Γράφει ο
Κώστας Ε. Παδουβάς

Η Ελληνική οικονομική  κρίση που ξέσπασε στο τέλος του έτους 2009 και διατηρείται   επί οκτώ περίπου χρόνια επιδεινούμενη συνεχώς, έπληξε καίρια  τη δημόσια και ιδιωτική οικονομία , το κατά κεφαλήν εισόδημά (ΑΕΠ)  και άλλαξε το Ελληνικό πρότυπο ζωής  των Ελλήνων πολιτών προς το χειρότερο,  ανεξαρτήτως προέλευσης, φύλου και ηλικίας.

Ολόκληρο αυτό το αρνητικό  «πογκρόμ», πρωτίστως,  βαρύνει την Ελληνική Πολιτεία  διότι,  αφενός δεν είχε προνοήσει ούτε τα στοιχειώδη  μακροχρόνια αντίμετρα  στις περιπτώσεις εμφανίσεων κινδύνων χρεοκοπίας της χώρας (ήπιας ή άτακτης)  και αφετέρου επέλεξε τον εύκολο (άνετο)  αλλά  απάνθρωπο δρόμο της υπερφορολόγησης σε βάρος των πραγματικών εισοδημάτων των πολιτών της (μειώθηκαν από 35-60% ανάλογα με το εισόδημα), προκειμένου να πληρώνονται οι δανειστές της με το αζημίωτο και να αντιμετωπίζονται οι καθημερινές (βραχυχρόνιες)  κρατικές δαπάνες, όπως αυτές καθορίζονται σε κυβερνητικό επίπεδο.

Ο ειδικός  ερευνητής του μέλλοντος θα διευκρινίσει  εάν υπήρχε και αγνοήθηκε καλύτερος δρόμος ( αρχικός και κατά τη διάρκεια της θλιβερής οκταετίας αυτής) , για την τακτοποίηση των οικονομικών, ανακούφιση των πολιτών και αποφυγή της μετάλλαξης του προηγούμενου πρότυπου  ζωής τους, με στόχο να αποδοθούν, εάν υπάρχουν,  ευθύνες  στους υπαιτίους της κρίσης, οι οποίοι ευρισκόμενοι «στο απυρόβλητο» (ανεξέλεγκτοι) δεν κατανοούν τις επιπτώσεις των επιπόλαιων ενεργειών τους, ενώ ξεθωριάζουν οι εντυπώσεις γι΄ αυτούς με το πέρασμα του χρόνου.

Κατά την οκταετία αυτή, οι Έλληνες πολίτες κινήθηκαν με μετριοπάθεια και υπομονή,  επιλέγοντας ενστικτωδώς  την ατομική και επώδυνη εφήμερη «φιλαυτία» ( ατομικό συμφέρον)   με αντάλλαγμα τη στοιχειώδη επιβίωσή τους όπως-όπως,  σε βάρος του μακροχρόνιου δημόσιου κοινωνικού συμφέροντος.  Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο για τα οικονομικά των ιδίων και για τα δημόσια οικονομικά και όχι μόνο. Οι επώδυνες κυλιόμενες συνέπειες της ουσιαστικής ήπιας χρεοκοπίας που ακολούθησε, δεν  είναι εύκολο να υπολογιστούν και εξαλειφθούν στο ορατό μέλλον.

