Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης, ωρίμασε μέσα σε δύο φρικτούς ευρωπαϊκούς διχασμούς και φιλοδοξούσε να αποτρέψει έναν τρίτο.

Η μεγάλη κρίση, βρήκε την οικονομία της Ευρώπης παγιδευμένη στην ύφεση και την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων στη χρησιμότητα της Ένωσης, να διαβρώνεται.

Σήμερα το οξύ προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα, εξ’ αντικειμένου, επαναφέρει ένα σκληρό δίλημμα:

Παραμένει ή όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση ως προτεραιότητα των Ευρωπαίων πολιτών;

Πίσω από το φόβο για το μετανάστη και τον πρόσφυγα, κρύβεται ο τρόμος του Ευρωπαίου πολίτη για τη δική του τύχη, λόγω της αδυναμίας της οικονομίας, της αποδόμησης του κοινωνικού μοντέλου, καθώς  και της έλλειψης ασφάλειας.

Το ιδανικό σενάριο για τη λύση του προβλήματος, είναι να υλοποιηθεί η συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας για την ειρήνευση της περιοχής και ταυτόχρονα να εξουδετερωθεί πλήρως ο ΙSIS.  Έτσι πολύ πρόσφυγες θα επιστρέψουν στις εστίες τους.

Μέχρι τότε, η καλύτερη λύση είναι να σταματήσει η προσφυγική ροή από τα τουρκικά παράλια και επιπλέον, η Τουρκία να δεχθεί στην πράξη την επαναπροώθηση σ’ αυτήν των οικονομικών μεταναστών, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα αιτήσεως ασύλου.

Όμως τα πράγματα δεν είναι ιδανικά. Γι’ αυτό θα εξακολουθήσει να υπάρχει μεταναστευτικό κύμα, ίσως μικρότερο, αλλά πάντως σημαντικό.

Η ελληνική κυβέρνηση όμως θεώρησε ότι θα μπορούσε να εκβιάζει επί μακρόν την υπόλοιπη Ευρώπη, χωρίς να έχει υπολογίσει το ενδεχόμενο μπούμερανγκ.

Ήταν εξ αρχής  κακή ιδέα η σύνδεση προσφυγικής κρίσης και αξιολόγησης.

Τώρα η χώρα, μετά το ουσιαστικό κλείσιμο των βορείων συνόρων μας, πρωτίστως με τα Σκόπια και δευτερευόντως με την Αλβανία και τη Βουλγαρία, βρίσκεται αντιμέτωπη με το γεγονός της παγίδευσης εντός των συνόρων της δεκάδων ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων-μεταναστών.

Οι τσαμπουκάδες και τα βέτο, σε περίπτωση που ορισμένες χώρες αρνηθούν να απορροφήσουν τον αριθμό των προσφύγων που τους αναλογεί, βάσει συγκεκριμένων ποσοστώσεων,  δεν συνιστούν υπεύθυνη συμπεριφορά.

Αλλά οι μονομερείς αποφάσεις χωρών σε τόσο δύσκολα προβλήματα, δεν είναι οι ενδεδειγμένες λύσεις σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία.

Για του λόγου το αληθές, αναφέρουμε τη δήλωση του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Μπαν Κι Μουν, ο οποίος κατήγγειλε τους περιορισμούς που επιβάλλονται στους πρόσφυγες στα σύνορα χωρών των Βαλκανίων, θεωρώντας ότι τα μέτρα αυτά «δεν συνάδουν» με τη σύμβαση του 1951 για τους πρόσφυγες.

Δήλωσε επίσης, ότι είναι ανάγκη να υπάρχει επιμερισμός ευθυνών σε διεθνές επίπεδο.

Ωστόσο, κάποιες πρωτοβουλίες και κινήσεις στην Ευρώπη, εκπέμπουν αντιφατικά μηνύματα. Από τη μια, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου περιοδεύει στις χώρες του βαλκανικού διαδρόμου για να διαμορφώσει κλίμα σύνθεσης και συναίνεσης στο προσφυγικό και από την άλλη, στο Βελιγράδι οι αρχηγοί των αστυνομικών των ενδιάμεσων χωρών, να αποφασίζουν να σκληρύνουν τα μέτρα φρούρησης στα σύνορά τους.

Βέβαια, ο κ. Τσίπρας με τις επαναστατικές ιδεοληψίες του αναστάτωσε το ευρωπαϊκό σύστημα, με βαρύτατη ζημία όμως για  την Ελλάδα.

Είναι βέβαιο λοιπόν, ότι έρχονται δύσκολες μέρες. Αλλά με αυτό δεδομένο, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στο ανθρωπιστικό μας  καθήκον, με αλληλεγγύη και σεβασμό στους ξεριζωμένους.

Άγνωστο πότε και πως θα καταλήξουν όλα αυτά. Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα θα απαλλαγεί τελευταία από το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα, αν ποτέ απαλλαγεί. Και η κυβέρνηση το ξέρει πολύ καλά αυτό.

Η Ελλάδα το μόνο που χρειάζεται αυτήν την ώρα, είναι συμμάχους  και όχι περαιτέρω απομόνωση.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι λαοί μετρούν τους φίλους τους στις ώρες της μεγάλης τους ανάγκης.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.