Από τη γιαγιούλα στο «7»

Το όνομα της κυρίας στην φωτογραφία είναι Λίτσα Καβούρ. Στις  22 Δεκεμβρίου του 2017 η κα Λίτσα -που είχε ιστορικό πνευμονολογικών προβλημάτων-  χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο «Σωτηρία». Δύο μέρες μετά, πρωί παραμονής Χριστουγέννων, υπέστη αιφνίδια καρδιακή ανακοπή. Επανήλθε χάρη στις ηρωικές προσπάθειες των γιατρών και νοσηλευτών της 6^ης πνευμονολογικής κλινικής, διασωληνώθηκε,  και από το ίδιο απόγευμα νοσηλεύεται στην Πανεπιστημιακή ΜΕΘ του «Σωτηρία».

Μετά από εβδομάδες διασωληνωμένη και σε καταστολή, χάρη στην επιμέλεια τον επαγγελματισμό και την άοκνη φροντίδα που της παρείχε η ΜΕΘ, άρχισε να αναπνέει αυτόνομα, και τώρα βρίσκεται σε πορεία απεξάρτησης από τη μηχανική υποστήριξη. Αυτό που κάνει τις προσπάθειες των γιατρών και όλου του νοσηλευτικού  δυναμικού της ΜΕΘ ακόμα πιο αξιοθαύμαστες είναι το ότι πάλεψαν, και παλεύουν, για να βοηθήσουν ένα άνθρωπο 85 ετών (είχε τα γενέθλιά της στις 22 Ιανουαρίου, και έγινε 85 ετών) που ο εγκέφαλός της έχει μείνει χωρίς οξυγόνο για σχεδόν 20 λεπτά – φοβόμασταν ότι δεν θα λειτουργούσε καν ο μηχανισμός αναπνοής της – και άρα που η νευρολογική της πρόγνωση είναι κάπως απαισιόδοξη.

Το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ο γιός της, μπροστά σε αυτές τις άοκνες προσπάθειες και κόπους (που μάρτυράς τους είναι επί 6 εβδομάδες) των στελεχών της ΜΕΘ, ήταν να χαρίσει  μια φωτογραφία της με την ολόψυχη αφιέρωση «Από τη γιαγιούλα στο «7» για τα παιδιά της εντατικής, με ευγνωμοσύνη».

Αυτό που έκαναν, και κάνουν, για τη μάνα μου δε θα το ξεχάσω ποτέ. Και όταν έμαθα από τον κο Λάζο πως τα παιδιά αυτής της ομάδας στο λίγο ελεύθερο χρόνο που τους μένει στα ενδιάμεσα των κόπων τους, γράφουν και συλλογικό επιστημονικό σύγγραμμα –με όλους και όλες ως συγγραφείς- συγκινήθηκα, και κατάλαβα το γιατί όλο το ιατρονοσηλευτικό μας δυναμικό χαίρει τόσης διεθνούς εκτίμησης. Γιατί έχει επαγγελματισμό, αλλά και γιατί ΔΕN ΤΟ ΒΑΖΕΙ ΚΑΤΩ. Θα το διαβάσω το βιβλίο, κι ας μη τα καταλάβω όλα….

Αισθάνομαι ακόμα –όντας αυτόπτης μάρτυρας- ευγνωμοσύνη και προς όλο το καθημερινά αγωνιζόμενο νοσηλευτικό, αλλά και διοικητικό, προσωπικό του «Σωτηρία». Τόσες βδομάδες που είμαι εδώ, πήγα γραφείο κίνησης, πρωτόκολλο, είδα τα επείγοντα, και 2-3 κλινικές. Μίλησα και με τραυματιοφορείς και οδηγούς ασθενοφόρων. Παντού είδα ανθρώπους να δίνουν τον εαυτό τους -ψυχή και σώμα- για το καλό των ασθενών τους. Ποτέ δεν αντιμετωπίστηκα με κάτι λιγότερο από ευγένεια, ανθρωπιά, και κατανόηση.

Οι άνθρωποι έχουν συνείδηση όχι μόνο του επαγγέλματος αλλά και της ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ τους στην κοινωνία μας. Αποτελούν –και πρέπει να αποτελούν- παράδειγμα. Μιλώντας με τους συγγενείς άλλων ασθενών που νοσηλεύονται στην Παν/κή ΜΕΘ –είμαστε μια οικογένεια- έμαθα ότι έχουν παρόμοια θετικές εμπειρίες. Τα παραπάνω λοιπόν δεν είναι προσωπική μου εντύπωση…

Σταματώ εδώ, διότι έγραψα πολλά. Την εφημερίδα σας την πρωτοδιάβασα στις ώρες της αναμονής και εκτίμησα το έργο σας. Παίρνω το θάρρος λοιπόν να σας στείλω την ίδια φωτογραφία, και το γράμμα, με την παράκληση να τη δημοσιεύσετε ώστε να δει κάθε ένα από τα στελέχη του «Σωτηρία» το πόσο κάθε συγγενής μπορεί να εκτιμήσει και σεβαστεί το έργο όλων σας, και το πόση ευγνωμοσύνη αισθανόμαστε.

Ειλικρινά,

Θοδωρής Ηλιάδης, χημικός