Μεταξύ των πολλών κυλιόμενων συνεπειών αυτών στο πέρασμα του χρόνου, αποδυναμώθηκαν πολλές από τις  παραδοσιακές ανθρώπινες αξίες  ( αξιοκρατία,  διαφάνεια,  δικαιοσύνη, κοινές. ίσες ευκαιρίες για όλους κ.ά.), αναδείχθηκαν οι «παρασιτικές» ή μοντέρνες αξίες (υπεραξία, χρήμα, χρέη, ωφελιμοκρατία-ατομικισμός-τρομοκρατία κ.ά.), επιβλήθηκε στην πλειονοψηφία ο συμβιβασμός της «μίζερης επιβίωσης», είτε ο «υποτυπώδης υλικός ευδαιμονισμός» του  πρώην ευημερούντος «αρχοντοξεπεσμένου» πολίτη με επεκτάσεις στα κάθε είδους συστήματα θεμελίωσης των προϋποθέσεων μακροχρόνιας ανάπτυξης και εξειδικεύσεων του ενεργού ανθρώπινου δυναμικού. Στα σχολεία όλων των βαθμίδων λ.χ., μειώθηκαν το προσωπικό και η υλικοτεχνική παιδαγωγική υποδομή, στο νομοπαρασκευαστικό σύστημα  έγιναν ευάριθμες φωτογραφικές διατάξεις ή τα λεγόμενα «παράθυρα» των νόμων (σύννομες διακρίσεις , ενίσχυση της ευνοιοκρατίας κ. ά ), στην εσωτερική ασφάλεια βρήκαν ευκαιρία οι τρομοκράτες να επιβάλλουν  ετσιθελικά  και να διατηρούν άβατους χώρους  και επικίνδυνες διαβάσεις - κινήσεις για τον χειμαζόμενο και απογοητευμένο πληθυσμό χωρίς την αντίδρασή του κ.ά.

Παράλληλα, οι κακόβουλοι ξένοι επικριτές της Ελλάδας, ενθαρρυμένοι από την ατιμωρησία και τη δουλικότητα των αρμοδίων έναντι των δανειστών της χώρας, προέβησαν σε υποτιμητικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα,  όπως: Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, κακοπληρωτές, ζουν σε βάρος άλλων  κ.ά., ταπεινώνοντας ένα ολόκληρο λαό και δημιουργώντας δικαιολογημένα  την οργισμένη αγανάκτηση του. Όμως, η  καίρια ταπείνωση της χώρας προήλθε από το εσωτερικό της. Εκατοντάδες χιλιάδες  άνεργοι και αγανακτισμένοι νέοι επιστήμονες, αφού σπούδασαν στη χώρα μας με ότι αυτό συνεπάγεται, απογοητεύτηκαν  στη συνέχεια εξαιτίας του εγχώριου  ξεπεσμού, έφυγαν από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν σε χώρες του εξωτερικού αναζητώντας αξιοπρεπέστερη διαβίωση, ζωοφόρο εργασία και την ανθρώπινη ηρεμία του σύγχρονου πολιτισμού που δεν τους παρέχει η χώρα τους.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να λεχθεί ότι η οκταετής οικονομική κρίση με τα μνημόνια της, είχε τόση αρνητική επίδραση σε όλους τους τομείς  προόδου που είχε επιτύχει η Ελλάδα ως σύνολο  επί μισό, τουλάχιστον, αιώνα προηγουμένως, συν τη σημαντική  μείωση του καλύτερου τμήματος του ενεργού πληθυσμού  της.

Μολαταύτα, καθώς συμπληρώνεται η οκταετής κρίση με τις ποικίλες  ολέθριες  εμπειρίες (αβελτηρία, ταπείνωση, οπισθοδρόμηση κ.ά.) και πριν ακόμη αρχίσει να βελτιώνεται η σημερινή απαράδεκτη και μικροπρεπής «μίζερη διαβίωση» των πολιτών, γίνεται προσπάθεια να πεισθεί ο Ελληνικός λαός ότι η κρίση απομακρύνεται ( δεν υπάρχουν πλέον αναζητήσεις τροφής πολιτών από τα σκουπίδια!) και ότι έρχονται ενθαρρυντικές  πρακτικές και θεωρητικές μελλοντικές επιλογές που θα αλλάξουν το πρότυπο ζωής τους προς το καλύτερο. Κοντολογίς, γίνεται απόπειρα να παρουσιασθεί, με περηφάνια ένα νέο πρότυπο  του «ευ ζειν των Νεοελλήνων» καλύτερο από όλα τα προηγούμενα, που θα αποζημιώσει τους Έλληνες για τις θυσίες τους, όπως αυτές εκτέθηκαν παραπάνω.  Νέο  πρότυπο ζωής που συνάδει με τις απομυθοποιημένες αριστερίστικες εφήμερες ιδεοληψίες, προερχόμενες από καταθλιπτικούς σχεδιασμούς και καθιερωμένες ιδεολογίες ενίων υπανάπτυκτων χωρών, που δεν ταυτολογούνται με κανένα από τα  προηγούμενα Ελληνικά πρότυπα ζωής.

