Γράφει ο
Θόδωρος Γιάνναρος

Η αποκάλυψη πριν λίγους μήνες, σχετικά με τον 28χρονο γραμματέα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και το “βόλεμα” ολόκληρης, κυριολεκτικά, της φαμίλιας του, σε  θεσούλες και θεσάρες, στο Δημόσιο, είχε προκαλέσει και συνεχίζει να προκαλεί, έντονες αντιδράσεις και οργή από τους πολίτες, για το σκάνδαλο της άκρατης “ρουσφετοοικογενειοκρατίας” από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ...

Τα σχόλια και τα δημοσιεύματα κατά του διορισμού της οικογένειας του Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλου αλλά και απίστευτου και εξοργιστικού κειμένου που έγραψε προκειμένου να απαντήσει στις αποκαλύψεις είναι πολλά, ενώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνεται χαμός από αναρτήσεις και «τιτιβίσματα» για το θέμα.

Αναφέρεται… το “τέκνο του παππού” στους αγώνες του αντάρτη προγόνου του και στην ιστορία της οικογένειάς του, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τους διορισμούς του κάθε πικραμένου από τη φαμίλια του... και ψελλίζει:                                                                               

«Τους Ρουφιάνους (…μάλλον κοιτάει στον καθρέφτη ο αντάρτης του φραπέ!) δεν τους φοβηθήκαμε ποτέ.                                                                                                    

Όταν ήμουν μικρός, τα χρόνια της ευημερίας στην Ελλάδα, θυμάμαι τους γονείς μου να μου λένε για την αριστερά, για το κίνημα, για τις ρίζες μας και πως δεν πρέπει να ξεχνάμε από πού προερχόμαστε. Τότε ήμουν 10 χρονών και ακούγαμε το "Άξιον εστί" και μου έλεγαν ιστορίες. Για τη γιαγιά μου, την περήφανη ΕΠΟΝίτισσα, (…σίγα τα ωά, σύντροφε. Θα βάλουμε τα κλάματα, όπως τα λες…), βασανισμένη από τους χίτες στο χωριό της, που φθάνει σήμερα τα 90 και με καλημερίζει κάθε πρωί. Για τον προπάππο μου, που είχα την τύχη να τον γνωρίσω, δικαστή του ΕΑΜ, (… κόσμο και κοσμάκη έφαγε ο παππούς…!!!) και για τον παππού μου, αντάρτη στον Δημοκρατικό Στρατό, που γλίτωσε την εκτέλεση στο τσακ, αφού τον συλλάβανε τις μέρες της ήττας. Και μετά, όντας παππάς (…έπρεπε να βγει και το μεροκαματάκι… έστω κι έτσι… παρ’ όλο… άθεος…),στην Αμαλιάδα, οι φασίστες του λέγαν πως θα τον ξυρίσουν, γιατί ήταν τραγόπαπας-κομμουνιστής και έπρεπε να φύγει να πάει αλλού, και δώσ' του δυσμενείς μεταθέσεις από τους ιεροκήρυκες της αγάπης. Και θυμάμαι τη μάνα μου να μου λέει πως της μάθαινε αντάρτικα (…όπως λέμε… Καλιαρντά…J), στα κρυφά όταν ήταν, ακόμη μωρό, κι αυτός φορούσε ράσα και πως οι αντάρτες όταν χόρευαν στα βουνά γινότανε σεισμός.                                              (……..)

Για τις εκδρομές της ΕΔΑ μου μίλαγε ο πατέρας μου όταν ήταν αυτός μικρό παιδάκι, για το αντρίωμά του στο Πολυτεχνείο, στην ΟΜΛΕ, στη δικτατορία, για τη δράση του στο δυναμικό φοιτητικό κίνημα, για την ΕΦΕΕ, για τον 815, τον Κουμή και την Καννελοπούλου, για την ΠΠΣΠ, για το ΚΚΕ-ΜΛ, για το Χημείο, για τα όνειρα της τότε εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς... Εκεί γνώρισε και τον άνθρωπο της ζωής του, τη μαμά μου, που τον αντέχει κοντά 40 χρόνια... (…κατόρθωμα μεγάλο μία συζύγου να αντέχει τον άνδρα της… Ε!...)

