλει προσπάθεια και κόπο, γιατί με 17 ώρες δουλειά στις 5000 ώρες που κυβέρνησε από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Αύγουστο, δεν το λες πως κόπιασε, κιόλας. Αλλιώς το λες, αλλά άντε να το καταπιώ, γιατί άμα αρχίσω να γράφω από τις 4 το πρωΐ της Δευτέρας αυτά που θα ήθελα να πω, κατά το απογευματάκι θα μ’ έχει τσιμπήσει ο Εισαγγελέας για περιυβρίσεις και τα τοιαύτα...

Έτσι είναι. Βρήκε δουλειά να κάνει ο Τσίπρας για να μην τον λένε τεμπέλη, αλλά αν το παλικάρι δουλεύει 17 ώρες σ’ ένα 7μηνο, δεν του πας και φανέλα ν’ αλλάξει για να μη σου  κρυώσει άμα κάτσει ιδρωμένος για κολατσιό...

Θα πιανόταν ο πισινός τους

Τον Καμμένο να πανηγυρίζει ακόμα πιο ενθουσιασμένος από τον Τσίπρα, που έχει βρει κι αυτός την ταπεινή, πλην τίμια δουλειά του υπουργού, για να μην τον λένε κι αυτόν άεργο κι ευτυχώς λέει ο Λόης –τώρα- που υπάρχει η πολιτική και βρήκαν κάποιοι κάτι να κάνουν στη ζωή τους. Ναι, ναι, έτσι είναι, να ξέρετε. Χάρις στην πολιτική βρήκαν κάποιοι ένα αντικείμενο απασχόλησης, ώστε να μην πέσουν σ’ αυτό που λέει ο λαός: ‘’Άδουλος δουλειά δεν έχει, το βρακί του λύει-και δένει’’.

Και προκειμένου για τον Καμμένο, έτσι κι έπεφτε στην ανάγκη να λύει και να δένει το βρακί του, δεν θα έκανε τίποτ’ άλλο ολημερίς, γιατί το βρακοζώνι του θα ήταν σαν καλούμπα για ν’ αμολήσεις χαρταετό.

Ευτυχώς, να λένε μερικοί, μερικοί που υπάρχει και η πολιτική και δεν κάθονται άπραγοι. Διαφορετικά, θα πιανόταν ο πισινός τους από το πολύ καθισιό στις καρέκλες του Κολωνακίου και θα χάλαγαν το στομάχι τους καταπίνοντας από δυό χούφτες δραμαμίνες κάθε καλοκαίρι, για να μην ξερνοβολάνε στο Αιγαιοπελαγίτικο σουλάτσο με το κότερο.

Σε ποια ταινία του ’50

Μάλιστα. Εκεί που τ’ αφήσατε ξαναβρήκατε τα πράγματα, σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τις 20 Αυγούστου που παραιτήθηκε ο Τσίπρας κι εκείνο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι από τη στενοχώρια του ο Λόης, καθώς σκεφτόταν τι θ’ απογίνει αυτή η χώρα, χωρίς τη σοφή καθοδήγηση του 17 ώρες σκληρά εργασθέντος Αλεξίου και της υπέροχης παρέας του, ήγουν: Του μπαρμπα-Αλέκου με τις... αδέσποτες μετοχές, της κυρα-Τασίας που μας είπε πως εάν πάθει κάτι θα φταίει ο Μεϊμαράκης που την στοχοποίησε, χωρίς να της περάσει απ’ το μυαλό, πως τι χειρότερο μπορεί να πάθει απ’ αυτό που είναι; Μια ‘’παρέα’’ που την κοσμούν επίσης: Ο ‘’δώδεκα τοις εκατόν’’ μαρξιστής-δανδής Κατρούγκαλος, ο Βούτσης που μόλις τον βλέπεις σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς σε ποια ταινία του ’50 τον είχες δει στον ρόλο του ταβερνιάρη, ο Τσα-λα-κώτος, που πρώτος και καλύτερος υπέγραψε το Μνημόνιο, αλλά τώρα ‘’κλωτσάει’’ για τους εφαρμοστικούς νόμους που πάνε ‘’σετάκι’’ μ’ αυτό που υπέγραψε, αλλά και τη λοιπή συντροφία, που εάν εξαιρέσω κάνα-δύο, οι υπόλοιποι είναι για τα θηρία, κατά την έκφραση του συρμού.