Επί παραδείγματι, δρομολογείται η περαιτέρω αναδιανομή των εισοδημάτων (του «πλούτου», όπως ευφυώς ονομάζεται με έμφαση) δια μέσου της υπερφορολογίας των δήθεν «Μεγάλων Ακινήτων Περιουσιών»  (συνθλίβοντας ακόμη περισσότερο ότι απέμεινε από τους δυνάμενους να συμβάλλουν στην  ανάπτυξη του τόπου) και από τα έσοδα εκ της υπερφορολόγησης να  γίνονται εφήμερες (μίζερες) διανομές δήθεν κρατικών πλεονασμάτων στους πολίτες !  

Ουδείς λόγος γίνεται για τις αναγκαίες διορθώσεις των παλιών και νέων αιτιών που επιβράδυναν την ανάπτυξη και οδήγησαν στην ήπια Ελληνική χρεοκοπία. Αντίθετα συντηρούνται οι αιτίες αυτές με διαφόρους τρόπους, επομένως,  δεν είναι δυνατό να οδηγηθούν οι Έλληνες  σε ένα καλύτερο πρότυπο ζωής,  αλλά και ο υπάρχων διαρκώς θα χειροτερεύει, μέχρις ότου  οι αρμόδιοι αντιληφθούν την ανάγκη να διορθώσουν πρώτα  τα κακώς κείμενα (ελαττώματα) και μετά να οραματιστούν το «ευ ζειν των Νεοελλήνων». 

Μεταξύ των γενικών ελαττωμάτων των Ελλήνων προς διόρθωση, τα οποία θα έπρεπε να είχαν διορθωθεί (χθες;) προκειμένου να γίνει η υπέρβαση από τον παλιό πρότυπο  ζωής σε νέο βελτιωμένο,  είναι και τα παρακάτω:

1. Η ευνοιοκρατία (ρουσφέτι). Αδικεί και ταλαιπωρεί τους Έλληνες πολίτες διότι μειώνει την απόδοση και την αφοσίωση των εργαζομένων στο καθήκον τους. Είναι ανάγκη  να αντικατασταθεί από την αξιοκρατία ύστερα από  τεκμηριωμένες κρίσεις και δημοκρατικές- διαφανείς διαδικασίες.
2.   Η αξιολόγηση και έλεγχος. Βέβαια δεν είναι πανάκεια για μια ευνομούμενη πολιτεία, ωστόσο, είναι αυτονόητες πράξεις αμφίπλευρης ευθύνης και σοβαρότητας των μηχανισμών λειτουργίας της πολιτείας.  Δεν νοείται λ.χ. παιδαγωγός ή άλλο δημόσιο άτομο, να εμφορείται ανεξέλεγκτα από ιδέες αντεθνικής συνείδησης, ανεντιμότητας, υποσχεολογίας, λαϊκισμού, μη σεβασμού του δημόσιου πλούτου και του φυσικού περιβάλλοντος. Οι πράξεις αυτές έχουν εφαρμογή και στα ΜΜΕ,  στο διαδίκτυο και στη ρομποτική,  όταν μεταδίδουν παραπλανητικές ειδήσεις ή θέσεις, όταν  υπερτονίζουν είτε παραβλέπουν να στηλιτεύσουν ενέργειες που αντίκεινται στους γραπτούς και άγραφους νόμους της χώρας, όταν υπηρετούν σκοπούς διαφθοράς, αναξιοκρατίας-ανικανότητας,  υποκατάστατων  της τέχνης κ.ά. παρόμοια. Η ανερμάτιστη «ελευθερία λόγων και πράξεων» δε μπορεί να παραμένει ανεξέλεγκτη σε οποιοδήποτε πρότυπο ευνομούμενης χώρας.

