2 Οκτωβρίου 2026
Μαίρη Ασλάνογλου
Ήταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα, τρέχαμε να προλάβουμε το λεωφορείο.
Το ραντεβού ήταν στην πόλη, στις έξι ακριβώς. Ήμουν ανήσυχη - και λίγο φοβισμένη - γι’ αυτό το απροσδόκητο και άγνωστο μπλε όνειρο..
Οι οδηγίες από την φίλη μου ήταν: «Θα επιστρέψεις μόνη σου, θα πάρεις το τάδε λεωφορείο και…»
Αλλοίμονό μου, όλα μου φαινόντουσαν ξένα!
Ακόμα και τα νούφαρα στην πλατεία – τα οποία λατρεύω – μου ήταν αδιάφορα..
Πώς; Τι; Ποιο;
Ανεβήκαμε πέντε ορόφους με τα πόδια - δεν υπήρχε ασανσέρ.
Μας υποδέχθηκε ένα γλυκύτατο ξανθό πλάσμα: Ήταν αέρινη, χαρούμενη, φωτεινή, απλή, μόνο τα φτερά της έλειπαν. Αν δεν ζούσαμε στη γη, θα έλεγα χωρίς δισταγμό πώς ήμασταν σε άλλον ουράνιο κόσμο ή σε κάποιο μπλε - η και βαθύ μπλε – σύννεφο.. Ίσως;
Καθίσαμε. Μου προσέφερε νερό και χυμό. Είχε έτοιμα δυο δωράκια, το ένα αγορασμένο και το άλλο φτιαγμένο μόνο για μένα. Ενθουσιάστηκα!
Κρύωνα – άναψε το αερόθερμο μόνο για μένα. Ήμουν σκυθρωπή και λίγο καχύποπτη..
Αρχίσαμε να συζητάμε, είχα τις αντιρρήσεις μου και τις επιφυλάξεις μου. Απαντούσα στις ερωτήσεις της με «όχι!», ενώ ήταν «ναι».Τέλος πάντων, το κατάλαβα – εκ των υστέρων κι αυτό..
Και καθώς η ώρα προχωρούσε, αισθάνθηκα ότι άρχισα να συμμετέχω σ’ ένα όνειρο - και μάλιστα γαλάζιο, αγνό, απαλό μπλε.. Άρχισα να χαλαρώνω, να χαίρομαι γι’ αυτό που ζούσα!
Σε λίγο άναψα, έσκασα, έσβησα το αερόθερμο. Ήπια νερό, ένοιωθα όμορφα, οικεία και ασφαλής. Είπαμε, είπα, πρόσεχα, άκουγα, παρατηρούσα και κάποιες στιγμές αναρωτιόμουν: Είναι δυνατόν να βλέπω τέτοιο όνειρο; Και όμως ήταν! Και βαθύ μπλε μάλιστα..
Είχε νυχτώσει. Νόμιζα ότι ήταν μεσάνυχτα πια, όμως δεν με ένοιαζε – δεν ήθελα να φύγω, ούτε ανησυχούσα πια να γυρίσω πίσω στο άγνωστο εκείνο μέρος όπου με φιλοξενούσαν. Τίποτα πλέον δεν με ενδιέφερε, παρά μόνο να ζήσω κι άλλο, όσο γινόταν περισσότερο, αυτό το μπλε όνειρο..
Ώσπου ήρθε η ώρα να φύγω, μα είχαν ήδη περάσει τρεις ολόκληρες ώρες!
Μόνο;
Αποχαιρετιστήκαμε με μια μεγάλη και πολύ ζεστή αγκαλιά, τόσο μεγάλη, που φάνηκε σαν να είχε χωρέσει μέσα της κι ολόκληρο το σύμπαν.
Κατέβηκα τους πέντε ορόφους, βγήκα στον δρόμο, όλα γύρω μου ήταν αλλιώς..
Ένοιωσα ότι είχα βγάλει φτερά. Πέταγα, δεν περπατούσα, δεν κουβαλούσα βάρος πια, ήμουν ανάλαφρη στο στήθος, στην πλάτη, στο στομάχι, στον νου αλλά και στην ψυχή..
Αναρωτήθηκα εάν το μπλε όνειρο συνεχιζόταν..
Μπήκα μέσα στο μπλε λεωφορείο – έμοιαζε σαν να με περίμενε. Επικύρωσα το εισιτήριό μου και πηγαίνοντας να καθίσω δίπλα σε έναν νεαρό, στο «τσακ» πρόλαβα να μην του πω «γεια σας, τι κάνετε;».
Μου φάνηκε γνωστός, φίλος, συγγενής.. Δεν ήταν όμως!
Συνεχίζοντας το ταξίδι της επιστροφής όλα για μένα συνέχιζαν να είναι διαφορετικά, ανάλαφρα, απελευθερωμένα, αγαπημένα..