Μέσα στη ...χαρά τους, λησμόνησαν

Και δεν είδατε μόνο αυτούς. Είδατε και κάποιους Νεοδημοκράτες να χαίρονται –η καρδούλα τους το ξέρει- που ανέβηκαν τα ποσοστά του Κόμματος, κατά 0,29%...

Μόνο που μέσα στη ...χαρά τους λησμόνησαν, πως απ’ αυτούς που ψήφισαν τη ΝΔ τον Ιανουάριο, 190.000 νοματαίοι της είπαν:  ‘’Συγγνώμη, που θα σε στενοχωρήσουμε, αλλά τώρα που φθινοπώριασε δεν σε ξαναψηφίζουμε’’...

Και άντε να δεχθώ πως ο ΣυΡιζΑ είχε κάποια φθορά λόγω διακυβέρνησης, πως απογοήτευσε κόσμο με το κοροϊδιλίκι που έριξε σ’ αυτούς που τον είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες Εκλογές, πως έβαλε απέναντί του χιλιάδες ψηφοφόρους με το άγριο δούλεμα του Όχι’’ που έγινε ‘’Ναι’’ και πως καπάκι, έφαγε και μια διάσπαση κατακούτελα.

Της ΝΔ όμως, τι της έφταιξε και αντί ν’ ανέβει σε ψήφους, τελικά κατέβηκε;

Πολλά της έφταιξαν της ΝΔ, αλλά θα τα πούμε στο επόμενο, γιατί η περίπτωση του Κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει πολύ ψωμί...

Ήταν θέμα χρόνου

Κέρδισε –που λέτε- ο ΣυΡιζΑ, αλλά ο Λόης δεν αιφνιδιάστηκε. Έβλεπε την κατάσταση, ζύγιζε τα Κόμματα, γνώριζε καλά τη νοοτροπία και τα σουσούμια του Έλληνα ψηφοφόρου, γι’ αυτό

έκρουε συνεχώς τον κώδωνα του κινδύνου. Και δεν είναι ότι τα έβλεπε, αλλά τα ήξερε κι όλας, γιατί χρόνια τώρα παρακολουθεί τις πρακτικές της Αριστεράς.

Μιας Αριστεράς, που το 1949 ηττήθηκε κατά κράτος στο πεδίο της μάχης και από τότε, αν και μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 ηττάτο συνεχώς και στο πεδίο της πολιτικής, για τον Λόη ήταν θέμα χρόνου να επανακάμψει.

Όχι μόνο

Και οι λόγοι αυτής της επανάκαμψης ήσαν απλοί:

-Όχι μόνο γιατί οι Έλληνες λησμονούν πολύ εύκολα, με τρανό παράδειγμα, πως μόλις πριν από 9 μήνες ο Τσίπρας τους κορόϊδευε ασύστολα και ανερυθρίαστα, τάζοντάς τους τον ουρανό με τ’ άστρα και πως μόλις –ακόμα πιο φρέσκα- πριν από δύο 2 μήνες δηλαδή, τους ξανακορόϊδεψε με το ‘’Όχι’’, που σαν ‘’μπαμπούσκα’’, μόλις άνοιξε, είχε μέσα του το ‘’Ναι’’,

-Όχι μόνο γιατί οι Έλληνες ‘’τσιμπάνε’’ στην Αριστερή παραφιλολογία και σ’ ένα ανύπαρκτο και θολό σοσιαλισμό, έτοιμοι να βγουν στους δρόμους και να πολεμήσουν γι’ αυτά, αρκεί ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός, η ισότητα, ο ασφυκτικός κρατικός έλεγχος και όλα τα συμπαρομαρτούντα  που λειτουργούν ως πέδη σ’ ένα σύγχρονο κράτος, να αφορούν και να εφαρμόζονται στους άλλους, εξαιρουμένων αυτών, βέβαια, που έχουν τον σοσιαλισμό σημαία ευκαιρίας, για πάρτη τους...

