Γράφει η Μαρίνα Κουρμπέλα

O συνάδελφος Γιάννης έφυγε. Εφυγε, ξαφνικά.«Τό σκασε», είπα μέσα μου, σχεδόν θυμωμένη, γιατί δε μας χαιρέτησε. Πως άλλωστε; Αλλά, όταν περισσεύει το συναίσθημα η λογική εξανεμίζεται, χάνεται. «Τό σκασε», επέμεινα, περισσότερο θυμωμένη, γιατί έτρεχαν και τα μάτια μου.

Ο Γιάννης εφυγε προ ημερών.Σήμερα, του είπαμε εμείς το «Αντίο Γιάννη»! Η κάθε μια, και ο καθένας με τον τρόπο του. Ένα τελευταίο αντίο. Ένα «γειά», όπως λέγαμε, όταν φεύγαμε μετά τη δουλειά, από την εφημερίδα.

Είχε έντονη την αίσθηση του χιούμορ,και ήταν ευγενής. Διέκοπτε για λίγο την ενασχολησή του με τα διάφορα κειμενα μας και συνήθως απαντούσε χαριτολογώντας, με ένα πείραγμα. Έλεγε κάτι, που συνόδευε με χαμόγελο. «Αντε γειά», ξαναλέγαμε. 

Σήμερα, δεν ξαναλέμε, πλέον, «άντε γειά»! Ο Γιάννης δεν είναι εδώ. Λέμε «Αντίο Γιαννη» και προσευχόμαστε να τον βοηθήσει η Παναγία που πήγαινε να προσκυνήσει. Να μετρηθούν τα καλά του, που ήταν πολλά. 

Να τον αγγίξει η ευσπλαχνία του Θεού, για αναπαυσή του και για γαλήνη στις ψυχές των δικών του που έμειναν εδώ και η απουσία του τους γεμίζει θλίψη.