Έφυγε ο φόβος, έφυγε και η ανησυχία.. Πού πήγαν;
Μάλλον το συναίσθημα αυτό οφειλόταν στο μπλε όνειρο που ξεκίνησε πριν λίγες ώρες και συνεχιζόταν ακόμα.. Και απ’ όσο διαισθάνθηκα, θα συνεχιζόταν, ευτυχώς, αρκετό καιρό ακόμα.
Μακάρι και για όλη την υπόλοιπη ζωή μου..
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Κυριακή πρωί, σχετικά νωρίς, στον σταθμό των τραίνων.
Αποχαιρέτησα με μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά την καλή μου φίλη. Την ευχαρίστησα από καρδιάς για την άψογη φιλοξενία της – και όχι μόνο..
Διότι αυτή ήταν η αφορμή να δω και να βιώσω το μπλε όνειρο.
Εκείνη μου το σύστησε και μου το παραχώρησε απλόχερα – και την ευχαριστώ πολύ-πολύ-πολύ..
Η βαλίτσα της επιστροφής πιο βαριά, συν ένα σακ βουαγιάζ επιπλέον - και τα δύο γεμάτα δώρα και ωραίες στιγμές.
Κάθισα στην θέση μου. Ήμουν μόνη, όλο το βαγόνι άδειο.
Σε λίγο, μπήκε ο Άρης και κάθισε στα μπροστινά καθίσματα που ήταν αντικριστά, με τραπεζάκι στην μέση.
Ήρθαν και λίγοι επιβάτες ακόμη και το μπλε τραίνο ξεκίνησε. Ο Άρης μου πρότεινε να μετακινηθώ μια θέση μπροστά..
Πήγα.
«Πάω στην Αθήνα και από εκεί στο Ναύπλιο, μεθαύριο θα φύγω, παρουσιάζομαι στον στρατό», μου είπε. «Μόλις τελείωσα φυσιοθεραπευτής, αλλά είμαι και μοντέλο» - αργότερα μου έδειξε και φωτογραφίες του. «Είμαι από… κλπ. κλπ.»..
Αρχίσαμε να συζητάμε και να γελάμε και προτείναμε και στον Τριαντάφυλλο να έρθει στην παρέα μας.
Ήρθε!
Σιγά-σιγά τους παρέσυρα και άρχισαν αν συμμετέχουν ένθερμα κι εκείνοι στο μπλε όνειρο, καθώς συνεχιζόταν αλλάζοντας πρωταγωνιστές. Είχαμε αφήσει το κρυμμένο παιδί να βγει από μέσα μας και να παίξει με χαρά και ενθουσιασμό..
Συχνά αναρωτιόμασταν αν είχαμε ξανασυναντηθεί στο παρελθόν, αν είχαμε ξαναγνωριστεί. Μήπως είχαμε κοινούς φίλους και είχαμε ξαναβρεθεί, μήπως, αν, ίσως..
«Δεν μπορεί!» έλεγε και ξαναέλεγε ξεκαρδισμένος στα γέλια ο Τριαντάφυλλος. Κάτι συμβαίνει με μας; Και όμως, δεν ανακαλύψαμε κάτι. Το ψάξαμε, αλλά δεν βρήκαμε κάποιο στοιχείο που θα μπορούσε να μας πείσει.
Και τότε σκέφτηκα:
Λες να συμβαίνει επειδή τους επέτρεψα να πάρουν μέρος εν αγνοία τους στο μπλε όνειρό μου;
Πάντως τους άρεσε πολύ, γι’ αυτό και μείναμε σ’ αυτό έξι ολόκληρες ώρες, όσο και το ταξίδι μας, παίρνοντας και οι τρεις κάτι πολύ θετικό και ωραίο!
Όσο γι’ αυτό, είμαι σίγουρη!
Αποχαιρετιστήκαμε λοιπόν εγκάρδια και χωρίσαμε με κάτι κοινό και ευχάριστο στις αποσκευές μας: Ότι πήραμε γνώση από το μπλε βαθύ όνειρο, που με ακολουθούσε - λαθραίο και χωρίς εισιτήριο – καλά κρυμμένο μες την ψυχή μου..
Και επιστρέψαμε παρέα και ασφαλείς.
Ήμουν αλλαγμένη, διαφορετική, λαμπερή..
Χωρίς πονοκέφαλο και βάρος – που πήγαν;
Όμως δεν ήθελα να το ψάξω - ούτε και να κάνω σχόλια για το παρελθόν, το χθες και το πριν.
Έτσι, σταμάτησα εδώ.
Τέλος το πριν, τέλος οι άσχημες εμπειρίες - τέλος και οι κακές, δυσάρεστες σκέψεις και στιγμές..
Επιτέλους διαγραφή: Χι και πάλι Χι!
Άραγε που βρήκα τόση δύναμη;
Πώς πήρα τόσο μεγάλη απόφαση;
Πώς άλλαξα έτσι;
Και συντροφιά με αυτές τις απορίες αποκοιμήθηκα..
ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Όταν πρωτογνωριστήκαμε και συνομιλούσαμε, το μπλε όνειρο με ρώτησε αιφνιδιαστικά: «Τι σημαίνει για σένα η 3η Νοεμβρίου;»
Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι, απάντησα. Μάλλον τίποτα.