Πάντα θυμάμαι πως και οι φίλοι των γονιών μου κάπου εκεί γύρναγαν, στους αγώνες, στους δρόμους, άλλοι στην ΚΝΕ, άλλοι στον Ρήγα και άλλοι έξω από τη βουλή και κάπου γύρναγε και η απογοήτευση, η ήττα, η ανασφάλεια. (…κανένα περίπτερο και καμία Ελληνική σημαία έκαψαν? Δεν το διευκρινίζει ο φραπεδομπάμπουρας…)                (………..)

Μετά στη Νεολαία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, στις πλατείες και δώσ' του δακρυγόνο (…ως απάντηση για τις μολότοφ, και τις πέτρες που έριχναν οι ίδιοι…) και ξύλο (…ενώ τα παιδιά με τις κουκούλες, μόνο τραγουδούσαν…) και η μάνα μου να τρέχει στα κρατητήρια για να βγάζει κόσμο (… είναι τα καμένα περίπτερα και τα λεηλατημένα μαγαζιά, που λέγαμε,  με τη συγκεκριμένη κυρία,  αυτή, μαζί με βουλευτές της πολύχρωμης παρωδίας, έβγαζε τα κουκουλοφόρια από τις κλούβες)…και ο αδερφός μου δίπλα πάντα εκεί να με ζυμώνει, να μου αγοράζει βιβλία για τον Μαρξ και να μου εξηγεί το Κεφάλαιο (…και πως βουτάνε τη μούρη μεσ’ το μελάκι της καρδάρας, άμα λάχει…!!!) και τεχνικά, όντας εκτός από αριστερός και τεχνοκράτης, και πάντα τον ζήλευα γι' αυτό... Γιατί ποτέ δεν έμενε στη θεωρία. Δεν θα ξεχάσω όταν έμεινε για 2 μήνες στο κρεβάτι επειδή αρρώστησε από την κούραση, αφού κάθε μέρα ήταν στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ... (…αυτό θα πει Συριζαίος τεχνοκράτης… Να τον προσλάβεις, για να μην ξαναδουλέψει το μαγαζί σου!)                                                                                                                                        

Και ο καιρός έτρεχε και έμαθα για το Φόρουμ το '05, για τη νέα αριστερά της νίκης, για το ότι εμείς πρέπει να δικαιώσουμε τα όνειρα και τους πόθους των ηττημένων,(…μα φραπεδοτέτοιε μου… μια ζωή της ήττας και της φάπας θα είστε… έστω και με κάποιες αναλαμπές για να καρδαμώνετε με μελάκι… το αλίγδωτο…J)                                                                                                                                          (………….)

