Γράφει η
Αγγελική Χαραλαμποπούλου

Από τα δυσκολότερα πράγματα οι ανθρώπινες σχέσεις. Στη σύγχρονη κοινωνία ειδικότερα.

Δυσκολία στην ανεύρεση του κατάλληλου συνεργάτη, συντρόφου κλπ. Αλλά και μετά. Συμβιώνουν (συζούν) επί  σειρά ετών κι αφού παντρευτούν και αποκτήσουν παιδί, αποφασίζουν ξαφνικά να χωρίσουν. Και τότε αρχίζει  ένας ατέρμονος  ανηλεής πόλεμος ανάμεσα στους πρώην αγαπημένους και νυν γονείς ενός ή περισσότερων αδύναμων πλασμάτων, που με δική τους πρωτοβουλία και ευθύνη έφεραν στη ζωή. Συνήθως - έως πάντα, το αρμόδιο δικαστήριο αναθέτει την επιμέλεια στη μητέρα, η οποία με τη σειρά της αποκλείει τον πατέρα από τη ζωή των παιδιών τους με σκοπό την εκδίκηση  για πραγματικά ή φανταστικά πράγματα σε βάρος της, με συνέπεια να τους στερεί  την πολύτιμη παρουσία του πατέρα, να τα αποξενώνει από το απαραίτητο γι’αυτά γονεϊκό τους πρότυπο, δημιουργώντας τους ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα.

Μάλιστα αυτή  η πρακτική τείνει να γίνει ΄΄βιομηχανία΄΄ επαγγελματιών μανάδων.

Χαρακτηριστικά παραθέτω σχετική σκηνή: σε δημόσιο χώρο-καφέ αστικής περιοχής, ώριμη κυρία απευθύνεται σε γνωστή ή συγγενή της νεαρή λέγοντας επί λέξει: << δεν βρήκες κανέναν να παντρευτείς να κάνεις ένα παιδί να παίρνεις διατροφή;>> Γνωρίζει καλά τι λέει η ώριμη κυρία.

Έστω ένα νεαρό ζευγάρι με μηνιαίο εισόδημα 800 ευρώ ο καθένας. Αν  έχουν δικό τους σπίτι ζουν μια χαρά  μαζί.. Αν όμως χωρίσουν-με πρωτοβουλία εκείνης συνήθως, στο σπίτι μένει εκείνη με το παιδί, τα 800 δικά της, παραμένουν δικά της, παίρνει  και  τα ανάλογα επιδόματα, οικογενειακό, μονογονεϊκής οικογένειας κλπ αλλά και την νόμιμη διατροφή από το σύζυγο και πατέρα του παιδιού, ας πούμε 300 ευρώ μηνιαίως. Οπότε, εκείνη έχει το σπίτι και περισσότερα από 1100 ευρώ μηνιαίως κι  εκείνος  πολύ λιγότερα από 500, γιατί δεν θα κάνει κάποια έξοδα για το παιδί κάθε φορά που έχει τη χαρά να το  παίρνει; (δώρα, διατροφή, διασκέδαση κλπ)

Το κράτος, μετά από σχεδόν 40 χρόνια, αποφάσισε επιτέλους  να εκσυγχρονίσει το Οικογενειακό Δίκαιο και ό,τι αφορά τις οικογενειακές σχέσεις κατά τη διάρκεια του γάμου αλλά και μετά τη λύση αυτού.

Σημειωτέον, το ισχύον  αναχρονιστικό Οικογενειακό Δίκαιο-στην ουσία άδικο, δημιουργήθηκε με ΄΄υπαγόρευση΄΄ της ΕΓΕ, μιας οργάνωσης  γυναικών, φεμινιστικής νοοτροπίας υποτίθεται.

 Υποτίθεται,  γιατί φεμινισμός σημαίνει απαίτηση  πραγματικής ισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα, άρα και  ανάμεσα  στους δύο γονείς, μητέρα και πατέρα. Και πάνω απ΄όλα ουσιαστικό ενδιαφέρον και φροντίδα από κοινού για την προστασία του παιδιού και μέριμνα για τη σωματική, την ψυχική και συναισθηματική του υγεία και ισορροπία. Φεμινισμός δεν σημαίνει πόλεμος, εκδίκηση, καταστροφή… Σημαίνει ισορροπία, συνεννόηση, συνεργασία και συνυπευθυνότητα.

Πολύ  σοβαρό και άκρως υπεύθυνο το έργο της Βουλής των Ελλήνων, σχετικά με τον εκσυγχρονισμό του Oικογενειακού Δικαίου.

Ας  λάβουν όλοι οι αρμόδιοι υπ΄όψη τους τα ισχύοντα σχετικά στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, ας αρθούν στο ύψος των ευθυνών τους και ας νομοθετήσουν δίκαια, σοβαρά και πραγματικά υπεύθυνα, απέναντι στις γενιές των Ελλήνων που πρόκειται να γεννηθούν ή και όχι (με δεδομένα όλα τα σχετικά κοινωνικά, οικονομικά και νομοθετικά  προαπαιτούμενα).