Και όμως, εκ των υστέρων και πάλι, κατάλαβα ότι η 3η Νοεμβρίου ίσως σήμαινε για μένα από δω και στο εξής..
Αρχή εβδομάδας, αρχή του μήνα, αρχή καινούργιας ζωής;
Αλλαγή σελίδας;
Αλλαγή πλεύσης;
Ναι, θα έλεγα χωρίς δισταγμό, κάνοντας τον απολογισμό μου.
Θα το δείξουν το παρόν, το μέλλον κι εγώ!
Ξεχωριστά ο καθένας μας - ή μήπως ενωμένοι όλοι μαζί;
Και άνοιξα τα μάτια μου, μετά από έναν βαθύ και γαλήνιο ύπνο.
Πρωτοφανές! Είχα καιρό να κοιμηθώ και να ξεκουραστώ τόσο βαθιά!
Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, αρχή της εβδομάδας.
Δευτέρα γεννήθηκα, Δευτέρα επέστρεψα ξανά.
Πάλι στα γνωστά;
Δεν νομίζω – σαν κάτι σημαντικό να έγινε, μήπως κάτι σημαντικό θα συμβεί;
Πάντως όλα φαινόντουσαν αλλιώς!
Το μπλε όνειρο;
Έτσι, αποφάσισα να προσέχω πολύ, μήπως και το δυσαρεστήσω στο μέλλον..
Ευτυχώς, με επισκεπτόταν συχνά! Χαιρόμουν – αλλά και λυπόμουν όταν χανόταν.
Ερχόταν βέβαια απροειδοποίητα. Όχι όταν το καλούσα και το αναζητούσα, αλλά όποτε εκείνο έκρινε!
Το είχα συνηθίσει πια, το λαχταρούσα, το προσδοκούσα, καρτερούσα να εμφανιστεί.
Άρχισα μάλιστα να το συστήνω ανεπιφύλακτα και σε άλλους..
Δεν χρειαζόταν να πω πολλά για να τους πείσω, λίγα λόγια και καλά. Άλλωστε, έβλεπαν οι ίδιοι την μεγάλη μου διαφορά, την φωτεινότητα και την λάμψη μου!
Βλέπεις, δεν μπορούσα να τα κρύψω!
«Μια χαρά σε βλέπω!»
«Πολύ καλά σε βλέπω!»
«Τι συμβαίνει;», μου έλεγαν..
Μέχρι εκεί όμως.. Τους έκοβα κάθε συνέχεια σιωπηλά!
Δεν ήθελα συγκρίσεις και σχόλια, τέλος τα παλιά. Τελεία.
Χάρηκα λοιπόν που δέχτηκαν την γνωριμία και άλλοι.
Έτσι, όλοι μαζί ενωμένοι με αγάπη και πίστη, μια τεράστια αγκαλιά, μια μεγάλη οικογένεια πια, αρχίσαμε να ζούμε και να απολαμβάνουμε το δικό μας όνειρο - που όσο πιο βαθύ μπλε γινόταν, τόσο πιο πολλά εισπράτταμε σε δυναμισμό, θετικότητα, αισιοδοξία και μπόλικη αποφασιστικότητα.
Επιπλέον, ανταλλάσσαμε συχνά τις εμπειρίες μας, ακόμα και τα δυσάρεστά μας, ξέροντας ότι βγάζοντάς τα από μέσα μας, πετώντας τα από πάνω μας, σύντομα θα μετατραπούν σε καλά, όμορφα και ευχάριστα.
Υπομονή, κουράγιο, προσμονή και πολλή αισιοδοξία!
«Τα καλύτερα έρχονται», έλεγε ο Ηλίας – αλλά και ο ένας στον άλλο. Είχε γίνει σλόγκαν πια.
Έτσι όμως, θυμόμασταν ότι θα υπάρξουν και καλύτερες ημέρες και στιγμές. Και πράγματι, γινόταν συχνά!
ΠΡΩΤΕΣ ΔΕΙΛΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
Είχα αποφασίσει και είχα εφεύρει το εξής κόλπο:
Να σταματώ έγκαιρα κάθε άρνηση και αρνητικότητα, να μην αφήνω να βγαίνουν τα αρνητικά, αλλά μόνο τα θετικά!
Το ίδιο είχα καταφέρει και στις σκέψεις μου. Το ίδιο και με τους φίλους μου, τους συγγενείς μου, το ίδιο και με την οικογένειά μου – και είχα καταχαρεί γι’ αυτό!
Επίσης, δεν έβγαζα προς τα έξω τα δυσάρεστα συναισθήματά μου, πρόσεχα πολύ.
Και ούτε επέκρινα τους άλλους για την δική τους συμπεριφορά, όποια και αν ήταν.
Τους αγαπούσα – και με αγαπούσα.
Ήξερα καλά πώς, αν δώσω, θα πάρω.
Και αν πάρω θα δώσω, πιο απλόχερα ακόμα..