Εσωτερικά σαν τον καρκίνο

Και δεν είναι μόνο αυτά, αλλά το φαινόμενο γιγαντώνεται, καθώς εμπρός στο στο ‘’πυρηνικό’’ όπλο της Αριστεράς που λέγεται προπαγάνδα, η από ‘δω πλευρά αντιπαρατάσσει σφεντόνες για τσιροπούλια...

Ναι, η Αριστερή προπαγάνδα απεδείχθη ανίκητη και το εξωφρενικό είναι πως μετάλλαξε τους νικητές στο πεδίο της μάχης και στον πολιτικό στίβο, από πολλαπλούς νικητές σε θλιβερούς ενοχικούς ηττημένους.

Εδώ και 50 χρόνια ζούμε το φαινόμενο της ‘’Ενοχικής Δεξιάς’’, που μετά –μάλιστα- την κουταμάρα των Παπαδόπουλου και Σια, από ‘’Ενοχική’’, έγινε η ‘’Εγκληματική’’ Δεξιά στη συνείδηση ακόμα και κάποιων εκ των υποστηρικτών της.

Δεν είναι τυχαίο, που πλείστοι όσοι Δεξιοί ντρέπονται και φοβούνται να δηλώσουν ευθέως την ιδεολογική τους ταυτότητα, φοβούμενοι τη ‘’ρετσινιά’’ του Δεξιού, όταν οι απέναντι δεν κοκκινίζουν ούτε τους διαπερνά ίχνος αιδούς, όταν δηλώνουν Μαρξιστές, Διεθνιστές, Απάτριδες.

Οι εν πλήρη ραστώνη αστοί, ποτέ δεν κατάλαβαν τη δύναμη της προπαγάνδας, που δεν είναι σπυρί στο χέρι να το δεις και να το καταπολεμήσεις εν τη γεννέσει του, αλλά λειτουργεί εσωτερικά σαν τον καρκίνο, που όταν τον ανακαλύψεις -90 φορές στις 100- είναι πλέον αργά.

Οι εικόνες καταγράφονται στο υποσυνείδητο

Οι Έλληνες αστοί, δεν έχουν καταλάβει ακόμα, πως η Ιστορία των  ‘’Δεκεμβριανών’’ και του Εμφυλίου κατά 92% έχει γραφτεί από τους ηττημένους και μόνο κατά 8% από τους νικητές. Ούτε πως έχουν παιχθεί δεκάδες κινηματογραφικά έργα και τηλεοπτικές σειρές από Αριστερούς, που μέσω αυτών περνούν το διττό μήνυμα περί των κυνηγημένων, αδικημένων, πονόψυχων και πατριωτών Αριστερών και των ‘’πουλημένων’’, ‘’προδοτών’’, ‘’ανάλγητων’’ και ‘’δολοφόνων’’ αστών. Έτσι είναι. Στα έργα (κινηματογραφικά-τηλεοπτικά) πάντα θα συναντήσετε την καλή και αδικημένη Αριστερά να χτυπιέται αλύπητα από την αιμοδιψή και εκμεταλλεύτρια αστική τάξη. Κι επειδή το πανί και το καντράν ενεργοποιούν ταυτόχρονα δύο αισθήσεις, την ακοή και πρωτίστως την όραση, θα δείτε την όμορφη και με ύφος ...μαντόνας πανέμορφη Αριστερή παιδούλα να υποφέρει από την αντιπαθή σε εμφάνιση και σκληρόκαρδη αστή και τον Εαμίτη, Ελασίτη, Οπλατζή γοητευτικό αντάρτη με τα φιλάνθρωπα αισθήματα, να αντιστέκεται στον αποκρουστικό στην όψη και στον χαρακτήρα αστό.

Κι επειδή οι εικόνες, ειδικά όταν είναι εντυπωσιακές, καταγράφονται στο υποσυνείδητο, ο μη υποψιασμένος θεατής, τις αποθεματοποιεί στο υποσυνείδητό του και χωρίς να το επιδιώξει, με τον καιρό και την επανάληψη, φθάνει να τις ενστερνίζεται και να ταυτίζεται μ’ αυτές.

