Γράφει η
Αγγέλα Χαραλαμποπούλου

Γιά μεταμνημονιακή εποχή και έξοδο απο τα μνημόνια πανηγύρισε η κυβέρνηση, γιά ανάπτυξη και επίτευξη πρωτογενούς υπερπλεονάσματος.

Έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει πλήρη εκπλήρωση  και απόλυτα επιτυχή εφαρμογή των όρων   που τέθηκαν από τα μνημόνια,  με συνέπεια την εξυγίανση της οικονομίας και της λειτουργίας του κράτους, με  πραγματική οικονομική ανάπτυξη, που σημαίνει μείωση του χρέους και δημιουργία πλεονάσματτος.

Δυστυχώς, τίποτα απ΄αυτά δεν ισχύει. Όλες οι δεσμεύσεις που  προέκυψαν από τις μνημονιακές συμφωνίες είναι εδώ, υλοποιούμενες με τον πιό δύσκολο τρόπο και οι συνέπειες στον έλληνα πολίτη, καθημερινά παρούσες και επαχθείς.

Οπότε μόνο μετα-μνημονιακή δεν είναι η εποχή, αλλά καρα-μνημονιακή.

 Μετά το επί πλέον χρέος των 85 δις που εντελώς ανεύθυνα και χωρίς να χρειάζεται μας  φόρτωσε η κυβέρνηση, επιμηκύνοντας την ύφεση κατά τουλάχιστον δύο ακόμη έτη, έχει το θράσος να μιλάει  γιά απαλλαγή από μνημόνια και υπερπλεονάσματα.

Στην οικονομική θεωρία για όλες τις οικονομικές μονάδες, είτε πρόκειται για νοικοκυριά-οικογένειες, είτε για επιχειρήσεις, ακόμα και για τα κράτη, πλεόνασμα σημαίνει ότι, μετά την  κάλυψη όλων των βασικών αναγκών, την εκπλήρωση όλων των σύγχρονων υποχρεώσεων και λειτουργιών κάθε οργανισμού, η καλή λειτουργία και διαχείριση των  οικονομικών,  αφήνει περίσσευμα πλούτου για συσσώρευση και αποταμίευση.

Υπερπλεόνασμα για τα κράτη, σημαίνει κάτι το αναπάντεχα επιτυχημένο, ένα οικονομικό αποτέλεσμα που προέκυψε από την ευνοϊκότερη δυνατή συγκυρία των εσωτερικών και διεθνών συνθηκών που θα μπορούσε να συμβεί, όπου όλοι οι παράγοντες συνέδραμαν στο να επιτευχθεί αυτή η ασύλληπτη και μοναδική υπερεπάρκεια.

Στην οικονομική πρακτική τα πλεονάσματα αποτυπώνονται πρωτίστως στο υπερθετικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, όπου φαίνεται  η δυναμική και το εύρος της οικονομικής ανάπτυξης, η επικράτηση στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και το εμπόριο της εγχώριας παραγωγής,  που μπορεί να εξάγει και να αποφέρει πολύ περισσότερα από το τίμημα των απαραίτητων εισαγωγών.
Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στη χώρα μας. Ακόμη και με πολιτική μείωσης των εισαγωγών, αυτές ακόμη υπερτερούν σημαντικά των εξαγωγών. Επομένως, προκύπτει έλλειμμα εν αντιθέσει με τις εξαγωγές.

 Δυστυχώς για τους Έλληνες, τα πλεονάσματα δεν είναι πραγματικά, αλλά αποτέλεσμα των μνημονιακών συμφωνιών, δηλαδή της «χρεο-δουλοπαροικίας», που συμφώνησε η σημερινή μνημονιακότερη  κυβέρνηση, κατά τις δηλώσεις των ίδιων των δανειστών. Μόνο που η κυβέρνηση εστίασε στα οικειότερα  και πλέον  προσφιλή για την ιδεολογία της μέτρα, προς επίτευξη τους.