3. Με τη γνωστή φράση  «στην Ελλάδα όλα γίνονται» υποδηλώνονται η συστηματική μη εφαρμογή των νόμων, οι ασυμβίβαστες συνήθειες με οποιοδήποτε πολιτισμένο πρότυπο ζωής, αλλά και ότι  οι νόμοι της Πολιτείας δεν είναι κατανοητοί από τους πολίτες. Είναι αδήριτος ανάγκη να κωδικοποιηθούν και να καταχωριστούν σε «βασικούς» ( κωδικοποιημένοι-απλοποιημένοι και εκλαϊκευμένοι, περιλαμβανομένου και του Ελληνικού Συντάγματος) άμεσα διαθέσιμοι σε κάθε μη νομικό πολίτη και  «εξειδικευμένους» (με τους δυσνόητους νομικούς όρους) για να ερμηνεύονται από τους Δικαστικούς, Δικηγόρους και  λοιπούς επί της απονομής της δικαιοσύνης στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο.

4. Η χώρα χρειάζεται ένα απλό, δίκαιο και προπαντός σταθερό σύστημα φορολογίας (κατά το Σύνταγμα οι πολίτες συνεισφέρουν ανάλογα με τις δυνάμεις τους, δεν υπερφορολογούνται). Οι κάθε είδους φοροφυγάδες, συμπεριλαμβανομένων και των ενσυνείδητα  φθαρμένων είτε μεταλλαγμένων ατόμων του πληθυσμού για να φαίνονται αναξιοπαθούντες, αντιμετωπίζονται ως παραβάτες ιδιώνυμων αδικημάτων χωρίς δυνατότητα απονομής χάρητος.

5. Η έντονη και διαρκής κρατική μέριμνα για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας (γεννήσεων και εισαγομένων μεταναστών) διατηρεί διαχρονικά αναλλοίωτα τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά της, ώστε να υπάρχει επάρκεια του ενεργού ανθρώπινου δυναμικού για όλες τις εργασίες και για την άμυνα-ασφάλεια (κοινή υπόθεση όλων των Ελλήνων). Η ανεξέλεγκτη αβελτηρία των κυβερνώντων συνιστά εθνική προδοσία και αντιμετωπίζεται ανάλογα.

6. Με κρατική πρωτοβουλία αξιοποιείται ο ελεύθερος χρόνος των πολιτών, για τη  διατήρηση-βελτίωση του καταπονημένου ανενδοίαστα φυσικού περιβάλλοντος από πυρκαγιές, τουριστικές και λοιπές επιχειρήσεις κ.ά., στη φροντίδα των πραγματικά αναξιοπαθούντων συνανθρώπων από κακοτυχίες,  σε κρατικές χρήσιμες μελέτες, προς διευκόλυνση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά κ.ά.

7. Στις διαπροσωπικές σχέσεις των Ελλήνων πρέπει να καθιερωθεί ευρύτατα το «εμείς» (έχουμε), αντί των επικρατούντων του «εγώ» ή  του «έχω» υπό την  εγωιστική μορφή του.

Πριν αναζητηθεί, επομένως, ένα καλύτερο πρότυπο του «ευ ζειν των Νεοελλήνων» και για την ομοψυχία του πληθυσμού, έχουν άλλα ζητήματα προτεραιότητα, όπως τα παραπάνω. Οι πρωθύστερες προσπάθειες για διαφημιστικούς είτε επικοινωνιακούς λόγους είναι όχι μόνο  άστοχες, ελλιπείς και θλιβερές αναφορές σε αποκυήματα της φαντασίας απείρων ανθρώπων, αλλά κάνουν πιο ευδιάκριτη τη διαφορά μεταξύ του εφήμερου και του μακροχρόνιου τρόπου ζωής των Ελλήνων, ή  αν θέλετε μεταξύ «δημιουργώ για το σήμερα» και του «δημιουργώ χωρίς χρονικά όρια για τη ζωή».

Ίδομεν!