Η πάλη λογικής και θυμικού

Οι άνθρωποι, σε μεγάλο βαθμό, βιώνουν μέσα τους την αέναη και σκληρή διαπάλη μεταξύ της λογικής και του θυμικού. Το ποιό εκ των δύο θα υπερισχύσει, είναι θέμα DNA, κουλτούρας και παιδείας.

Σ.Σ. Όταν λέω ‘’παιδεία’’ δεν εννοώ αποκλειστικά τις σπουδές και το πτυχίο, αλλά την ορθή γνώση, αυτή που προκαλεί τον εκλεπτυσμό του πνεύματος και της ψυχής και την ανάδειξη των πανανθρώπινων αξιών, μέσω της οικογενειακής διαπαιδαγώγησης και της π-ρ-α-γ-μ-α-τ-ι-κ-ή-ς μόρφωσης.

Εννοώ -παράλληλα- την παιδεία που εκπέμπεται από τον τρόπο σκέψης, εκφοράς λόγου και πράξεων των ανθρώπων και όχι μέσω του ‘’επώνυμου’’ κουστουμιού, του παρφουμαρισμένου και καλοξυρισμένου μάγουλου, του ακριβού και ξέκωλου φουστανιού, των φουσκωμένων μάγουλων και χειλιών, των έτοιμων να εκραγούν από τη σιλικόνη βυζιών και των φακών επαφής, που κάνουν τα μάτια -μερικών, μερικών- να μοιάζουν σαν τα μάτια των σκυλιών ράτσας ‘’Χάσκυ’’.

Λειτουργεί μονοσήμαντα

Ναί, παλεύουν μέσα μας το θυμικό με τη λογική και επειδή οι Έλληνες -εξ ιδιοσυγκρασίας και έλλειψη πραγματικής παιδείας- είμαστε σε μεγάλο βαθμό δέσμιοι του θυμικού μας, εδώ πατάει η Ελληνική Αριστερά και ‘’κάνει παιχνίδι’’.

Κι αυτό το φαινόμενο –για να είμαστε ακριβείς- δεν είναι αποκλειστικά  φαινόμενο Ελληνικό, γιατί συναντάται –γενικότερα- στους Νότιους λαούς όπως οι Ιταλοί του Νότου και οι Ισπανοί.

Αντιθέτως, όσο πηγαίνουμε προς τον Βορρά και ειδικά στους Κεντρωευρωπαίους και τους Βρετανούς, αυτό φθίνει και επικρατεί –πλέον- η ψυχρή λογική.

Έτσι είναι. Ο Έλληνας λειτουργεί –μονοσήμαντα- με το θυμικό, γι’ αυτό παθιάζεται και φανατίζεται εύκολα, γι’ αυτό ενεργεί εν θερμώ, γι’ αυτό γελάει και κλαίει εύκολα, γι’ αυτό τα πολιτικά του λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο, γιατί το θυμικό απονευρώνει τη λογική, που όταν χρειάζεται στις κρίσιμες στιγμές, πάει περίπατο...

Η σφαίρα που φεύγει ανεξέλεγκτα

Την διέγερση και -κατ’ επέκταση- την επικράτηση του θυμικού έναντι της λογικής τη γνωρίζουν πολύ καλά οι πολιτικοί και γι’ αυτό στοχεύουν σ’ αυτό, όταν απευθύνονται στους πολίτες. Κρούουν την συγκεκριμένη χορδή, που νεκρώνει τα αντανακλαστικά της λογικής και κατ’ αυτόν τον τρόπο τους παγιδεύουν. Κι αν την γνωρίζουν οι πολιτικοί, αυτοί που την έχουν αναγάγει σε επιστήμη είναι οι Αριστεροί, που ξέρουν ακόμη καλύτερα, ότι ένας λαός που οδηγείται σε αποφάσεις μέσω του θυμικού, παγιδεύεται, χειραγωγείται και κατευθύνεται πολύ πιο εύκολα από έναν άλλον, που πριν αποφασίσει για το μείζον θα κουράσει και θα στίψει το μυαλό του για να πάρει την απόφασή του. Μια απόφαση, που ασχέτως εάν είναι σωστή ή λάθος, θα είναι απόρροια σκέψης και ορθολογισμού και όχι η σφαίρα που φεύγει ανεξέλεγκτα από το ψυχόρμητο, αυτό που μάθαμε να ονομάζουμε ορμέμφυτο και ένστικτο.