Σταματούσα κάθε κουτσομπολιό, κάθε κακή συνήθεια, μιλούσα λιγότερο και παρατηρούσα περισσότερο τον εαυτό μου, πηγαίνοντας ένα βήμα πίσω.
Απαντούσα μόνο όταν με ρωτούσαν και αγάπησα περισσότερο τους άλλους γι’ αυτό που ήταν – και μόνο γι’ αυτό! Δεν με ενοχλούσε πια η κακή τους συμπεριφορά, ούτε η αδιαφορία τους.
«Δικό τους θέμα», έλεγα συχνά.
Με ένοιαζε ένα - και μόνο ένα πράγμα: Να είμαι σωστή με όλους, να συμπεριφέρομαι καλά και να νοιώθω καλά μ’ εμένα. Να προφυλάσσομαι, να αυτοπροστατεύομαι, να με αγαπήσω περισσότερο και να με ξεκουράσω επιτέλους από όσα περιττά και άχρηστα είχα μέσα μου: Τύψεις, ενοχές, εμμονές..
«Είμαι ελεύθερη», σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα.
«Είσαι ελεύθερη», μου ψιθύρισε και το μπλε όνειρο!
«Θα τα καταφέρω», έγραφα, έλεγα, σκεφτόμουν..
«Θα τα καταφέρεις», μου ψιθύριζε απαλά και το βαθύ μπλε όνειρό μου..
Ώσπου ένα ωραίο ηλιόλουστο, ανοιξιάτικο μεσημέρι με γαλάζιο ουρανό, καθισμένες σε ένα παγκάκι με την Ζωή στο λιμάνι, έχοντας το βαθύ μπλε της θάλασσας απέναντί μας, με γλάρους και ψαράκια, μας βρήκε και μας επισκέφθηκε – ξανά – το μπλε (ακόμα πιο βαθύ εκείνη την ημέρα) όνειρό μου!
Είχε καιρό να εμφανισθεί. Μου έλειψε!
Λέτε να το προκάλεσα επειδή ταίριαζε με το τοπίο;
Και ίσως γι’ αυτό έγινε ακόμα πιο δυνατό, βαθύ μπλε;
Πάντως δεν ήθελα και μεγάλο σπρώξιμο, μια κουβέντα και μόνο της Ζωής αρκούσε και ήμουν πανέτοιμη!
Και άρχισα να ζω…το μπλε όνειρο με κάθε λεπτομέρειά του ξανά, γι’ άλλη μια φορά.
Ήταν ωραία εκεί..
Ήμουν χαρούμενη, ανάλαφρη, γελούσα και δεν ανησυχούσα πια.
Είχα απεριόριστη εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση. Αγαπούσα τους άλλους, τους συγχωρούσα και τους ευχαριστούσα για όλα τα καλά και τα άσχημα που μου προσέφεραν μέχρι τώρα..
Ευχόμουν να μην τους μιμηθώ στα άσχημά τους, αλλά το αντίθετο, στα καλά τους.
Ακόμα, ήθελα κι εκείνοι να με συγχωρήσουν και να αποδεχτούν τον καινούργιο δικό μου εσωτερικό κόσμο.
Να με αποδεχτούν όπως είμαι, ήμουν και θα γίνω!
Ήταν εμφανές πια ότι το μπλε όνειρο είχε αρχίζει να αλλάζει πάλι και να γίνεται ακόμα πιο έντονο βαθύ μπλε, αλλά και πιο φωτεινό!
Και καθώς έβλεπα τις βαρκούλες να γέρνουν δεξιά και αριστερά, τις παρομοίασα μ’ εμένα… Γιατί κι εγώ θέλω να ισορροπήσω, να μην μπαλατζάρω, να βαδίσω ευθυτενής, σε ευθεία πορεία προς το σωστό, το ίσιο και το καλό.
Χωρίς περιορισμούς, φραγμούς, αναστολές και αυτoεπίκριση!
Χωρίς «πρέπει» και «γιατί».
Να ρίξω στη λήθη το παρελθόν.
Στη λήθη πια οι κακές συνήθειες!
Εδώ και τώρα παρούσα στο κάλεσμα της ζωής!
Θέλω να ζήσω την ελευθερία μου όσο καλύτερα γίνεται, όσο περισσότερο μπορώ.
Αναπνέω, γελάω, περπατάω, βλέπω, αγγίζω, αισθάνομαι, αγαπώ…Ζω!
Τι ωραία συν-αισθήματα παίρνω από τη ζωή!
Τι ωραία δώρα από τη ζωή!
Αλήθεια, τι έγινε η Ζωή;
Εδώ δίπλα μου, μόλις τελείωσε το παγωτό που την κέρασα. Πολύ νωρίτερα της μιλούσα για ένα ευχάριστο, ποικιλόχρωμο όνειρο που είδα τα ξημερώματα..
«Όμορφο, ωραίο, καλό, πολύ καλό…Με το καλό!».
«Θαύμα – κερνάω παγωτό. Δυο μπάλες στην καθεμιά μας, παρακαλώ!».
Εδώ λοιπόν καθισμένες πλάι-πλάι στο παγκάκι.
