Γράφει η
Μαίρη Ασλάνογλου

Πέρασαν αρκετά χρόνια πριν… από τότε που ξεκίνησα κι εγώ τον εθελοντισμό, την προσφορά, το δόσιμο, τη φροντίδα…

Το δούνε και λαβείν…

Ήρθε ξαφνικά και γλίστρησε στη ζωή μου, αργά, δειλά και σιωπηλά άρχισα να περπατώ αυτό το άγνωστο σκοτεινό μονοπάτι γεμάτο πόνο, θλίψη και έλλειψη χαράς. Όσο περπατούσα τόσο πιο πολύ άρχιζα να διακρίνω, να αποφασίζω και να έχω καινούργιες εμπειρίες άλλες πρωτόγνωρες ευχάριστες ή δυσάρεστες.

Περνώντας τα χρόνια τα βήματά μου έγιναν πιο γρήγορα, πιο δυναμικά, γερά και ισορροπημένα.

Εθελοντισμός σημαίνει θέλω!!!

Τι σύμπτωση! Τώρα πια που αποφάσισα να κάνω ό,τι θέλω στη ζωή μου κι αυτό που θέλω με τον καλύτερο τρόπο (και με την καλή έννοια φυσικά!!) έγινε και η προσφορά μου πιο δυνατή, πιο ισχυρή κι ανθρώπινη.

Αλληλεγγύη – εθελοντισμός – προσφορά – δωρεά – θυσίες.

Ναι θυσίες, ναι δωρεά…

Θυσιάζω τον χρόνο που μου περισσεύει και μη.

Προσφέρω με χαρά τις υπηρεσίες μου.

Δίνω κάθε φορά αυτό που μου αναλογεί κι αρκετές φορές και κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μπορώ και γνωρίζω.

Ρισκάρω γενναιόδωρα, με χαρά, ευχάριστα, ανάλαφρα και χωρίς δισταγμούς.

Δίνουμε και παίρνουμε.

Δίνουμε κι επιστρέφει. Τι; Ποιος ξέρει;

Ποτέ δεν δίνω για να πάρω…

Ποτέ δεν δίνω για να επιβραβευθώ… δεν δίνω για να γυρίσει πίσω, με οποιοδήποτε τρόπο αυτό που έδωσα….

Απλά δίνω, μόνο δίνω  και…

Περιμένω, χωρίς να περιμένω

Το ξεχνώ – τέλος!!

Κι όμως αργά ή γρήγορα, θέλω δε θέλω, το έχω σκεφτεί ή όχι, το περιμένω ή δεν το περιμένω

Επιστρέφει, έρχεται, αιφνιδιαστικά, ακάλεστο, με χαρά κι ευχαρίστηση, γεμάτο ευτυχία, ικανοποίηση κι αισιοδοξία.

Επιστρέφει ταπεινά, με το κεφάλι ψηλά, το κορμί ευθυτενές, την πλάτη ίσια, χωρίς ενοχές και παλαντζάρισμα.

Και άναυδη ψάχνω να βρω που είμαι; τι έκανα; που βρίσκομαι; κι αναρωτιέμαι τι άλλο με περιμένει ακόμα;

Κι όμως τώρα πάει, είναι αργά για σκέψεις, δεν υπάρχουν, διαλύθηκαν, δεν υπάρχει καν άρνηση, προσφέρεις, δίνεις, χαρίζεις… προχωράς, τρέχεις κι άλλο κι άλλο και συνεχώς ανακαλύπτεις, χαίρεσαι, ζορίζεσαι, αγωνιάς, απορείς με όλους και με όλα, ευαισθητοποιείσαι , ξανά και ξανά.

Δίνεις και σοβαρές υποσχέσεις, φτάνει ως εδώ, κουράστηκα…

Την άλλη μέρα όμως έχουν ξεχαστεί όλα και ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή, άλλη εμπειρία, άλλη προσφορά, άλλες συνθήκες και άνθρωποι γύρω σου.

Κι εσύ όπως συμβαίνει τον τελευταίο καιρό συχνά, γυρίζεις σπίτι σου, με το ίδιο συν-αίσθημα πάντα  εκεί κάπου κρυμμένο βαθειά!

Ησυχία, Γαλήνη, χαρά φτερούγισμα εκεί στο στήθος, στην ψυχή και στην καρδιά (όπως όταν ερωτευθείς) κι εύχεσαι να μείνει αιώνια και για πάντα αυτή η μοναδική ευτυχία, η σιωπηλή χαρά, ο έρωτας, η λατρεία και η αγάπη!!!

Εθελοντισμός λέγεται μου φωνάζει η φωνή μέσα μου, πράγματι εθελοντισμός λέγεται όταν ξέρεις και διακρίνεις τις ανάγκες των άλλων, όταν ο λογισμός σου και η διάκρισή σου εργάζονται σωστά σιωπηλά και γρήγορα.

Χωρίς εγωισμούς, χωρίς πρέπει και γιατί;

Διότι πλέον έμαθες.

Η πληροφόρηση έγινε γνώση και η γνώση μεγάλη εμπειρία.

Με σκοπό να δίνεις χαρά, προχωράς πλέον με σθένος σ’ αυτό το ίδιο μονοπάτι που κάποτε σου ήταν άγνωστο, ξένο, σκοτεινό…

Τώρα με το κεφάλι ψηλά, σχεδόν τρέχοντας φτάνεις στο τέλος του και περιμένεις με λαχτάρα να έρθει η επόμενη φορά να το ξαναζήσεις, να το ξαναπερπατήσεις, με περισσότερο φως, με καινούργιες ευωδιές, γεύσεις, γεμάτο φρεσκάδα και χαμόγελα!!!    
      

Σας ευχαριστώ,

από καρδιάς!!!