Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Στο τέλος θα μείνουμε και με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και με τις απαιτήσεις για σκληρά μέτρα

Πριν δύο χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την εξουσία μέσα από μια απέραντη υποσχεσιολογία, η οποία όμως βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που είχε δραματική επιδείνωση των όρων επιβίωσής της.

Υποσχέσεις που έμειναν μετέωρες, για να θυμίζουν πως οι ελπίδες ακυρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Η θητεία της κυβέρνησης είναι ένα σύνολο αποτυχιών, που οφείλονται σε πολιτική αφέλεια, διοικητική ανεπάρκεια και προσωπική ανευθυνότητα.

Όμως η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων του, δεν ψήφησε τον ΣΥΡΙΖΑ με ψήφο πολιτικής επιλογής, αλλά πείστηκε και ψήφισε πιστεύοντας στο ορθολογικά αδιανόητο.

Στη συνέχεια, οι οδυνηρές αλήθειες δεν ειπώθηκαν και οι πολιτικές αποφάσεις δεν ελήφθησαν.

Σήμερα, εδώ που έχουμε φτάσει, υπάρχει μόνο η επιλογή μεταξύ του οδυνηρού και του καταστροφικού.

Σε αυτά τα δύο χρόνια με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτα, αλλά οι δομές του συστήματος που μας οδήγησαν στη χρεωκοπία, αναπαράγονται όλο και πιο χαμηλά.

Επιπλέον, η κατάρρευση της αντιμνημονιακής πολιτικής λογικής,  η παταγώδης διάψευση του αντιμνημονιακού λαϊκισμού των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  δεν τους  οδήγησε στην αυτογνωσία, αλλά στη σύγχυση για τους πραγματικούς κινδύνους.

Ακολουθώντας μπερδεμένους δρόμους, καταλήγουν σε αδιέξοδο, χάνονται   μέσα στην ακρισία, την αβεβαιότητα, το σκεπτικισμό και την έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού κουρασμένη και ταυτόχρονα μπερδεμένη για τα αίτια του οικονομικού και κοινωνικού βάλτου, με δεδομένη την πορεία της χώρας την τελευταία διετία, αναλογίζεται τι έχασε.

Το δυστύχημα όμως  είναι πως για να το καταλάβει αυτό, έπρεπε να κυβερνήσει η εθνικολαϊκιστική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τα γνωστά για τη χώρα και την κοινωνία καταστροφικά αποτελέσματα.

Στη δύσκολη επταετία που πέρασε, σήμερα μοιάζει αδιανόητο να μένουμε ακόμη στάσιμοι μέσα στις ελαττωματικές καταστάσεις, να παρακολουθούμε τις διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, τις άκαρπες μάχες για το χρέος, τις συναντήσεις με τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών για τα προαπαιτούμενα, μετρώντας μόνο ήττες.

To τραγικό για τον ελληνικό λαό είναι, ότι όσο αδύναμη εμφανίζεται η κυβέρνηση στους δανειστές, τόσο μεγαλύτερες απαιτήσεις εγείρουν απέναντί της.

Οι απαιτήσεις των δανειστών για εγγυήσεις επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων, θα ήταν λιγότερο επαχθείς αν η κυβέρνηση είχε επιδείξει συνέπεια, αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Όμως η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν έχει την αποφασιστικότητα να κλείσει την αξιολόγηση.

Έτσι αυξάνει τον κίνδυνο, με την πλάτη στον τοίχο, να υποχρεωθεί σε έναν ακόμη οδυνηρό συμβιβασμό, έχοντας στο μεταξύ ματαιώσει την ανάκαμψη της οικονομίας, που δεν αντέχει ένα ακόμη χαμένο εξάμηνο.

Το μεγαλύτερο σοκ για την κοινωνία και την οικονομία θα είναι εάν  μέχρι το επόμενο Eurogroup του Φεβρουαρίου δεν κλείσει η αξιολόγηση, διότι το «εκλογικό ημερολόγιο» στην Ευρώπη, ακυρώνει πλήρως την οποιαδήποτε προσδοκία καλύτερης συμφωνίας.

Αλλά αυτό σίγουρα, δεν επιτυγχάνεται με τακτικισμούς, σαν αυτούς που επανειλημμένως επιχείρησε η κυβέρνηση Τσίπρα.

Τελικά φαίνεται ότι οδηγούμαστε στο χειρότερο σενάριο: και με τους στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων των Ευρωπαίων (3,5% για πολλά χρόνια) και με τις απαιτήσεις των σκληρότερων μέτρων που εγείρει το ΔΝΤ.

Πλέον ο χρόνος, όσο πλησιάζουμε τον Ιούλιο, λιγοστεύει επικίνδυνα και  η απειλή της χρεωκοπίας και της εξόδου της χώρας  από το ευρώ, φαίνεται να  επανέρχεται  στο βάθος του ορίζοντα.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.