Γράφει ο
Κώστας Παδουβάς

Είναι απαράδεκτο να προβάλλεται σε όλη την οικουμένη το γεγονός της δημιουργίας  του γνήσιου Δημοκρατικού πολιτεύματος (της πλειονοψηφίας των πολιτών-άνω του 50%) στην Ελλάδα από τους Αρχαίους Έλληνες και οι  Νεοέλληνες να σχηματίζουν στην ίδια χώρα  Κυβερνήσεις από ανομοιογενείς μειοψηφικές ομάδες  πολιτών  (κάτω ή περί το 40% των ψηφοφόρων).

Είναι, επίσης, απαράδεκτο και παντελώς μη ηθικό, οι μειοψηφικές των πολιτών Κυβερνήσεις να χειρίζονται μόνες τα εθνικά και λοιπά μακροχρόνιας σπουδαιότητας  εξωτερικά και εσωτερικά θέματα, αγνοώντας τους  λοιπούς συμπολίτες τους (της πλειοψηφίας).  

Στους χρόνους που πέρασαν από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, ο Ελληνικός λαός ταλαιπωρήθηκε ποικιλοτρόπως από μειοψηφικές κυβερνήσεις διαχρονικά, περιλαμβανομένων εκείνων κατόπιν πραξικοπημάτων, οι οποίες στην προσπάθεια τους να πείσουν τους Έλληνες της πλειοψηφίας  ότι κινούνται εντός των ορίων της αρετής για το καλό όλων και της χώρας, απλά κατέδειξαν τον ερασιτεχνισμό τους.

Οι μετά τις εθνικές εκλογές συγκροτούμενες μειοψηφικές κυβερνήσεις  στηριζόμενες στα «τερτίπια» των εκλογικών νόμων,  έχουν μεν την τυπική  νομιμότητα να επιβάλλουν στον Ελληνικό λαό   τους δικούς τους τρόπους διακυβέρνησης  και τις δικές τους (εγχώριες ή ξενόφερτες) ιδέες, ακραίες μειοψηφικές  απόψεις, ιδιόμορφες ιδεοληψίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εμπεριέχουν κυνισμό και φανερή εχθρότητα προς τη βούληση της πλειονοψηφίας των συμπολιτών τους,  όμως, δεν έχουν καμιά δυνατότητα να μεταπείσουν είτε να κερδίσουν  την ανοχή, τουλάχιστον, των ταπεινωμένων και παραγκωνισμένων συμπολιτών της πλειονοψηφίας, οπότε μοιραία  ανακύπτει ιδεολογικό χάσμα στον Ελληνικό πληθυσμό και περαιτέρω αποστασιοποίηση ή και αποστροφή της πλειοψηφίας των πολιτών από τα κυβερνητικά δρώμενα.  

Αντίθετα, όταν συγκροτούνται κυβερνήσεις πλειοψηφίας, εναρμονίζονται εκ προοιμίου με το γνήσιο Δημοκρατικό πολίτευμα (πλειοψηφικό) των αρχαίων Ελλήνων, το οποίο περιλαμβάνει την υποταγή της μειοψηφίας των πολιτών στις επιλογές της πλειοψηφίας, οπότε εξασθενούν οι πρακτικές διχαστικές ιδεολογικές αντιθέσεις προς όφελος της ομοψυχίας  του πληθυσμού και περαιτέρω οι κυβερνήσεις αυτές επικεντρώνονται στην εξεύρεση της «χρυσής τομής» επίλυσης των σοβαρών υποθέσεων Ελληνικού ενδιαφέροντος με τη συμμετοχή ολόκληρου του πληθυσμού.   

Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε πάγια οι ψηφοφορίες στη βουλή για  μεγάλης σπουδαιότητας εξωτερικά και εσωτερικά θέματα να συγκεντρώνουν τα 2/3 των ψήφων των βουλευτών, τουλάχιστον, με ρήτρες την αναπομπή της υπόθεσης για ευθετότερο χρόνο ή την οριστική ματαίωση  της συγκεκριμένης ψηφοφορίας. Επίσης, μη αποκλεισμένων των δημοψηφισμάτων, όταν συγκεντρώνεται το ποσοστό των 2/3 των εδρών στη βουλή των Ελλήνων για εθνικά και άλλα σημαντικά εξωτερικά ή εσωτερικά θέματα, να ελέγχονται με αποτελεσματικούς τρόπους οι ψηφοφόροι βουλευτές, για τυχόν αμφίδρομα  (προσωπικά ή κομματικά) ανταλλάγματα, για νοθείες, εκβιασμούς και άλλες επαίσχυντες πράξεις στη χώρα που γέννησε το γνήσιο και υγιές Δημοκρατικό Πολίτευμα.

