Γράφει ο
Νεόφυτος Παπαλαζάρου

Η εξέγερση  των μαύρων δούλων  στο νησί Σπανιόλα της Καραϊβικής (σημερινή Αιτή και Δομινικανή Δημοκρατία) στις 23 Αυγούστου 1791 οδήγησε στην κατάργηση του διατλαντικού εμπορίου δούλων. Με αφορμή την εξέγερση αυτή, η 23^η Αυγούστου έχει καθιερωθεί  ως Παγκόσμια Ημέρα Υπενθύμισης και Κατάργησης του Δουλεμπορίου  ̶  ημέρα πολύ σημαντική για την ανθρωπότητα και τον σύγχρονο πολιτισμό.

Η δουλεία ήταν ένας πανάρχαιος διαπολιτισμικός θεσμός που νομιμοποιούσε τη μετατροπή του ανθρώπου σε ιδιοκτησία. Αφαιρούσε κάθε δικαίωμα από τον άνθρωπο, του αφαιρούσε αυτήν καθαυτή την ανθρώπινη υπόσταση του υποβιβάζοντάς τον σε αντικείμενο προς χρήση. Η κυρίαρχη μορφή δουλείας ήταν συνήθως, για τους μεν άνδρες, η εξαναγκαστική εργασία μέχρι φυσικής εξόντωσης, για τις δε γυναίκες η σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, χρησιμοποιούνταν συνήθως για σκληρή εργασία. Όταν έφταναν στην εφηβεία ή ακόμα και ενωρίτερα, τα κορίτσια χρησιμοποιούνταν σαν σεξουαλικά αντικείμενα και τα αγόρια από τα δεκατέσσερα, λογαριάζονταν συνήθως σαν ενήλικες δούλοι. Ποιος δεν θυμάται τον Σπάρτακο, τον  θρακικής καταγωγής μονομάχο, που ηγήθηκε της συγκλονιστικής επανάστασης των δούλων και άλλων κοινωνικώς καταπιεσμένων ατόμων εναντίον των Ρωμαίων; Μπορείτε να μάθετε ολόκληρη την ιστορία μέσ’ από το βιβλίο του Toby Brown «Ο Σπάρτακος και η εξέγερση των σκλάβων».

Η εξέγερση του Σπάρτακου είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο γνωστές της αρχαιότητας. Πολλά κινήματα, διανοούμενοι και καλλιτέχνες διαμέσου των αιώνων έχουν εμπνευστεί απ’ αυτή.

Παρ’ όλ’ αυτά, δυστυχώς στις ημέρες μας, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα από τότε. Τα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων πηγαινοέρχονται στη Μεσόγειο και για τους περισσότερους ταλαίπωρους ανθρώπους που μεταφέρουν, μετατρέπονται σε πλωτά φέρετρα. Οι άνθρωποι απελπισμένοι προσπαθούν να σωθούν με κάθε τρόπο από τον πόλεμο. Ρισκάρουν τα πάντα για ένα καλύτερο μέλλον… Κι αν καταφέρουν να σωθούν από τα ναυάγια και τα φορτηγά ψυγεία που στοιβάζονται για να μεταφερθούν σε χώρες της Ευρώπης, μπαίνουν στον ζυγό του σύγχρονου σκλάβου. Είκοσι επτά εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται πως είναι τα θύματα του σύγχρονου δουλεμπορίου σε ολόκληρο τον κόσμο . Και ο αριθμός συνεχώς αυξάνεται αφού οι πόλεμοι δεν σταματούν. Οι πόλεμοι με τα επακόλουθα τους αναγκάζουν τους ανθρώπους να ξεσπιτωθούν και ν’ αναζητήσουν έναν τόπο ειρηνικό για να ξαναφτιάξουν  το νοικοκυριό τους. Οι δουλέμποροι καραδοκούν και πλουτίζουν επωφελούμενοι της απελπισίας των ανθρώπων.

Επομένως, όσο γίνονται πόλεμοι και όσο οι «μεγάλοι» της γης εκμεταλλεύονται τους «μικρούς» θα υφίσταται και η σκλαβιά στη σύγχρονη μορφή της. Γι’ αυτό λοιπόν κάποιοι ευρωπαίοι ηγέτες παρά να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα είναι προτιμότερο να λάβουν μέτρα.