Η Ζωή με παρακολουθούσε βήμα προς βήμα.
Άφωνη, έκπληκτη και κατακόκκινη από τον λαμπερό, ζεστό ήλιο.
Που και που συμμετείχε στο βαθύ μπλε όνειρο, αλλά…διακριτικά.
Κι εγώ χαιρόμουν που ζούσαμε παρέα αυτές τις πρώτες, δειλές – και τόσο πρωτόγνωρες – διαπιστώσεις..
Αρκετά ευχαριστημένες, εγκαταλείψαμε το παγκάκι που μας φιλοξένησε και την ωραία θέα. Διότι μας περίμενε μια επίσης όμορφη διαδρομή επιστροφής..
ΣΤΟ ΜΠΛΕ ΜΙΚΡΟ ΒΑΖΟ
Άνοιξα την μπαλκονόπορτα..
Έκλεισαν τα μάτια μου από τον λαμπερό ήλιο.
Ήταν όμορφα, φωτεινά. Κοίταξα την πορτοκαλοκόκκινη τριανταφυλλιά. Πήγα κοντά της. Ήθελα να την ποτίσω, αλλά δεν ήταν η κατάλληλη ώρα κι έτσι άρχισα να κόβω τα ξερά φύλλα και τα άνθη της. Καθώς έκοβα τα ξερά τριαντάφυλλα, σκέφτηκα να κόψω δύο για το βάζο.
Λύγισε κι άλλο κλαδάκι, το έκοψα και πήγα αμέσως να τα βάλω στο νερό.
Ταίριαζαν σ’ ένα στρογγυλό μικρό βαζάκι από χειροποίητο, φυσητό γυαλί, μπλε βαθύ με πρασινοκίτρινες πινελιές – δώρο της Κατερίνας πριν από πολλά χρόνια.
Που το θυμήθηκα; Απόρησα.
Βλέποντας τα λουλούδια εκεί, μέσα στο μπλε βαζάκι αναπαύτηκε η ματιά μου για λίγο. Τι ωραία που είναι όλα μαζί! Πώς ταίριαξαν τριαντάφυλλα και βάζο!
Μου έφεραν και άλλες αναμνήσεις..
Την μικρή γλαστρούλα με τα λιγοστά μπουμπουκάκια, μου την είχε χαρίσει ο μικρός Βαγγελάκης μου με πολλές και καλές ευχές..
Αργότερα της άλλαξα γλάστρα.. Και πόσο μεγάλη έγινε!
Τι ωραίο χρώμα έχουν τα άνθη της! Πόσα πολλά έγιναν!
Αλλά και πόσο πανέμορφα μέσα στο μπλε στρογγυλό βάζο!
Η ομορφιά, τελικά, φέρνει αρμονία, ησυχία και ανάπαυση..
Θα ήθελα πολύ να τους μοιάσω, αλλά σε τι απ' όλα;
Και έτρεξα γρήγορα στο γραπτό μου – χειρόγραφο, της παλιάς σχολής βλέπετε – πήρα το στυλό και άρχισα..
Θέλω, βλέποντας την γλάστρα κάθε φορά, κι όσο κρατήσουν τα τριαντάφυλλά της, να μου θυμίζει ότι…(και άρχισα να σκέπτομαι…σαν να έδινα εξετάσεις στο μπλε βαθύ όνειρο):
- Να δίνω απλόχερα και με χαρά ό,τι χρειάζονται οι γύρω μου, χωρίς να περιμένω ανταμοιβή, χωρίς να ζητάω ανταπόδοση, χωρίς να προσδοκώ να το πάρω πίσω..
Να δίνω, να δίνω - και αν εκείνο θέλει ας επιστρέψει, όποτε θέλει και αν θέλει, καλοδεχούμενο!
Στα τριαντάφυλλά μου έδωσα κι άλλο χώμα, νερό, λίπασμα και αγάπη κι εκείνα μου ανταπέδωσαν άρωμα, ομορφιά και γαλήνη..
- Να δίνω χαρά, να δίνω συγχώρεση, εξυπηρέτηση, αγάπη..
Είναι υποχρέωσή μου, σκέφτηκα, να μεταδίδω λάμψη, φωτεινότητα, καλοσύνη, γέλιο.
Ευγένεια; Και βέβαια, ευγένεια και ευχαρίστηση..
Είναι χρέος μου να είμαι ευτυχισμένη όταν συμβαίνει σε άλλους κάτι καλό, κάτι πολύ καλό και ωφέλιμο..
- Θέλω να αποφασίσω να μην κάνω πια λάθη. Έμαθα νομίζω αρκετά!
- Να μην λέω ψέματα, ούτε καν σε μένα. Ούτε στους άλλους φυσικά, ούτε μικρά, ούτε μεγάλα είτε εν αγνοία μου! Αλήθεια, αλήθειες και μόνο αλήθεια!
«Σας συγχωρώ, σας αγαπώ και σας ευχαριστώ», απάντησα σε κάποιες γκρι σκέψεις που παρεμβλήθηκαν αιφνιδιαστικά και απαιτητικά, φέρνοντας εικόνες και σκοτεινές μορφές από το παρελθόν.
