Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Tα τελευταία έξι χρόνια μιλάμε για τον κίνδυνο ατυχήματος. Το σίγουρο είναι ότι αν συμβεί αυτό το ατύχημα, δύσκολα θα υπάρξουν επιζώντες, δεν θα υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι.

Σήμερα η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη σε ένα κόσμο παραισθήσεων, γαντζωμένη από την καρέκλα της εξουσίας, αρνούμενη να αποδεχθεί την πραγματικότητα.

Η χώρα καταρρέει, επειδή η ίδια η κυβέρνηση την παρασύρει στην άβυσσο.

Η γενναιοδωρία της κυβέρνησης είναι ανάλογη της «υψηλής ιστορικής αποστολής», που φαντασιώνεται ότι έχει. Έχει όμως  απωλέσει τον έλεγχο και επιδεικνύει μνημειώδη ανικανότητα στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Ο κ. Τσίπρας έχει χάσει τον έλεγχο, τώρα που η χώρα χρειάζεται στιβαρή και υπεύθυνη ηγεσία, τώρα που ο πλανήτης σείεται και ο κόσμος αλλάζει με καταιγιστική ταχύτητα.

Σήμερα η Ελλάδα «καταδικάζεται» σε θάνατο από μια Ευρώπη που δεν θέλει να αντιμετωπίσει το πραγματικό πρόβλημα του προσφυγικού. Οι αποφάσεις της, μεταβάλλουν την Ελλάδα μέρα με την μέρα, σε μια απέραντη αποθήκη ψυχών. 

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη, έχει επιφέρει αλλοιώσεις στην πολιτική φυσιογνωμία πολλών κρατών και ορισμένες κυβερνήσεις αυτενεργούν, παραβιάζοντας τις αποφάσεις που ελήφθησαν από κοινού, υψώνοντας τείχη στα σύνορά τους.

Το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης των πολιτών, μεταβάλλεται σε εφιάλτη.

Ανεξάρτητα από τα λάθη που κάνει η δική μας κυβέρνηση, η πραγματικότητα είναι ότι  παρουσιάζεται η εικόνα  μια Ευρώπης ανίκανης να αντιμετωπίσει μια σοβαρή κρίση.

Η Ελλάδα καλείται ουσιαστικά να πληρώσει ακριβά τη γεωγραφική της θέση, την αδυναμία της να φυλάξει τα θαλάσσια σύνορά της και την απόλυτη αναξιοπιστία της.

Όμως το άκρως ανησυχητικό, στην παρούσα συγκυρία, είναι η διαφαινόμενη αποδιοργάνωση του όλου ευρωπαϊκού συστήματος.

Ζούμε σε μια εποχή που η πραγματικότητα γύρω μας είναι πιο επικίνδυνη και ασφυκτική από ποτέ.

Ωστόσο θα ήταν έγκλημα ακόμα και να διανοηθεί κανείς ότι η Ελλάδα έχει ελπίδα επιβίωσης εκτός του ευρωπαϊκού συστήματος.

Ο τρόπος όμως που κινούνται οι κυβερνώντες, συνδυάζει έναν μοναδικό κυνισμό εξουσιολαγνείας από τη μια και παροιμιώδους προχειρότητας από την άλλη.

Η δύναμη της συλλογικής αριστερής φαντασίωσης και εμμονής για τον έλεγχο είναι τόσο καθολική, που οι χειρισμοί τους την ίδια στιγμή που είναι κωμικοί, είναι και επικίνδυνοι.

Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει ο κ. Τσίπρας, είναι να πολιτευτεί με διαφορετικό τρόπο αφήνοντας, πίσω του τις ακρότητες και τα τεχνάσματα, την ώρα που ο τόπος έχει ανάγκη τη συνεννόηση.

Μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και η αδικαιολόγητη απόφαση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής να αποκλείσει, έστω και προσωρινά, τα μέσα ενημέρωσης από τους χώρους φιλοξενίας προσφύγων.

Είναι γεγονός πως οι δημοσιογράφοι λειτουργούν πιο συχνά ως συνδιαμορφωτές των γεγονότων, παρά ως αμέτοχοι παρατηρητές.

Η δημοσιογραφία όμως, όταν είναι τίμια, είναι σύμμαχος των προσφύγων.   Αλλά με την απόφαση αυτή της κυβέρνησης, είναι σαν να υψώνεται ένας επιπλέον φράχτης ανάμεσα στους πρόσφυγες και τον υπόλοιπο κόσμο.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η χώρα είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  μας έχει κουράσει, μας έχει «εξοντώσει».

Κάνει το λάθος η κυβέρνηση να πιστεύει, ότι η ανοχή που νομοτελειακά αναπτύσσεται γύρο από κάθε εξουσία, έχει χρονικό βάθος.  

Το μόνο που απομένει είναι να τους «τιμωρήσουμε» όταν φτάσουμε στις κάλπες,  καθόσον οι υποσχέσεις  των προηγούμενων χρόνων δεν έχουν το παραμικρό αντίκρισμα.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.