Αντί να περιστείλει  τα περιττά έξοδα πχ. να περιορίσει τον αριθμό των μελών της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενων μετακλητών (-κάτι για το οποίο κατηγορούσε τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ενώ σήμερα έχουμε την πολυαριθμότερη κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών), να μειώσει τα ταξιδάκια αναψυχής των κυβερνητικών στελεχών και των οικείων τους, να αρκεσθεί στην υπάρχουσα διακόσμηση των υπουργικών και πρωθυπουργικών γραφείων, αντί πανάκριβων ανακαινήσεων…

Και πάνω απ΄ όλα, αντί να μεριμνήσει για την πραγματική  ανάπτυξη της  οικονομίας και την αντίστοιχη  αύξηση του ΑΕΠ-πράγματα εχθρικά και απαγορευμένα για την ιδεολογία της πάντα-επέλεξε την προσφιλή μέθοδο του ΄΄ξεζουμίσματος΄΄ των  φορολογούμενων  και της φτωχοποίησης της μεσαίας τάξης. Άλλωστε ο υπουργός οικονομικών κ. Τσακαλώτος το είπε ευθαρσώς: <<..έχουμε ταξική προκατάληψη>>.

Έτσι, από τις αναλύσεις των εθνικών λογαριασμών αλλά και τις ομολογίες των κυβερνητικών παραγόντων,  προκύπτει ότι το πλεόνασμα επιτυγχάνεται από τρεις στοχευμένες πολιτικές:

α) την υπερφορολόγηση, αντί να αυξήσει την φορολογητέα ύλη, μέσω της ανάπτυξης της οικονομίας.

β) την μείωση των δημοσίων επενδύσεων έως αφανισμού, ενώ θα μπορούσε να αξιοποιήσει αμέτρητες ευκαιρίες μέσω ΕΣΠΑ κλπ.

γ) τη στάση πληρωμής πολλών δις ληξιπροθέσμων οφειλών του Δημοσίου προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Πολλές δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχων ΄΄πληρώνουν το μάρμαρο΄΄ του υπερπλεονάσματος. Επί σειρά ετών-μέχρι και πέντε με έξι χρόνια περιμένουν να πάρουν τη σύνταξή τους, αφού τους πληρώνουν μόνο το μισό.

Πόσοι αξιοπρεπείς άνθρωποι, που εργάστηκαν  μια ζωή και πλήρωσαν κανονικά τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους, κατέληξαν στους δρόμους άστεγοι, γιατί δεν επαρκεί το ποσό που παίρνουν έναντι της σύνταξης που δικαιούνται, να καλύψει τις στοιχειώδεις βασικές τους ανάγκες. Γνωρίζω περίπτωση συνταξιούχου από τον Αύγουστο του 2012, ναι το δύο χιλιάδες δώδεκα,  που δεν έχει πάρει ακόμα ούτε ένα ευρώ από την επικουρική του σύνταξη…

Με όλα αυτά τα ΄΄προοδευτικά΄΄ τεχνάσματα και αλχημείες λοιπόν, προέκυψε το περίφημο υπερπλεόνασμα των 7,626 δις, για το οποίο η κυβέρνηση επαίρεται.

Η  εκταμίευση της επόμενης δόσης από την ΕΕ για την ώρα ματαιώθηκε. Η χρονιά που διατρέχουμε είναι εκλογική, πράγμα που σημαίνει πως η κυβέρνηση θα μοιράσει πάλι ελεημοσύνη-επιδόματα πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων…

Μ΄αυτά και μ΄αυτά, το κύρος και η αξιοπιστία της χώρας πλήττεται για ακόμα μία φορά,  με ότι αυτό συνεπάγεται για τις διεθνείς σχέσεις και υποχρεώσεις της.

Και επίσης, είναι βέβαιο πως όλες οι μη πραγματοποιούμενες πληρωμές σήμερα, κάποια στιγμή στο μέλλον θα εξοφληθούν, διαιωνίζοντας μια κατάσταση αστάθειας και πετώντας το μπαλάκι της ευθύνης σε μελλοντικές κυβερνήσεις…

(Κοινωνιολόγος-Διδάκτωρ Κοινωνικής Πολιτικής)