Γράφει ο
Ευθύμιος Χαροκόπος

Πολλοί από εμάς πίστεψαν ότι το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση  θα ήταν το όχημα για ένα καλύτερο μέλλον. Φυσικά οι πολίτες μπορούν να κάνουν όνειρα αλλά οι πολιτικοί πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί και ρεαλιστές στις επιλογές τους αφού δεν κάνουν απλώς όνειρα θερινής νυκτός αλλά λαμβάνουν και δεσμευτικές αποφάσεις. Στην περίπτωση της αποδοχής του ευρώ ως κοινού νομίσματος, η δέσμευση περιελάμβανε την απεμπόληση του κυριαρχικού δικαιώματος νομισματικής πολιτικής και την εκχώρηση του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Όταν μια χώρα εκχωρεί το δικαίωμα της νομισματικής πολιτικής τότε χάνει την ευελιξία που έχει στην προσαρμογή τιμών και επιτοκίων. Εάν δε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας υστερεί σημαντικά σε σχέση με τον μέσο όρο μιας Ένωσης, τότε δημιουργούνται ανισορροπίες που οδηγούν σε μεταφορά πλούτου από αυτή την χώρα σε άλλες χώρες με πιο αποτελεσματικά παραγωγικά μοντέλα.  Γιατί κανείς δεν θέλει να επενδύσει σε μία χώρα που υστερεί στην παραγωγή πλούτου αλλά όλοι θέλουν να το κάνουν εκεί που η παραγωγή πλούτου είναι μεγαλύτερη και το οικονομικό σύστημα είναι ποιο αποτελεσματικό. Το αποτέλεσμα είναι μεγάλα ελλείμματα, πτώση του βιοτικού επιπέδου και δυσκολία άντλησης κεφαλαίων από τις διεθνείς χρηματαγορές.  Αυτά σταδιακά οδηγούν σε πτώχευση και μνημόνια. Αυτό που ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα.

Η βιασύνη να μπει η Ελλάδα στο ευρώ ήταν αδικαιολόγητη αφού η πορεία προς την πτώχευση ήταν ήδη προεγγεγραμμένη από τότε που το Δημόσιο μετασχηματίστηκε την δεκαετία του ‘80 από μια υπηρεσία διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας σε ένα εργοδότη με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα και αν δεν αλλάξει το μέλλον της Ελλάδας είναι σκοτεινό. Επιπλέον παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων θα υπαγορεύονται για την συντήρηση του τεράστιου δημόσιου τομέα με δάνεια, υποθηκεύοντας το μέλλον όχι μόνο αυτών που δεν είναι μέρος αυτής της συναλλαγής αλλά και των παιδιών αυτών που σήμερα συναλλάσσονται, πράγμα το οποίο ίσως δεν έχουν κατανοήσει. Φυσικά, ίσως μερικοί πιστεύουν ότι έχουμε πολλά ακόμα να δώσουμε ως αντάλλαγμα για μια επιμήκυνση του χρέους. Ίσως την Θράκη, την Ήπειρο και ακόμα και τα Δωδεκάνησα την Κρήτη όπως ακούγετε.

 Η μεταφορά πλούτου που άρχισε με την εισαγωγή του ευρώ δεν έχει τέλος. Χώρες όπως η Ιταλία αρχίσουν κα κατανοούν αυτή την δυναμική. Όμως αυτοί που επωφελούνται μέγιστα από αυτήν την μεταφορά αποκαλούν αυτούς που αντιτίθενται εθνικιστές, γραφικούς, πατριδοκάπηλους και ενίοτε φασίστες, αδικαιολόγητα ταυτίζοντας τους με πραγματικούς φασίστες. Όμως το αντικείμενο είναι ένα. Δεν τους διαφέρει τι θα δώσει η πατρίδα, τι θα χάσει, πως θα δεσμευθεί, αρκεί να έχουν την καρέκλα τους. Παλαιότερα, υπήρχε μια λέξη που περιέγραφε αυτή την συμπεριφορά που δεν θα την αναφέρω.

Όπως προβλέπουν πασίγνωστοι Αμερικάνοι οικονομολόγοι που μάλιστα θεωρούνται αριστεροί, το τέλος του ευρώ πλησιάζει γιατί είναι πλέον προφανές ότι  είναι ένας μηχανισμός μεταφοράς πλούτου στην σημερινή του μορφή.  Ένα παράδειγμα είναι ο Νομπελίστας Joseph Stiglitz στο βιβλίο του The Euro and Its Threat to the Future of Europe. Αν το ευρώ δεν αλλάξει και δεν γίνει το νόμισμα όλων των λαών με κοινό παρανομαστή (νομισματική και δημοσιονομική πολιτική) τότε θα πάψει να υπάρχει γιατί κάποιοι λαοί θα αντισταθούν στην βίαιη μεταφορά πλούτου που έχει επιφέρει και η οποία φαίνεται να εντείνεται στον μέλλον. Υπάρχουν ακόμα κάποιες ελπίδες αλλά λιγοστεύουν μέρα με την μέρα.

Όλοι μας θέλουμε ένα δυνατό, αποτελεσματικό ευρώ και ένα καλύτερο μέλλον για όλη την Ευρώπη. Όχι όμως και να δώσουμε την Μακεδονία και ποιός ξέρει τι άλλο για να το κρατήσουμε, αφότου έχουμε ήδη υποθηκεύσει για 100 χρόνια τον πλούτο της χώρας και έχουμε δεχθεί τεράστια πλεονάσματα που στην ουσία είναι η πεμπτουσία της μεταφοράς πλούτου που συντελείται από ένα νόμισμα το οποίο φαίνεται ότι ίσως δεν ήταν μια καλή χρονική επιλογή όταν έγινε.