Το σημερινό  παράδειγμα κυβερνητικής μειοψηφίας (αντιπροσωπεύει πραγματικό ποσοστό περίπου του 1/3 (+) των Ελλήνων πολιτών ψηφοφόρων), έχει να επιδείξει χειρισμούς και υπερψηφίσεις μεγάλης εντροπής, επί εθνικών και καθημερινών θεμάτων μεγάλης σπουδαιότητας, παρά την αντίθετη βούληση της πλειονοψηφίας των 2/3 (-) περίπου των Ελλήνων ψηφοφόρων, όπως έγινε στη «Συμφωνία των Πρεσπών»  με  αλίευση πρόσθετων ψήφων  βουλευτών από άλλους πολιτικούς χώρους, ενώ η πλειονοψηφία των πολιτών  ηχηρά  την καταψηφίζει, στη δρομολογημένη ως Συνταγματική διάταξη «Ουδετερότητα στη θρησκεία», όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων την απορρίπτει με τεκμηριωμένους λόγους και σε άλλα θέματα μακροχρόνιας σπουδαιότητας, όπως οι παραβιάσεις του υφισταμένου Ελληνικού Συντάγματος σε πολλά θέματα παιδείας και θρησκευμάτων, μεταξύ των οποίων  διδασκαλίες αντίθετες από τις παραδοσιακές πεποιθήσεις των Ελλήνων στα κάθε είδους σχολεία, η εξαίρεση των υπέργηρων και ασθενών ιερωμένων από τα «μέτρα ανακούφισης υπέρ των ΑμεΕΑ»( πράξη αναλγησίας), οι  νομιμοποιήσεις γάμων  ομοφυλοφίλων, κ.ά.

Οι πιο θρασείς, μάλιστα, από τους σημερινούς οπαδούς της κυβέρνησης μειοψηφίας, εξαπολύουν  ύβρεις, ψόγους και ανοίκειες φράσεις εναντίον συμπολιτών τους της πλειονοψηφίας, χαρακτηρίζοντας τους ως  «μη προοδευτικούς», ως ακραίους, χουντικής ή φασιστικής νοοτροπίας, προνομιούχους ή βολεμένους,  θρησκόληπτους, νοσταλγούς της ανωμαλίας  κ.ά., δημιουργώντας περιττές συγχύσεις και αντιπαλότητες εκατέρωθεν.

Προφανώς η χώρα δεν οδηγήθηκε τυχαία σε κυβερνητικές μειοψηφίες από την μια ημέρα στην άλλη. Οι  πολίτες και ορισμένοι πολιτικοί   ευθύνονται, πρωτίστως, για την καταισχύνη αυτή στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα. Στους ψηφοφόρους πολίτες καλλιεργήθηκαν εντέχνως και γενικεύτηκαν εύκολες δυνατότητες αποχών από τις εθνικές εκλογές, έγιναν εκδηλώσεις αποστροφής και αιματηρές επιθέσεις σε βάρος  πολιτικών (όχι μόνο  των επιόρκων-ενόχων εξ αυτών αλλά και των ευόρκων-αθώων) κ.ά., με επακόλουθα να μειώνονται προοδευτικά οι συμμετοχές των ψηφοφόρων της πλειοψηφίας, οπότε επικρατούν οι συμμετοχές πολιτών της μειοψηφίας που σπεύδουν ακάθεκτοι στις κάλπες για να ψηφίσουν και διαιωνίσουν τις κυβερνητικές μειοψηφίες.

Με την ενισχυμένη, άλλωστε, αναλογική, οι  «εκλογομάγειροι» συνειδητά πλέον  ενισχύουν το σχηματισμό μειοψηφικών κυβερνήσεων, ενσπείροντας φόβους ακυβερνησίας του τόπου, παρά το ότι όλοι γνωρίζουν ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Το Δημοκρατικό πολίτευμα παρέχει δυνατότητες εξεύρεσης τρόπων συγκρότησης πλειοψηφικών «Δημοκρατικών κυβερνήσεων άνω του 50% των ψηφοφόρων», δεν υποστηρίζει τις κυβερνήσεις μειοψηφίας ή εκείνες της «επίπλαστης δημοκρατικότητας  μικρών μονοψηφίων ποσοστών των ψηφοφόρων» και υποδεικνύει τρόπους καθολικής συμμετοχής του πληθυσμού στην εκλογική διαδικασία κατά τις εθνικές εκλογές, από τις τοποθεσίες που βρίσκονται και ανεξάρτητα από τις καταστάσεις υγείας τους εντός και εκτός Ελλάδας,  επαναλήψεις ψηφοφοριών μεταξύ των δυο πρώτων κομμάτων και άλλα παρόμοια μέτρα που ευνοούν τις συγκροτήσεις ακραιφνών κυβερνήσεων πλειοψηφίας.   

Πέραν από τα παραπάνω προληπτικά μέτρα απαλλαγής της χώρας από τη σημερινή καταισχύνη των κυβερνήσεων μειοψηφίας, επιβάλλεται να ενδυναμωθεί το Δημοκρατικό Πολίτευμα στη βάση του, δηλαδή, να αναζωπυρωθούν προοδευτικά οικειοθελώς και με επάρκεια οι διαπιστωμένης ωφελιμότητας Ελληνικές ηθικές (πνευματικές) αξίες στον  Ελληνικό πληθυσμό, στις οποίες βασίστηκαν οι διαχρονικοί απελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων  από το 1821 μέχρι σήμερα και όχι μόνο. Να παραδίδονται – διατηρούνται αυθεντικές, οι αξίες αυτές, αναλλοίωτες και ζωντανές  από τη μια γενιά στην επόμενη  διαχρονικά,  όπως επεξεργάστηκαν και ολοκληρώθηκαν  στο διάβα των χιλιετηρίδων της ζωής του Ελληνικού έθνους, από τότε που αποκτήθηκε η ανεξαρτησία  (εθνική ζωή) της χώρας και εδραιώθηκε η στέρεα  απόδειξη  του μέλλοντος του Ελληνικού έθνους ή της φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων.

