Γράφει ο
Νίκος Νικολαϊδης

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας υφίσταται μια εισβολή  (και κατοχή)  από χιλιάδες λαθρομετανάστες ή οικονομικούς πρόσφυγες κατ’ άλλους –για να μην τους κακοκαρδίσουμε. Από αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων  οι περισσότεροι είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Ένα θρήσκευμα πού δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί τα έργα και οι ημέρες του μιλούν από μόνα τους.

Όνειρο και στόχος όλων αυτών των ανθρώπων είναι να μεταβούν στις ευρωπαϊκές χώρες της Δύσης όπου η από δεκαετίες μουσουλμανική διείσδυση έχει μεταβάλει, έως και διαβρώσει, τις τοπικές κοινωνίες των μεγαλουπόλεων. Επιτέλους πότε θα αφυπνισθεί η Ευρώπη  -και μαζί της να παρασύρει κι εμάς- για ν’ αντιμετωπίσει αυτό το μέγα πρόβλημα; Πόσες σφαγές από τους φανατικούς ισλαμιστές πού θρέφει στον κόρφο της τόσα χρόνια, πρέπει να υπάρξουν ;

Η «σφαγή των Παρισίων» δεν ήταν η πρώτη. Στις 11/3/2004 πολλαπλά βομβιστικά χτυπήματα στα τραίνα της Μαδρίτης προκαλούν το θάνατο 191 ανθρώπων και τον τραυματισμό 2.000.Δεκάξι μήνες αργότερα, στις 7/7/2005 οι ισλαμιστές χτυπούν στο Λονδίνο σε τρείς σταθμούς του μετρό και σ’ ένα διώροφο λεωφορείο,56 νεκροί και 700 τραυματίες.

Πέρσι, στο Παρίσι πάλι  (οί Γάλλοι φαίνεται δεν έμαθαν) είχε γίνει η σφαγή με 12 νεκρούς στο σατιρικό περιοδικό «Σαρλί Εμπντό».Την Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου, το βράδυ έγινε το μακελειό, εν ονόματι του Αλλάχ όπως κραύγαζαν οι φονιάδες, με εκατοντάδες νεκρούς σε 6 επιθέσεις  -κι ακόμη πόσοι από τους τραυματίες ενδέχεται να υποκύψουν.

Οι Άραβες με σημαία τη τζιχάντ  (πόλεμος κατά των απίστων)  κι έναν απερίγραπτο φανατισμό εισέβαλαν στην Ευρώπη, μέσω Γιβραλτάρ, το 711 μ.Χ. και κατέλαβαν όλη την Ισπανία. Καταλαμβάνοντας την διέρχονται τα Πυρηναία και εφορμούν κατά της Γαλλίας. Το 725 είχαν καταλάβει την Τουλούζη, το 732 έφθασαν ως το Μπορντό και στη συνέχεια πολιόρκησαν την Τουρ.

Τότε, στις 17 Οκτωβρίου του  732 μ.Χ. -σωτήριον έτος για την Ευρώπη- στο Πουατιέ ο Κάρολος Μαρτέλλος κατορθώνει σε μια ιστορική μάχη να  κατατροπώσει τους Άραβες σκοτώνοντας και τον αρχηγό τους Αμπντούλ Ραχμάν (από αυτή τη μάχη πήρε και το προσωνύμιο Μαρτέλλος, Μαρτέλ στα γαλλικά, είναι το σφυρί, αυτός πού σφυροκοπούσε τους αντιπάλους του).Ευτυχώς, εκεί αναχαιτίσθηκε η  Αραβική εισβολή και εξάπλωση στη γηραιά ήπειρο. Οι Άραβες επέστρεψαν στην Ισπανία για να εκδιωχθούν και από εκεί οριστικά τον 1492.Μετά το 1950 αρχίζουν να έρχονται πάλι στην Ευρώπη, κυρίως στη Γαλλία από τις βοορειοαφρικανικές πρώην αποικίες.

Οι μουσουλμάνοι αν δεν ξεπερνούν το 1% του πληθυσμού είναι φιλήσυχοι και ασχολούνται με την καθημερινότητα τους. Η επιθετική ισλαμοποίηση, όπως χαρακτηρίζεται, ξεκινάει όταν υπερβούν το 2% σ’ έναν γενικό πληθυσμό. Τότε μεταβάλλονται, γίνονται διεκδικητικοί ,έως και καταπιεστικοί, σε βάρος άλλων πληθυσμιακών ομάδων και όταν υπερβούν το 10% τότε αρχίζει και ο προσηλυτισμός και ο «Θεός να βάζει το χέρι του».

Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα στην Ευρώπη ; Η μουσουλμανική ανθρωποπλημμύρα στα ελληνικά νησιά μάς έρχεται στην ηπειρωτική χώρα –όχι για να λιασθεί-  και από εδώ φεύγει για την κεντρική Ευρώπη. Όλη αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα γνήσιας προσφυγικής διαφυγής ή προσχεδιασμένη ισλαμική διείσδυση.

Αν αναλογισθούμε τα ποσά πού ξοδεύουν οι κατά τα άλλα αυτοί αξιοδάκρυτοι άνθρωποι –για να τα οικονομούν Τούρκοι και δικοί μας διακινητές- μάλλον το δεύτερο συμβαίνει και αποτελεί προσχεδιασμένο σενάριο. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι πριν από ένα χρόνο το επιλεγόμενο ισλαμικό χαλιφάτο σε Ιράκ και Συρία είχε απειλήσει τη Δύση με 500.000 ισλαμιστές πρόσφυγες –και κάποιος άλλος δικός μας είχε πει κάτι ανάλογο.

Τώρα πλέον, που το μαχαίρι έχει φθάσει, όχι στο κόκαλο, αλλά στο λαιμό της Δύσης θα βρεθεί ένας νέος Κάρολος Μαρτέλλος, μπας και τη σώσει ;