Και έτσι περνάνε 10 χρόνια συναρπαστικά (…κάψαμε μπόλικα μαγαζιά και διαλύσαμε αρκετά σχολεία και ΑΕΙ…), στα οποία δώσαμε το είναι μας, τη ζωή μας ολόκληρη, χωρίς να λογαριάζουμε λεφτά, εργατοώρες, (…έτσι και αλλιώς, το κόμμα πλήρωνε, πάντα, και έγκαιρα, τους πυροβάλτες του…) την υγεία μας, χωρίς ποτέ να περιμέναμε πως το '12 θα έτριζε συθέμελα ο τόπος και μετά τον Γενάρη, μετά τον Ιούλη (…το μέλι θα μας περίμενε αχνιστό απ’ ευθείας από τον παραγωγό…).       Και μετά για εμάς η πρώτη ήττα και κουβέντα με τους συντρόφους, κουβέντα στην ΟΒΑ του σπιτιού μου. Και μαθαίνουμε και σήμερα να είμαστε εδώ στα δύσκολα, βάζοντας το κεφάλι μας σε έναν βαθύ κουβά με σκατά, (…και μάλλον, εκεί θα παραμείνετε… Εμείς, πάντως, θα σας δώσουμε και αναπνευστήρα… μην πάθετε και τίποτα από το φαγοπότι, σε λίγο, μέσα στη χαβούζα… Τα σκατά έχουν άλλη γεύση από το μελάκι που γευθήκατε…J), δεν ζητάμε τίποτα από κανέναν, δεν θα ζητήσουμε ποτέ... Ο καθένας με την δική του πορεία, με τη δική του ιστορία (…του Φίλη?????), με δικούς τους αγώνες, χωρίς φιλοδοξίες, (…έτσι συνηθίζεται για τους άεργους και τους ανεπάγγελτους κομματόσκυλους…), να γίνουμε κάποιοι. Πάντα για το κόμμα, μόνο για το κόμμα, για κανέναν ρουφιάνο (…εκεί καθαρίζουν οι” πυρήνες του κεριού και της φωτιάς”…), για κανένα αφεντικό… (…αυτούς, θα τους καίμε μεθοδικά, τον ένα μετά τον άλλο, μέχρι να υπάρχουν μόνο εργαζόμενες καθαρίστριες… Τι να τους κάνουμε τους εργοδότες…). Και σε αυτούς δεν θα απολογηθώ ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Γιατί ο καθένας έχει επιλέξει να βάλει πλάτη για να μη χάσουμε συλλογικά, βάζει πλάτη για να αλλάξει αυτή η βρωμιά που υπάρχει γύρω μας και μας πνίγει. Και η μάνα μου 30 χρόνια μαχόμενη δικηγόρος δεν περίμενε τον ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει, γιατί ο πατέρας μου τόσα χρόνια δουλειά, δουλειά, δουλειά από τα 16 στην οικοδομή κόλλαγε ένσημα, μετά πούλαγε βιβλία για να ζήσει και μετά στα λεξικά, στην Καθημερινή, στον Flash και θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο, (….Όοοοχι, μη μας το κάνεις αυτό…) αλλά αυτό δεν έχει νόημα... Ποτέ όμως κρατικοδίαιτοι... (…ενώ τώρα, Ε!... Τώρα τρώνε με δέκα μασέλες… όχι κρατικοδίαιτοι… αλλά κρατικοσαπροφυτοι…)  

Ένας πρώην σύντροφος του φραπεδόμαγκα, απάντησε…” Ήταν το ειρωνικό σχόλιο του τ.  βουλευτή του συνονθυλεύματος, κου Τατσόπουλου με το οποίο γελοιοποιεί ουσιαστικά το νεανία, γραμματέα…!!!

“Είμαι έξι μήνες στο βουνό. Ζέχνω. Ξεπαγιάζω. Πεινάω. Τρώω φύλλα από τα δέντρα. Πίνω νερό από τις γούρνες. Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Φοβάμαι ότι, την ώρα που κοιμάμαι, θα φάω καμιά σφαίρα. Πρέπει να προλάβω. Να σκοτώσω αυτούς που θέλουν να με σκοτώσουν. Μονάχα ένα όραμα με κρατάει όρθιο. Να διορίσει ο εγγονός μου τη φαμίλια στο δημόσιο”

…Εγώ, τώρα, τι άλλο να πω και τι άλλο να προσθέσω, πέραν αυτού που έμαθα τελευταία… ότι οι κυρίες με τα καρφάκια και τις σαγιονάρες από το γραφείο του Παπατζή, , έχουν ξεσαλώσει… Διορίζουν αβέρτα, οκταμηνίτες συντρόφους και τέκνα συντρόφων, για να μαζέψουν μόρια, και με την πρώτη ευκαιρία… να διορισθούν καλά, έχοντας συγκριτικό πλεονέκτημα, έναντι των μη κομματοσκύλων… Ε ρε γέλιο που θα πέσει… όταν πέσουν τα πράγματα…!!! Είναι τόσο ανόητοι, που, μόνοι τους καρφώνονται…