Είμαι χαρούμενη που μπορώ – και…σας αγαπώ!
ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Ξαφνικά, με επισκέφθηκε και πάλι το μπλε όνειρό μου.
«Με ξέχασες;», με ρώτησε.. Και συνέχισε απανωτά:
«Με περίμενες;»
«Ούτε σε ξέχασα, αλλά και ούτε σε περίμενα», του απάντησα και συνέχισα: «Ομολογώ πώς τον τελευταίο καιρό έχω ξεφύγει λίγο. Δεν ερχόσουν κι εσύ και έτσι οπισθοδρόμησα.. Απογοητεύτηκα και γύρισα ξανά σ’ εκείνες τις παλιές, γνώριμες, μελαγχολικές στιγμές, στις παλιές συνήθειες και συμπεριφορές. Τώρα όμως που με επισκέφθηκες και πάλι, θα σε ακολουθήσω και θα μου διδάξεις πάλι όλα τα καινούργια που έφερες για μένα – και μόνο για μένα!».
«Πάμε λοιπόν;», μου είπε.
«Ναι, σε ακολουθώ, θα συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε;», το ρώτησα.
«Φυσικά, θα συνεχίσουμε από τα καλά που μείναμε!», απάντησε. «Διότι τίποτα δεν πάει χαμένο - και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Απλώς, ξεκουραζόμαστε στο σκαλοπάτι που ανεβήκαμε και μένουμε για λίγο εκεί, να ξαποστάσουμε. Όμως, το ευτύχημα είναι ότι δεν το κατεβαίνουμε!».
«Αισιόδοξο ακούγεται, και πολύ μάλιστα!», σχολίασα.
Το ακολούθησα και βγήκαμε σ’ ένα στενό μονοπάτι. Ήταν ένας απέραντος μονόδρομος, άγνωστος, η ματιά χανόταν στο μήκος του – κι έτρεχε μακριά, πολύ μακριά δίχως τέλος..
Αλλά είχε αρχή – και ήμασταν εδώ, στην αρχή του.
Ήταν όμορφα, φωτεινά, λαμπερά, αισιόδοξα, καθώς το διέσχιζα παρέα με το μπλε όνειρό μου..
Όλα γύρω ήταν γαλάζια, απαλά, γαλήνια..
Τι όμορφα που είναι! Βιαζόμουν να φτάσω στο τέλος, να ξαναγίνει τ’ όνειρό μου βαθύ μπλε, με ασημένιες ανταύγειες..
«Μην βιάζεσαι», μου είπε αυστηρά! «Πρέπει να περπατήσουμε όλο το μονοπάτι και ύστερα, αν μας αξίζει πραγματικά και είμαστε πανέτοιμοι, θα φτάσουμε κι εκεί που επιθυμείς. Μέχρι τότε θα θυμάσαι, θα νοσταλγείς, θα αποφασίζεις, θα κοιτάς μπροστά, θα περπατάς ευθεία, θα προσπερνάς τα εμπόδια και θα σκέφτεσαι θετικά, ωραία...
Εάν δεν είσαι έτοιμη και αν δεν περάσεις από όλες τις αποχρώσεις του μπλε με όλα τα εμπόδια – καλά και άσχημα, φωτεινά και σκοτεινά – δεν θα φτάσεις ποτέ στο τέρμα», συνέχισε. «Κάποιος λόγος θα υπάρχει, δεν νομίζεις; Μην βιάζεσαι, βήματα σταθερά.
Μην προσπαθείς, αποφάσισε. Δεν «πρέπει», ΘΕΛΕΙΣ όλα να γίνονται για καλό. Όλα θ’ αλλάξουν κάποια στιγμή, από εκεί που δεν το περιμένεις, ξαφνικά! Να θυμάσαι, το αξίζεις! Ό,τι έγινε, έγινε. Για το καλό πάντα. Και ό,τι περνάμε στη ζωή το περνάμε χωρίς η ίδια να μας ρωτήσει. Όμως, αν το θελήσουμε, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε αλλιώς, διαφορετικά, πιο φρέσκα πλέον.
Ας φροντίσουμε να το ξεκαθαρίσουμε, να το καθαρίσουμε - και η συνέχεια στο μονοπάτι μονόδρομος, χωρίς επιστροφή.. Ας το διασχίσουμε όσο γίνεται πιο ανώδυνα, πιο ευχάριστα και πιο δημιουργικά. Και το τέλος, να ξέρεις, θα είναι πολύ πιο ευχάριστο από ποτέ!
Προχώρα – μην τρέχεις, κάνε βήματα σταθερά, ισορροπημένα, θετικά. Για να σου δείξουν και να σου φέρουν αυτό που προσδοκάς. Να σου δείξουν τον σωστό δρόμο εκεί που το μονοπάτι διχάζεται και αναρωτιέσαι ποιο από τα δύο να διαλέξεις: Το δεξί ή το αριστερό; Το μονοπάτι της συνήθειας ή τον δρόμο της καινούριας γνώσης κι εμπειρίας;
Προχώρα με το κεφάλι ψηλά!