Ούτε ίχνος

Άκουγα την τελευταία προεκλογική ομιλία του Τσίπρα στην Αθήνα

και ήμουν σίγουρος, πως αν έκλεινα τα μάτια μου, από το τηλεοπτικό καντράν θα έσβηνε η εικόνα του καλοζωϊσμένου Αριστερού με τα κοστούμια που στοιχίζουν όσο οι συντάξεις 4-5 συνταξιούχων του ΙΚΑ και θα παρουσιαζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ζιβάγκο και το τσιμπούκι ανά χείρας.

Κι αυτό δεν είχε να κάνει με το χρώμα, τον τόνο της φωνής και τις κινήσεις των χεριών, γιατί όσο κι αν προσπαθεί να τον μιμηθεί ο Τσίπρας το πρωτότυπο πάντα υπερισχύει της ‘’ξεπατικούρας’’, αλλά για την επιδίωξή του να τους πει πολλά, μη λέγοντας τίποτα το ουσιαστικό.

Μίλαγε για ‘’τον λαό που αντιστέκεται’’ και ενθουσιαζόντουσαν οι χαχόλοι (πάντα υπάρχουν και χαχόλοι στο ακροατήριο μιας πολιτικής ομιλίας) κι ενώ ο Λόης με το λίγο του μυαλό προσπαθούσε –τω όντι- φιλότιμα, να βρει το στοιχείο εκείνο που θα απέδιδε στο αλαλάζον* κοινό την ιδιότητα του ‘’αντιστεκόμενου’’, οφείλει να ομολογήσει ότι δεν βρήκε ούτε ίχνος από το στοιχείο αυτό...

Περί αλαλαγμών

*Σ.Σ. Άντε να πούμε κάτι χρήσιμο: Το ρήμα αλαλάζω (ουσιαστικό: αλαλαγμός) μας έρχεται απευθείας από την αρχαία Ελλάδα. Όταν ξεκινούσε μια μάχη με την επίθεση στον αντίπαλό, οι στρατιώτες φώναζαν με όλη τους τη δύναμη ‘’αλαλά’’, μια πολεμική κραυγή αντίστοιχη με το σύγχρονο ‘’Αέρα’’ (Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος 19140-1941).

Η πολεμική ιαχή ‘’αλαλά’’, προέρχεται από τη θεότητα Αλαλά, που ήταν κόρη του Πολέμου και συνόδευε τον Άρη στις πόλεμο. Η Αλαλά έγινε η πολεμική κραυγή ‘’αλαλά’’ και το ουσιαστικό αλαλαγμός, που σημαίνει –κατά κυριολεξία- πολεμική ιαχή και σήμερα το χρησιμοποιούμε για να αποτυπώσουμε τις ενθουσιώδεις  κραυγές του πλήθους.

Πού και πόσο αντιστάθηκε; Ι

Ναι, στον ‘’λαό που αντιστέκεται’’ απευθυνόταν ο Τσίπρας και μου ‘ρχεται αυθόρμητη η ερώτηση: Αλήθεια, που και πόσο αντιστέκεται αυτός ο λαός κι ο Λόης –τουλάχιστον- δεν το έχει καταλάβει;

-Αντιστάθηκε στην παράνοια να στέλνει από το 1974 μέχρι το 2012 στη Βουλή τον ‘’κατιμά’’ της πολιτικής κατά κανόνα,  αφήνοντας εκτός αυτής τους πρόσβαρους;

-Αντιστάθηκε στις μεγαλοστομίες του Αντρέα που θα τον έβγαζε από την ΕΟΚ, από το ΝΑΤΟ και θα έδιωχνε τις ...’’Βάσεις του θανάτου’’, γι’ αυτό τον εξέλεξε τρεις φορές πρωθυπουργό;

