Γράφει η
Αντωνία Μπούζα

Όλα πλέον στη σημερινή εποχή τείνουν να ξεφτίσουν και να χάσουν την αρχική σημασία τους.

Έτσι και οι παγκόσμιες  ημέρες... έγιναν ημέρες για δήθεν μηνύματα συμπαράστασης για δήθεν ενδιαφέρον, αλλά επί της ουσίας τίποτα ουσιαστικό.

Τα μηνύματα που ήθελε να εδραιώσει η θεσμοθέτηση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, το 1977 από τον ΟΗΕ φαίνεται ότι μένουν στα χαρτιά και επί της ουσίας δεν έγιναν πράξη.

Έτσι ο 21ος αιώνας αντί να φέρει την πολυπόθητη ισότητα στις γυναίκες στην  εργασία, στην οικογένεια και στην κοινωνία, ενέτεινε τα προβλήματα και τη διαβίωση των γυναικών ακόμη και στις Χώρες του Δυτικού κόσμου.

Οι πόλεμοι και το επακόλουθο τους οι μεταναστευτικές ροές, επιβαρύνουν κυρίως τη θέση των γυναικών  που έχουν  επιφορτιστεί επιπλέον  και με τη φροντίδα κι ανατροφή των παιδιών.

Η ανεργία τείνει να είναι πλέον γένους θηλυκού, η γενετήσια  εκμετάλλευση καθώς και η εργασιακή υστέρηση,  ανθεί στις γυναίκες, οι οποίες επιβάλλεται  να ανασυντάξουν δυνάμεις και με τα νέα δεδομένα της νέας κοινωνικής πραγματικότητας να διεκδικήσουν όσα τους αξίζει.

Γυναίκες επιστήμονες, πολιτικοί, μάνατζερς, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, επαγγελματίες, αγρότισσες, νοικοκυρές και μητέρες, όποιος και αν είναι ο ρόλος τους,  αγωνίζονται να τα καταφέρουν  με τον καλύτερο τρόπο μέσα σε ένα ιδιαίτερα δυσμενές περιβάλλον, με τις διακρίσεις να τις πλήττουν περισσότερο. Η οικονομική κρίση ανέδειξε τα ελλείμματα της Πολιτείας απέναντι στις γυναίκες και οδήγησε σε διολίσθηση τα δικαιώματα τους.

Η 8η Μάρτη απο μια ανούσια εορτή, ας γίνει το ουσιαστικό εφαλτήριο των θετικών αλλαγών που πρέπει να διεκδικήσουμε εκ νέου για να οδηγήσουν στην απόλυτη  κι ολοκληρωτική ισότητα.