Προχώρα με βήματα γοργά!
Προχώρα με σθένος και πίστη!
«Τα καλύτερα έρχονται» - έτσι δεν λέτε όλοι σας, με μια φωνή πια; ».
Και με αυτά τα λόγια το μπλε όνειρό μου έφυγε αποχαιρετώντας με αθόρυβα.
«Σ’ ευχαριστώ!», του φώναξα..
Έμεινα μόνη, κοιτάζοντας στο βάθος προσπαθώντας να διακρίνω και να φανταστώ τα χρώματα και τις εκπλήξεις που με περιμένουν στο τέλος του μονοπατιού!
Εκεί θα λάμπουν όλα, θα μοσχοβολούν, θα είναι φωτεινά και γυαλιστερά.. Θα με περιμένουν στοργικοί άνθρωποι, χαρούμενοι, κι εγώ θα τους το ανταποδίδω ευχαριστημένη! Θα γελώ και θα είμαι ευτυχισμένη, διότι θα μπορώ, θα λύνω και θα δίνω αμέσως τις απαντήσεις στα δύσκολα θέματά μου.
Πότε θα φτάσω;
«Θα φτάσω», είπα, και μ’ αυτήν την υπόσχεση κάθισα λίγο σ’ ένα βραχάκι λείο και δροσερό για να ξεκουραστώ και να πάρω νέες αποφάσεις.. Ελπίζοντας ότι, την επόμενη φορά που θα με επισκεφθεί το μπλε βαθύ όνειρό μου, θα ξεκινήσουμε αρκετά πιο μακριά από εδώ που με άφησε. Αρκετά πιο μπροστά, αρκετά πιο μπλε.. Εκεί που θα συναντήσω κάποιους που θα μου πουν ξανά: «Λάμπεις, τι συμβαίνει;».
Κι εγώ σιωπηλή και με ύφος αινιγματικό θα τους χαμογελάσω και θα τους προσφέρω κάτι από την φωτεινότητά μου, απλόχερα..
Υποχρέωσή μου θα είναι άλλωστε.
Τώρα που έμαθα το καινούριο μονοπάτι, θα το επισκέπτομαι συχνά για να παίρνω δύναμη..
Εξάλλου υποσχέθηκα – ψιθυριστά – «θέλω και θα τα καταφέρω»..
Κι έτσι πήρα γρήγορα τον δρόμο της επιστροφής, μη τυχόν και σκαλώσω κάπου στα παλιά και παρελθοντικά…
Έφυγα τρέχοντας, ανακουφισμένη, ανάλαφρη, διαφορετική και πολύ πιο δυνατή!
Σ’ ευχαριστώ καλό βαθύ, μπλε όνειρό μου!
ΕΡΩΤΗΣΗ
Και με ρώτησε ο Πάνος: «Το μπλε όνειρο είναι το μελαγχολικό, θλιβερό, σκούρο βαθύ μπλε;»
«Όχι, το αντίθετο θα έλεγα», του απάντησα. «Το μπλε όνειρο έχει όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου – απαλές, σκούρες, λαμπερές, ασημένιες, φωτεινές Γλιστράει απαλό, ήρεμο, γαλήνιο, ήσυχο – σπάνια διστακτικό.
Άλλες φορές έρχεται δυναμικά - έντονα γαλάζιο, τιρκουάζ, μπλε βαθύ, ασημί.. Ανάλογα με το πώς, τι και αν.. Ανάλογα με τις διαθέσεις, τις στιγμές, τις αποφάσεις, τις ιδέες, τα όνειρα και τα λοιπά».
«Δηλαδή εσύ το προκαλείς;», απόρησε ο Πάνος.
«Και ναι και όχι», του απάντησα. «Οι οδηγίες δόθηκαν, οι αποφάσεις πάρθηκαν κι αν ναι και φυσικά! Το μπλε όνειρο αλλάζει αποχρώσεις, σχήματα, ιδέες, σκέψεις και διαθέσεις. Θα σου εξηγήσω αμέσως:
Πρόσφατα το μπλε όνειρο με επισκέφθηκε ξαφνικά – δεν το περίμενα, αλλά ούτε και το κάλεσα. Ομολογώ ότι έχασα τα λόγια μου - οι ερωτήσεις και οι απορίες που είχα από καιρό πριν εξαφανίστηκαν. Άλλωστε, αυτό μου συμβαίνει από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε και συστηθήκαμε!».
Και του εξομολογήθηκα: «Χαρούμενο και δροσερό λοιπόν όπως πάντα με χαιρέτησε και μου ευχήθηκε αισιόδοξα, όπως το συνηθίζει. Χάρηκα πολύ, αλλά το αντιλήφθηκα πάλι εκ των υστέρων..
Ήρθες, ψιθύρισα δυνατά και ένοχα! Διότι κατάλαβα πώς δεν ήμουν έτοιμη γι’ αυτή την αιφνιδιαστική συνάντηση..