-Αντιστάθηκε όταν κάποιοι ξελαρυγγιαζόμασταν και γινόμασταν κακοί, όταν λέγαμε και το κυριότερο όταν γράφαμε πως την ένεκα ρουσφετολογικών διορισμών διόγκωση του Δημόσιου και ευρύτερου Δημόσιου τομέα, θα την βρούμε μπροστά μας και θα την πληρώσουμε, όπως και έγινε;

-Αντιστάθηκε στο Χρηματιστήριο των Σιμητανθρώπων και όχι μόνο; (Σ.Σ. Βουλευτής -τότε- της ΝΔ που σήμερα βρίσκεται σε ‘’’άλλες πολιτείες’’, θησαύρισε κυριολεκτικά κάνοντας παιχνίδι μ’ αυτούς, που όπου βρισκόταν και στεκόταν τους έβριζε...) ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις (ποιές ...υπολήψεις άραγε;) δεν θίγουμε.

Πού και πόσο αντιστάθηκε; ΙΙ

-Αντιστάθηκε στην υποτίμηση της δραχμής από τον Σημίτη, την ίδια στιγμή που κάποιοι θησαύρισαν απ’ αυτήν, γιατί είχαν φροντίσει εγκαίρως να μετατρέψουν τις δραχμές τους σε δολάρια;

Αντιστάθηκε στα εξοπλιστικά και στις ‘’αγορές του αιώνος’’, που έλυσαν κάποιοι το οικονομικό τους πρόβλημα για αιώνες ολόκληρους;

-Αντιστάθηκε στο όργιο σπατάλης των Ολυμπιακών Αγώνων με τις σιδεριές του Καλατράβα, που όλοι εκεί εστιάζουν το βλέμμα τους και χάνουν το υπόλοιπο φαγοπότι με τους διορισμούς, με τα άχρηστα και υπερτιμολογημένα έργα, με τα δάνεια που ήρθαν να βουλιάξουν κι άλλο την ήδη μπαταρισμένη οικονομία μας;

Κι όμως, αυτόν τον άνθρωπο (Σημίτη) τον εξέλεξαν δύο φορές πρωθυπουργό...

-Αντιστάθηκε στις πομφόλυγες του Καραμανλή που Θα επανίδρυε το κράτος και Θα τσάκιζε τους ...’’νταβατζήδες’’; Εκτός εάν η  ‘’αντίστασή’’ τους εκδηλώθηκε με το να τον εκλέξουν δύο φορές πρωθυπουργό...

-Αντιστάθηκε στον δανεισμό της περιόδου 2007-2009, που απλώς στην ταφόπετρα σκάλισε το όνομα: ‘’Ελλάς’’.

-Αντιστάθηκε στον ...τιτανομεγιστοτεράστιο  πολιτικό Γιωργάκη Παπανδρέου, που του έταζε την Γη Χαναάν, ενώ ήταν παραπάνω από βέβαιο πως τον περίμεναν οι θίνες και οι βράχοι της ερήμου του Σινά;

Πού και πόσο αντιστάθηκε; ΙΙΙ

Και το πιο βασικό και πιο φρέσκο απ’ όλα:

-Αντιστάθηκε ο λαός αυτός, στο άγριο ‘’παραμύθιασμα’’ του Τσίπρα, που έπρεπε να ήσουν κρετίνος για να πιστέψεις πως αυτά που έταζε μπορούσαν να γίνουν;

Και σα να μην έφτανε ο βιασμός της αλήθειας από τον πρώην τρόφιμο του Περισσού, πρόεδρο 15μελούς και καταληψία σχολείων, πόσο αντιστάθηκε στο μέγα κοροϊλίκι του με το δημοψήφισμα, που σαν ταχυδακτυλουργός έβαλε στο καπέλο το ‘’Όχι’’, που ο ίδιος τους έπεισε να επιλέξουν και σε χρόνο dt τους το έτριψε στην κασίδα* σαν ένα πελώριο και δυσβάστακτο  ‘’Ναι’’;

