Γράφει ο
Σούλα Αντωνίου

Αγαπημένη μου φίλη Νίκη

Η απώλεια σου τόσο αναπάντεχη, τόσο απροσδόκητη μας συγκλόνισε, άνοιξε ρωγμή εντός μας και γέμισε με άφατο πόνο. Δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ οι φίλοι και οι συνάδελφοι, που μοιράστηκαν μαζί σου τις ίδιες αξίες, αρχές και αγωνίες.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αγαπημένη μου φίλη την συναισθηματική σου ευρυχωρία, την ηθική σου γενναιότητα, την συμπαράσταση σου σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου, τα θερμά σου λόγια κάθε φορά που δημοσίευα ένα άρθρο ή έκανα μια παρουσίαση.

Δεν θα ξεχάσω μέσα στη λύπη των αναμνήσεων και τα νέφη των δακρύων που με περικυκλώνουν, την ευθύτενη φυσική και συμβολική σου παρουσία, εικόνα και ομοίωση της υψηλοφροσύνης και της ακεραιότητας του χαρακτήρα σου.

Αριστοκράτισσα του πνεύματος και του ήθους, πρώτη εσύ άνοιξες τον χέρσο δρόμο για την εισαγωγή των γυναικείων σπουδών στην Ελλάδα, κάνοντας τες μάθημα στο πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας με το αξιόλογο συγγραφικό σου έργο και την δράση σου στις γυναικείες οργανώσεις, με δυναμισμό το γυναικείο κίνημα.

Η ζωή σου, προσωπική και ακαδημαϊκή, υπήρξε απόσταγμα αξιοπρέπειας, συνέπειας, αρετής και δημοκρατικού φρονήματος, αποκωδικοποίησες την θεωρία σε πράξη, την έκανες στάση ζωής, σημαία πνευματικής ελευθερίας.

Η απώλεια σου, δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την λέξη απώλεια, ακριβή μου φίλη, καθώς είσαι παρούσα στην ζωή μας, κατοικείς στη σκέψη μας, έστω και αν έχεις μεταναστεύσει στον ουρανό των πνευμάτων, έστω και αν μίκρυνε στην γη ο κύκλος των υπεύθυνων, μαχητικών και μαχόμενων συνειδήσεων. Εσύ παραμερίζοντας την πίκρα σου για αυτούς που σε πλήγωσαν, θα ατενίζεις εμάς τους περίλυπους και περιλειπόμενους φίλους σου από το υψόμετρο που θα σε θέσει αυτοδίκαια η ιστορία του γυναικείου κινήματος και όχι μόνο. Κάθε φορά θα μας θυμίζεις, αποσπώντας μας από την καθημερινή ανουσιότητα και το αλγεινό κοινωνικό μας τοπίο, την υποχρέωση μας για την αλλαγή των ανθρώπινων σχέσεων.

Αγαπημένη μου φίλη Νίκη δεν σε αποχαιρετώ, μόνο σκύβω ευλαβικά και σου φιλώ το καθάριο μέτωπο σου, για να σου πω καλή αντάμωση, εκεί που οι ψυχές έχουν λιτανεία, εκεί όπου οι συναντήσεις με αγαπημένα πρόσωπα, στο φθαρτό σύνορο του χρόνου, αποτελούν χειραψία τιμής για όσους είχαν την καλή τύχη να τους γνωρίσουν!

Καλή αντάμωση