Γράφει ο
Κώστας Χατζιδάκης

Σε μια συγκυρία, που οι ξένοι φάνηκαν από εύκολοι έως και ανιστόρητοι χρίζοντας  χωρίς ιστορικά εχέγγυα, «χωρίς περίσκεψιν και χωρίς αιδώ», Μακεδονία τα Σκόπια, η ελληνική ηγεσία του τότε και του μετά, κατελήφθη εξ απήνης.

Η σημερινή ηγεσία μας όμως προτιμάει να συζητάει ρισκάροντας την μοναδικότητα του ονόματος Μακεδονία, χάριν πλέον μόνο της… κατοχής και διατήρησης όχι της μοναδικότητας της Μακεδονίας μας αλλά της διατήρησης τής… καρέκλας της!

Όλοι οι ειδήμονες, ντόπιοι και ξένοι λένε και επαναλαμβάνουν και τον φόβο ενός φαιδρού στην πραγματικότητα αναβράζοντος… δισκίου (του δήθεν αλυτρωτισμού των χωρικών που θέλησαν ξαφνικά να αποκτήσουν μεγάλο όνομα της μικρής τους Ιστορίας). Ως αν μια ολόκληρη Ελλάδα, να φοβάται και να θέλει να κάνει παραχωρήσεις και συγκαταβάσεις, μήπως και οι σκοπιαλβανοί πεισμώσουν, πάρουν τις σφεντόνες τους και κατέβουν να καταλάβουν… «λυτρωτικά», τον Θερμαϊκό…

Για πρόσθετο άλλοθι επιστρατεύουν και κραδαίνουν οι Τσίπρας και συντροφία, παλιές δήθεν παραχωρητικές δηλώσεις Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (Σλαβομακεδονία)  Καραμανλή επίσης και του λιγοστού Σημίτη!

Και κανένας δεν λέει και δεν δηλώνει ότι τότε, το ’92, δεν υπήρχε το σπουδαίο ατού και αντίβαρο, που μόνο σήμερα υπάρχει ως συγκυρία, και λέγεται «ανάγκη των Σκοπίων να περιληφθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ευρώπη»!

Δεν υπάρχει διαπραγματευτικά λοιπόν καμία απολύτως σύγκριση μεταξύ τού τότε και τού τώρα…

Ισχυρότατα διαπραγματευτικά ατού έχουμε κατά μοναδικό τρόπο σήμερα, αλλά ισχυρούς διαπραγματευτές δεν έχουμε!

Σε όλα και για όλα, λείπει τόσο ένας Άνδρας... Άνδρας και Έλληνας!