Γράφει ο
Κώστας Παδουβάς

Ύστερα από την περιθωριοποίηση  του ακραίου κόμματος της «Χρυσής Αυγής», τα κόμματα του λεγόμενου «Δημοκρατικού τόξου» της Βουλής των Ελλήνων επωμίζονται νέους τρόπους Δημοκρατικών πολιτικών.

Με δημοκρατικές διαδικασίες  οφείλουν να προσδιορίζουν και διαχωρίζουν τα Εθνικά από τα υπόλοιπα θέματα (ζητήματα) της χώρας. Για  τα Εθνικά θέματα να πορεύονται με ενιαία και απολύτως ομόφωνη και προσυμφωνημένη σταθερή (όχι ανταγωνιστική) πολιτική μεταξύ τους, ενώ για όλα τα άλλα θέματα να πολιτεύονται ανταγωνιστικά σύμφωνα με τις διακηρυγμένες οικείες  αρχές τους. 

Με άλλους λόγους, οι πολιτικές επί των εθνικών θεμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν περιλαμβάνονται σε καμιά κομματική πειθαρχία είτε κομματικούς ανταγωνισμούς,  θεσπίζονται ομόφωνα από όλα τα κόμματα της Βουλής των Ελλήνων και ανταγωνίζονται ή στοχεύουν να αμυνθούν και αποκρούσουν μόνο τις απειλές ή προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας (σε οποιονδήποτε δημόσιο τομέα της ζωής των Ελλήνων υπηκόων), εκ μέρους άλλων ανεξαρτήτων χωρών.

Επομένως, οι εθνικές πολιτικές των κομμάτων του Δημοκρατικού Τόξου δεν αντιγράφουν τον «Όρκο του Έθνους»¹  της γείτονας (Τουρκίας), είτε οποιαδήποτε εθνική πολιτική άλλης χώρας, αλλά από κοινού τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου οριοθετούν, καταγράφουν και υπερψηφίζουν τα γενικά και ειδικά διαχρονικά είτε τρέχοντα εθνικά θέματα του τόπου, αρκεί να  υπηρετούνται οι εθνικές πολιτικές της χώρας με τη συλλογική αυτή κοινή στάση των βουλευτών.

Προφανώς είναι εφικτή μια τέτοια συνεργασία μεταξύ των μελών των Ελληνικών Κοινοβουλίων, για τον απλό λόγο ότι κάθε φορά εκλέγονται Έλληνες βουλευτές από Έλληνες ψηφοφόρους, όπως προβλέπεται από το δημοκρατικό  μας πολίτευμα,  οι οποίοι ομονοούν προκαταβολικά σε εθνικά (πατριωτικά)  θέματα.

Ενδεικτικά,  υπάγονται στα εθνικά θέματα όσα έχουν σχέση και επιδρούν άμεσα στην επιβίωση του έθνους, δηλαδή,  στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας (χερσαία, θαλάσσια, εναέρια) σε συνδυασμό  με το απαιτούμενο ανθρώπινο δυναμικό ανάλογης παιδείας και υγιεινής κατάστασης, προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων αυτών.

Προτεραιότητα της Ελληνικής Εθνικής πολιτικής αποκτά αυτοδίκαια η ε θ ν ι κ ή  α σ φ ά λ ε ι α των συνόρων και των απανταχού Ελληνικών πληθυσμών, από εχθρικές απειλές, προκλήσεις κ.ά., η οποία στηρίζεται σε τρείς ακλόνητους ζωτικούς θεσμούς στη «Μόνιμη αλλά ευέλικτη Διπλωματία για τις συμμαχίες κ.ά.», «στον  μεταβλητό παράγοντα των παντοειδών εξοπλισμών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας» και στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών ή περιστατικών από θεομηνίες, πανδημίες κ.ά., εμπολέμων και ειρηνικών περιόδων.

 Η αμέσως επόμενη ομοφωνία Βουλής και Ψηφοφόρων της χώρας θα πρέπει να είναι η «Ελληνική Εθνική παιδεία» , η οποία (από ευγνωμοσύνη, τουλάχιστον), να συνδέεται ακλόνητα και αμετάκλητα με την «Αρχαία Ελληνική Παιδεία» (που γέννησε τη Δημοκρατία και ανέδειξε τις ικανότητες των Ελλήνων σε παγκόσμιο επίπεδο), απαλλαγμένη πλήρως από κομματικές αντιλήψεις και ιδεοληψίες, ενώ με ευέλικτους τρόπους να παρακολουθεί και προσαρμόζει -εφαρμόζει τις αντίστοιχες παγκόσμιες εξελίξεις, εφόσον δεν ανατρέπουν τη φυσιογνωμία και το χαρακτήρα του Έλληνα, όπως διαμορφώνεται διαχρονικά από αρχαιοτάτων χρόνων.

Αυτονόητο είναι ότι τα δυο παραπάνω σοβαρότερα εθνικά θέματα (Εθνική ασφάλεια, Παιδεία) δεν είναι τα μόνα στα οποία  οφείλουν τα κόμματα του Δημοκρατικού Τόξου να έχουν αγαστή συνεργασία. Δεν αποκλείονται ακόμη και θετικές ή αρνητικές «Διακηρύξεις είτε Ψηφίσματα της Βουλής των Ελλήνων» π.χ. για το μεταναστευτικό, την τρομοκρατία  κ.ά.

Η λειτουργική αυτή σημαντική μετεξέλιξη του Ελληνικού Κοινοβουλίου συνάδει με τις δημοκρατικές Ελληνικές παραδόσεις και πάνω απ΄ όλα με τη Δημοκρατία που γεννήθηκε στον ευλογημένο Ελληνικό τόπο από Έλληνες.

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­Γένοιτο!

__________________________________________

¹               Τουρκικός Εθνικός Όρκος (Τουρκικά:Mîsâk-ı Millî ή Millî Misak) ονομάστηκε το Ψήφισμα του τελευταίου Οθωμανικού Κοινοβουλίου το 1920, που τοποθετεί τα ελάχιστα επιθυμητά σύνορα της μελλοντικής Τουρκικής Δημοκρατίας που δημιουργήθηκε στον απόηχο κατά τον  Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της ήττας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τη μετάβαση από το παλιό Οθωμανικό απολυταρχικό πολίτευμα στο Δημοκρατικό.

Έκτοτε αποτελεί το εφαλτήριο όλων των ενεργειών της Τουρκίας επιδιώκοντας την αναβίωση των ελαχίστων ορίων της άλλοτε κραταιής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως η προσάρτηση της Αντιόχειας (Χατάι), της Αλεξανδρέττας, επιχειρήσεις κατά των Κούρδων στη Συρία και στο Ιράκ (Μουσούλη), απόβαση στην Κύπρο, στον Καύκασο, Αζερμπαϊτζάν  κ.α. Αυτός ο όρκος αποτελεί τις ρίζες του διαχρονικού Τουρκικού εθνικισμού- επεκτατισμού.