Είναι αυτονόητο ότι τα άτομα που γίνονται φορείς των Ελληνικών ηθικών αξιών είναι εκείνα που διαθέτουν αυτογνωσία, σεβασμό στην παράδοση, στην αλήθεια και στα αγαθά των αρετών. Με τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτά ως εφαλτήρια, ενστερνίζονται  τις διαχρονικά   ωφέλιμες Ελληνικές  ηθικές αξίες, όπως είναι η  εθνική περηφάνια, η αδελφοσύνη του συμπατριώτη, το έντιμο και γενναιόδωρο καθολικό  κοινωνικό αγωνιστικό χρέος με συμπόρευση  της ευγενούς άμιλλας για πρόοδο και ανάπτυξη του τόπου, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός της ζωής  και της ανεξιθρησκίας όλων, οι παραδόσεις και οι άγραφοι ηθικοί νόμοι που έχουν αξιολογηθεί στις πραγματικές (όχι επίπλαστες ) διαστάσεις τους, η αποστροφή των πολιτών από  καταστάσεις τύπου ζούγκλας, η διευρυμένη συμμετοχή των πολιτών στη θεραπεία των «κακώς κειμένων» με αρετή και τόλμη  και άλλες παρόμοιες πνευματικές- ηθικές αξίες που επενεργούν υπέρ του ατομικού και ομαδικού  σεβασμού μεταξύ των δημοκρατικών πολιτών και του Δημοκρατικού Πολιτεύματός τους.

Επί πλέον, μαζί με την απεμπόληση των μειοψηφικών κυβερνήσεων και την αναζωπύρωση των Ελληνικών ηθικών αξιών, οι πεποιθήσεις πολιτών και αρχόντων είναι ανάγκη να εμπεδώσουν συγκυριακούς τρόπους θεραπείας των απρόβλεπτων   «κακώς κειμένων» και θεομηνιών στον Ελληνικό πληθυσμό, π.χ. με την επίκληση βοήθειας από  τη θεϊκή υπερδύναμη, όπως τους είχαν εμπεδώσει οι αρχαίοι μας πρόγονοι επικαλούμενοι τη δύναμη της αρχαίας μυθικής θεότητας «Πανάκειας», συνδέοντας νοητά και με καθαρή (ανόθευτη) ελληνοπρέπεια το σημερινό Ελληνικό πληθυσμό με τον πλούτο , την γνησιότητα και τη σπουδαιότητα της ελληνικής παράδοσης, δηλαδή, με τις ρίζες της Ελληνικής φυλής.

Ιδιαίτερα στις ημέρες μας της ανάπτυξης των μαζικών  ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης υψηλής τεχνολογίας, που διευκολύνουν τη μίμηση της παγκοσμιοποιημένης βίας, του φανατισμού και των βιασμών-εκβιασμών κάθε είδους, η αναζωπύρωση και διάδοση των Ελληνικών ηθικών αξιών διευκολύνονται, επίσης. Με τα μέσα αυτά και το διαδίκτυο αποκτούνται τα σύγχρονα και αποτελεσματικά εργαλεία ταχείας ενημέρωσης, κριτικής και επικοινωνίας  ατόμων είτε των ομαδοποιημένων συνόλων των πληθυσμών, για να κατανοήσουν και αποδεχτούν - εφαρμόσουν  την απόκτηση, διατήρηση και διάδοση των Ελληνικών πνευματικών αξιών, ακόμη και στους απομακρυσμένους τόπους όπου βρίσκονται οι δημοκρατικοί πολίτες.

Θα πρέπει να επισημανθεί ακόμη, ότι οι τυχόν παρακάμψεις ή παραλείψεις των ελληνικών ηθικών αξιών, πλην των άλλων, αφήνουν κενούς χώρους για να εμφιλοχωρήσουν ανεξέλεγκτα αλλότρια στοιχεία που αλλοιώνουν την εθνική ταυτότητα και οδηγούν σε δουλείες (οικονομικές κ.ά.), σε σκοταδισμούς στην παιδεία, σε υλιστικές και ανήθικες αναξιοπρέπειες, υποβαθμίζοντας  εννοιολογικά είτε απεμπολώντας το βαθύτερο νόημα των οποιωνδήποτε  σκληρών-αιματηρών  αγώνων των προγόνων για τη συγκρότηση της σημερινής Ελληνικής Δημοκρατίας, που οφείλει να εφαρμόζει με τον καλύτερο τρόπο το γνήσιο Δημοκρατικό Πολίτευμα που εμπνεύστηκαν και εφάρμοσαν οι Έλληνες αρχαίοι πρόγονοι.