Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

       Είναι γνωστό ότι η διαχείριση της μνήμης και της λήθης, είναι σε τελική ανάλυση διαχείριση της εξουσίας.

       Αφορούν ουσιαστικά την ανάκληση ή όχι του συνολικού τραύματος, γιατί αυτό καθορίζει τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

       Ωστόσο, η λήθη στο βαθύ ιστορικό χρόνο, είναι επιβεβλημένη. Θέλει όμως ειδικό χειρισμό, διότι μπορεί να παγιώσει μια λανθασμένη ανάγνωση της ιστορίας με πολλές αρνητικές επιπτώσεις.

       Επομένως, λήθη σε τραυματικά γεγονότα των οποίων η μνήμη είναι νωπή, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει, διότι:

       Πως μπορούμε να ξεχάσουμε τα όσα διέπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2011 μέχρι σήμερα;

       Πως μπορούμε να ξεχάσουμε την πολιτική απάτη με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ, συνειδητά, υπέκλεψε την εξουσία;

       Πως μπορεί να κάνει ότι δεν βλέπει, τί έκανε και τί κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση;

       Τι εξασφαλίζει ότι μετά τη λήθη χωρίς αυτοκριτική, σε μερικά χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υμνολογεί τους «αντιμνημονιακούς αγώνες του λαού»;

       Στην πολιτική, λήθη σημαίνει άφεση αμαρτιών. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί υπό την προϋπόθεση πως ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει τιμωρηθεί από το λαό  για τις πράξεις και τις παραλήψεις  του, με την πολιτική  συντριβή του.

       Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου.

       Ο υπουργός οικονομικών κ. Τσακαλώτος χωρίς περιστροφές, μηδενίζει τη  γεμάτη αυταρέσκεια  πρωθυπουργική επαγγελία για καθαρή έξοδο από το μνημονιακό δαίδαλο, τονίζοντας ότι θα υπάρχει μεταμνημονιακή παρακολούθηση και ότι η αυστηρή επιτήρηση θα συνεχιστεί με τρίμηνες ή τετράμηνες αξιολογήσεις.

       Επίσης διαψεύδει πως η Αθήνα ζητεί αναβολή της ψηφισμένης μείωσης των συντάξεων, που είναι προγραμματισμένη για τον επόμενο Ιανουάριο.

       Και όλα αυτά, παρά την απέλπιδα προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να διαλαλεί ότι δήθεν οι σχέσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών βρίσκονται σε άριστο επίπεδο και χαράζουν από κοινού την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

       Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο Οικονομικών αναγκάστηκε να χτυπήσει το «καμπανάκι» διότι, λίγες ημέρες πριν την έλευση των θεσμών στην Αθήνα, εκκρεμούν τα 73 από τα 88 συνολικά προαπαιτούμενα της τελευταίας, πριν την ημερολογιακή λήξη του Μνημονίου, αξιολόγησης.

       Σημειώνεται πως η κυβέρνηση επιθυμεί και θέλει να παραπέμψει την εφαρμογή των περισσότερων από τα δύσκολα προαπαιτούμενα στο νέο «Συμβόλαιο Μεταμνημονιακής Εποπτείας», ώστε να αποφύγει τυχόν εμπλοκή από τις καθυστερήσεις, αλλά κυρίως τυχόν αντιδράσεις στο εσωτερικό της.

       Όλες αυτές οι εκκρεμότητες και οι ενδοκυβερνητικές «διαμάχες», έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ελληνική οικονομία και αν επιχειρήσει σήμερα κανείς  να προσεγγίσει τη θέση της, θα διαπιστώσει:

-        Ότι  δεν κινείται σύμφωνα με τις προσδοκίες και τελεί σε ιδιότυπη στάση αναμονής.

-       Η ανάκαμψη δεν έχει ορμή και η ανάπτυξη παραμένει αναιμική και ατροφική.

-       Οι αγορές δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, παραμένουν καχύποπτοι και επιφυλακτικοί, διότι θεωρούν ότι στην προσπάθειά της να παραμείνει στην εξουσία είναι ικανή να θυσιάσει τα πάντα, ακόμη και αυτά που με τόσους κόπους και τόσες θυσίες εξασφαλίστηκαν.

-       Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ικανή να κινητοποιήσει τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις που βλέπουν τις επιχειρηματικές ευκαιρίες, αλλά θεωρούν τους πολιτικούς κινδύνους ισχυρότερους.

       Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν μπορεί να εκπέμψει ένα καθαρό, ευδιάκριτο και πειστικό σήμα, γιατί προδίδεται από την αβελτηρία της,  τα σημερινά διχαστικά της λόγια και το απόλυτα προβληματικό της παρελθόν.

       Όποιοι ισχυρίζονται ότι σε τέσσερις μήνες η χώρα απελευθερώνεται από τα βάσανα και οι Έλληνες θα γυρίσουν στην προ μνημονίων εποχή, διακινούν φρούδες ελπίδες περί τέλους της λιτότητας.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ. Ε.