-Πόσο αντιστάθηκε στον φορολογικό ορυμαγδό του τρίτου και Αριστερού Μνημονίου, που όπως ο κομήτης έχει πίσω του ουρά, το 3^ο Μνημόνιο έχει πίσω του μέτρα, μέτρα, μέτρα και ξανά μέτρα;

-Πόσο αντιστάθηκε στην ανερμάτιστη διαπραγματευτική του τακτική που θα την πληρώσουμε με κάτι δεκάδες δισεκατομμύρια;

-Πόσο αντιστάθηκε στην φιλολαθρομεταναστευτική του πολιτική, που άνοιξε διάπλατο το δρόμο να περνούν ανενόχλητοι και μετά βαΐων και κλάδων οι λαθραίοι (και δεν εννοώ βέβαια τους πρόσφυγες από τη Συρία) στην Ελλάδα;

Περί κασίδας

*Σ.Σ: Η λέξη ‘’κασίδα’’ προέρχεται από το κράνος που φορούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και λεγόταν ‘’cassis’’. Βέβαια η καταγωγή της λέξης δεν είναι Ρωμάϊκη, καθότι οι Ρωμαίοι, αυτή, όπως και χιλιάδες άλλες λέξεις που συγκροτούν την Λατινική γραμματεία, την πήραν από τους Έλληνες. Η συγκεκριμένη λέξη ανήκε στους αρχαίους Μακεδόνες οι οποίοι φορούσαν ένα προστατευτικό πλατύγυρο καπέλο, την ‘’καυσία.

Η ονομασία του κράνους ως ‘’κάσσις’’ πέρασε και στους Βυζαντινούς, που υποκοριστικά το αποκαλούσαν ‘’κασσίδιον’’.

Με τον καιρό κι επειδή ο πάσχων από αλωπεκίαση έχανε τα μαλλιά του και το κεφάλι του γυάλιζε σαν κράνος, τον άνθρωπο αυτόν, σκωπτικώς  αποκαλούσαν ‘’κασσίδη’’ και ‘’κασσιδιάρη’’ και το άτριχο πλέον κεφάλι του, ‘’κασσίδα’’.

Πού και πόσο αντιστάθηκε; IV

-Πόσο αντιστάθηκε στα εθνικώς εγκληματικά λόγια του Τσίπρα, ότι ‘’δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορά’’;

-Πόσο αντιστάθηκαν στα capital controls και στην είσπραξη μισθών και συντάξεων με το ...’’δελτίο’’;

-Πόσο αντιστάθηκαν στα κόλπα του υπουργού 12%;

-Πόσο αντιστάθηκε στην ...προνοοητικότητα της μαμάς-Βαλαβάνη να βγάλει τα λεφτά της από την τράπεζα πριν τα capital controls;

-Πόσο αντιστάθηκε στην κρατική ‘’άλωση’’ από ορδές συζύγων, εξαδέλφων, γκόμενων και γκομενών και από συντρόφια της συμφοράς;

-Πόσο αντιστάθηκε στα μετοχικά τρικ του κυρ Αλέκου;

-Πόσο αντιστάθηκε όταν είδε τα ‘’ευγενούς ράτσας’’ τέκνα της οικογένειας Τσίπρα να εγγράφονται σε ακριβά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, απαξιώνοντας έτσι την Δημόσια Εκπαίδευση, αυτή, που πρώτος ο πατήρ-φαμίλιας της οικογένειας είχε απαξιώσει στα νιάτα του, στήνοντας καταλήψεις και μπάχαλο;

Αλλά ο Τσίπρας, που ήξερε με ποιό ακροατήριο είχε να κάνει και το πόσο ...’’αντιστέκεται’’ αυτός ο λαός, απευθυνόταν συνεχώς στο θυμικό των ακροατών του, αποφεύγοντας να πει δυο πράγματα ουσίας, αφού γνωρίζει, ότι όσο πιο πιασάρικα παραμύθια λες στον λαό, τόσο πιο ανώδυνα ξεγλιστράς από τα ουσιώδη και δύσκολα...