Δεν πειράζει – δεν πειράζειΜε τόσα που έχουν αρχίσει και γίνονται πρέπει να γίνει η ζωή μας  ένα ατέλειωτο και συνεχές  «δεν πειράζει»! Εάν δεν το υιοθετήσουμε, εάν δεν το καταφέρουμε να το λέμε, εάν δεν το λέμε κάθε λίγο και λιγάκι,  δε μας βλέπω καλά. Κρατηθείτε γερά παιδιά! Τώρα δεν ξέρω εάν βουλιάζουμε – πνιγόμαστε – καιγόμαστε. Ένα όμως ξέρω, ότι έχουμε αγριέψει. Κάποτε λέγαμε τα καλύτερα έρχονται, τώρα λέμε τα χειρότερα έρχονται.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους εγωισμούς  μας και ας αρχίσουμε δουλειά.  Όλοι πρέπει να βοηθήσουμε γιατί όλου βάλαμε το λιθαράκι μας και το χεράκι μας. Δε φταίνε μόνο οι άλλοι, κάτι κάναμε κι εμείς. Ας το δούμε έγκαιρα.

Και μια και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε ή να διορθώσουμε τους άλλους, ας αλλάξουμε εμείς, ας διορθώσουμε εμάς. Κάποτε δεν ήθελα να ακούω με τίποτα ότι φταίω, ότι κάνω κι εγώ τα ίδια. Όταν όμως το ανακάλυψα, τρόμαξα! Αλλά ευτυχώς δεν το έβαλα κάτω, άρχισα… Τι έκανα;

Όσο μπορώ φέρομαι και κάνω καλύτερα τη δουλειά μου. Πηγαίνοντας μια μέρα να πάρω ένα χαρτί σε μια υπηρεσία, μετά από δυο-τρεις υπαλλήλους κατέληξα σε μία αρκετών κιλών κυρία, όρθια, η οποία κρατούσε στα χέρια της ένα ανοιγμένο πακετάκι με πλαστικά πιρούνια, (έξω είχε 40 βαθμούς κι εγώ είχα περπατήσει έως εκεί 15΄). Αφού είδε από μακριά το χαρτί που κρατούσα στα χέρια μου με έστειλε να φέρω από άλλες υπηρεσίες άλλα χαρτιά, τα οποία εκ των υστέρων διαπίστωσα ότι δεν χρειάσθηκαν. Δίνοντάς μου λοιπόν λάθος πληροφορίες μου λέει «πάμε, φύγαμε» βγαίνοντας μαζί μου από το γραφείο, θαρρείς και θα πηγαίναμε μαζί να φάμε!! Κι όλα αυτά σε ώρες για το κοινό. Να ήταν μόνο αυτό! Λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για τους άλλους; Σας διαβεβαιώ τίποτα. Τις περισσότερες φορές μπορούμε όμως να κάνουμε για μας.

Κάθε φορά που επέστρεφα από μια υπηρεσία, γραφείο τώρα πια και κατάστημα ένιωθα τελείως ηλίθια. Με τον τρόπο που μου φέρθηκαν κι αναρωτιόμουν μήπως είμαι διανοητικώς ανάπηρη; Μήπως όντως δεν καταλαβαίνω; Μήπως είμαι κορόιδο;

Αλλά ευτυχώς πια λέω όλο και πιο συχνά «δεν πειράζει, δεν πειράζει» και βρίσκω όμως τη λύση με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Το παλεύω και μάχομαι πλέον.
Πού και πού βρίσκω και κανέναν εξυπηρετικό και ευγενή υπάλληλο. Αφού κάνω τον σταυρό μου λέω «κοίτα πού φτάσαμε, να συναντάμε σωστό άνθρωπο και να μας κάνει εντύπωση»!!

Δεν πειράζει, δεν πειράζει.

Το θέμα είναι δικό μου, πώς να το αντιμετωπίσω, πώς να το ξεπεράσω και κυρίως να μην κάνω κι εγώ τα ίδια.

Το πρόβλημα όμως έπειτα είναι δικό τους. Χάνουν την ομορφιά του δοσίματος, χάνουν το πάρε-δώσε, χάνουν το δίνω χαμόγελο-παίρνω χαμόγελο, δίνω ευγένεια-παίρνω ευγένεια… Λέτε να κάνω κι εγώ τα ίδια κι ας τα λέω!

Λοιπόν απόφαση!

Να φέρομαι όσο μπορώ καλύτερα στον επαγγελματικό μου χώρο, στον οικογενειακό μου, στον φιλικό μου και στους υπόλοιπους χώρους που κινούμαι. Με λίγα λόγια να μην κάνω ό,τι  μου κάνουν οι άλλοι που δε μ’ αρέσει! Να δίνω και να παίρνω! Χωρίς να με ενδιαφέρει το τι κάνουν οι άλλοι, είπαμε δικό τους το πρόβλημα, δική τους και η απόφαση.

Εγώ θα αυτοπροστατευθώ. Παίρνω την ασπίδα μου και ξεκινάω, τα βόλια τα επιστρέφω, δικά σας, δεν τα θέλω!

Δεν πειράζει, δεν πειράζει!

Αγένεια εσείς, ευγένεια εγώ!

Θυμωμένοι εσείς, ήρεμη εγώ!

Μουχλιασμένο προϊόν εσείς, επιστροφή εγώ!

Ενικό εσείς, πληθυντικό εγώ!

Μουτρωμένοι εσείς, χαμόγελο εγώ….!

Όχι, δε θα τους κάνω το χατίρι! Συνεχίζω τη μάχη… Και πού να με δείτε από αύριο – ακόμη καλύτερη.

Δε με πιστεύετε;

Δεν πειράζει, δεν πειράζει!

Καλή τύχη

Σας αγαπώ και να χαμογελάτε!