Γράφει ο
Σταύρος Λυγερός

Το μόνο που δεν μπορεί κανείς να καταλογίσει στον Ζάεφ είναι έλλειψη ευελιξίας. Ο πρωθυπουργός της FYROM επανήλθε για να παρακάμψει το ελληνικό αίτημα για αλλαγή του Συντάγματος, προτείνοντας αντ’ αυτού τη σύναψη Διεθνούς Συμφώνου, το οποίο να επικυρωθεί από τα δύο Κοινοβούλιο, αλλά και από τον ΟΗΕ με ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επικαλέσθηκε, μάλιστα, το επιχείρημα ότι έτσι η Ελλάδα θα είναι κατοχυρωμένη, δεδομένου ότι ακόμα και αν άλλαζε το Σύνταγμα θα μπορούσε μελλοντικά να αλλάξει και πάλι.

Το επιχείρημα του Ζάεφ είναι βάσιμο, αλλά δεν απαντάει στην ουσία. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί πως η χώρα του καλύπτει μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας και ως εκ τούτου αποδέχεται γεωγραφικό προσδιορισμό (Άνω Μακεδονία). Γιατί, λοιπόν, επιμένει στο εσωτερικό να ονομάζεται επισήμως «Μακεδονία»; Δεν συνιστά αυτό κατάχρηση; Το Μέρος δεν οικειοποιείται το Όλον;

Είναι κραυγαλέα αντιφατικό ο Σλαβομακεδόνας πρωθυπουργός να αποδέχεται το Άνω Μακεδονία για διεθνή χρήση και να επιμένει στο όνομα «Μακεδονία» για εσωτερική. Μπορεί για προφανείς λόγους σκοπιμότητας (ένταξη στο ΝΑΤΟ), να αποδέχεται ότι η χώρα του είναι μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας, αλλά το εθνικό ιδεολόγημα των Σλαβομακεδόνων αναφέρει σαν πατρίδα –και μάλιστα διαμελισμένη– ολόκληρη τη γεωγραφική Μακεδονία.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούν να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν στην περιοχή. Να αποδεχθούν το προφανές: ότι είναι μία από τις εθνότητες που κατοικούν στην πολυεθνική γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται Μακεδονία. Αν το αποδέχονταν, αν δηλαδή αποδέχονταν ότι είναι Μέρος και όχι Όλον, το πρόβλημα θα είχε λυθεί. Θα κατανοούσαν ότι η χώρα τους δεν μπορεί να ονομάζεται Μακεδονία, επειδή αυτό το όνομα παραπέμπει στο Όλον. Για τον ίδιον ακριβώς λόγο υπάρχει σλαβομακεδονικό έθνος (όχι μακεδονικό) και σλαβομακεδονική γλώσσα (όχι μακεδονική).

Ο Ζάεφ δηλώνει πως το ζήτημα της ταυτότητας είναι εκτός συζήτησης, επειδή αφορά το συναίσθημα. Φθηνές υπεκφυγές! Αυτό που ενδιαφέρει την Ελλάδα δεν είναι πως ο κάθε Σλαβομακεδόνας θα ονομάζει το κράτος, τον εαυτό του και τη γλώσσα του. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι πως η FYROM, ως συντεταγμένη Πολιτεία στο εσωτερικό και ως κράτος στο εξωτερικό θα αποκαλεί τον εαυτό της (κρατικό όνομα) τους πολίτες της (ιθαγένεια), καθώς και την κυρίαρχη εθνότητα και γλώσσα. Κι όλα αυτά δεν είναι καθόλου συναίσθημα.

Δεν πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις. Πρόκειται για την ανάγκη τα ονόματα να αντιστοιχηθούν με την πραγματικότητα της περιοχής. Η άρνηση των Σλαβομακεδόνων να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν ισοδυναμεί με εμμονή στο ιδρυτικό εθνικό τους ιδεολόγημα. Δηλαδή στον φαντασιακό αλυτρωτισμό τους που αφορά το σύνολο της γεωγραφικής Μακεδονίας.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα κι όχι το ψευδές δίλημμα διεθνές σύμφωνο ή αλλαγή Συντάγματος. Το πρέπον είναι η υπογραφή ενός ισχυρού Συμφώνου με όλες τις παραπάνω προβλέψεις. Αυτό πρέπει να προβλέπει ρητά την αλλαγή του Συντάγματος, ως πράξη προσαρμογής του εσωτερικού δικαίου στο Σύμφωνο, το οποίο θα συνιστά υπέρτερο διεθνές δίκαιο.

https://slpress.gr/sxolio/psevdes-dilimma-provallei-o-zaef/