Κι έτσι το μπλε όνειρό μου έγινε όντως σκούρο, βαθύ γαλάζιο - αλλά πάντα φωτεινό – και προχώρησε διακριτικά στο βάθος λάμποντας αχνά, μέχρι που χάθηκε..
Και αναρωτήθηκα :
Λες να το απογοήτευσα;
Πώς να επανορθώσω;
Κι έτσι , άρχισα να προετοιμάζομαι..
Ερωτήσεις και απαντήσεις – συγχρόνως..
Και…ξεκίνησα!
Θέλω πολύ να του μοιάσω, να μην ταράζομαι αντικρίζοντάς το, να εκπέμπω φωτεινότητα, ησυχία, αγάπη, αισιοδοξία, χαρά..
Να μπορώ να συζητώ με τους άλλους ήρεμα και λογικά. Να με κατανοούν και να τους κατανοώ. Να λέω ακριβώς αυτό που χρειάζεται η στιγμή – και μόνο αυτό, χωρίς να τους πικραίνω, να τους προβληματίζω, να τους φέρνω σε δυσάρεστη θέση.
Να πλησιάζουν πιο κοντά μου, με σιγουριά και εμπιστοσύνη.
Να μπορώ να τους βοηθάω ακόμα και αν δεν ξέρω πώς, ακόμα και όταν δεν θέλω, ακόμα και όταν δεν μπορώ.. Με αλήθειες, αγάπη, ειλικρίνεια, στοργή και ευγνωμοσύνη προς όλους και για το κάθε λεπτό.
Σ’ ευχαριστώ καλό μου μπλε όνειρο για όσα μου έμαθες, του είπα, ευχαριστώ για όλα τα ωραία και τα άσχημα που συνέβηκαν.
Πόνεσα, λυπήθηκα, πικράθηκα.. Αλλά αναγκάστηκα να μάθω μέσα από σένα τόσα πολλά!
Θα σε καλέσω σύντομα, σου το υπόσχομαι.
Ή, καλύτερα, θα σε περιμένω να έρθεις εσύ, όταν θα είμαι έτοιμη ξανά!
Εσύ ξέρεις πότε.. Όπως επίσης ξέρεις να αλλάζεις απλόχερα τις απαλές αποχρώσεις σου με τρόπο σταθερό, αισιόδοξο, θετικό και τρυφερό, όπως πάντα.
Προσδοκώ να σε βρω και πάλι στον δρόμο μου, καλό, χαρούμενο και δροσερό μπλε όνειρό μου!
Σ’ ευχαριστώ και σ’ αγαπώ!
ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ;
Μισάνοιξα τα μάτια μου μετά από έναν σχετικά καλόν ύπνο – αν εξαιρέσουμε έναν εφιάλτη και ένα λίγο περίεργο όνειρο (όχι γαλάζιο, πάντως), που με βασάνιζε λίγο πριν ξυπνήσω.
«Όλα καλά κι ευλογημένα», είπα, χωρίς να σχολιάσω περισσότερο πρόσωπα, σκηνές και διαλόγους. Άνοιξα την μπαλκονόπορτα να μπει μέσα στο υπνοδωμάτιο ήλιος και φως. Μου ήρθε να κάνω τον σταυρό μου και να ευχηθώ για την ημέρα που με περίμενε ανυπόμονα να ξυπνήσω και να σηκωθώ: Δεκαπέντε Αυγούστου!
Άρχισαν οι πρώτες σκέψεις: Τι περιμένω σήμερα, εκτός από ευχές, ευχές, πολλές και θερμές;
Ουσιαστικά τίποτα, εκτός από μια διαίσθηση, ότι σήμερα – ή αύριο το πολύ - θα έχω ευχάριστα νέα.
Γιατί άραγε ειδικά σήμερα ή αύριο;
«’Έως εδώ!», είπα. «Κι αν δεν;»
Ε τότε, δεν..
Όχι, όχι άλλη άρνηση, θλίψη και ανησυχία. Ξεκινάω την ημέρα μου αισιόδοξα, ήρεμα, χαλαρά, θετικά και ζω το τώρα..
«Αισιοδοξία», έλεγα και ξαναέλεγα… «Κάνε τις δουλειές σου και να προσδοκάς, να προσδοκάς, να π ρ ο σ δ ο κ ά ς…γλυκά!»
Καινούργια αρχή. Υπόσχεση και απόφαση.
Σβήνω τα δυσάρεστα και αρχίζω να ζω ξανά το τώρα, το σήμερα, το εδώ..
Η ζωή συνεχίζεται, η ζωή περιμένει και με καλεί να την ακολουθήσω.
Πέρασαν αρκετοί μήνες από τότε. Ήταν βράδυ, σκοτάδι, μεσάνυχτα.
Με την κουβέντα όλα έγιναν ακόμα πιο μαύρα, θαμπά, σκοτεινά, παγερά, ξένα και σκληρά.
Όμως, με μια ζεστή σοκολάτα τέλειωσαν όλα.
Πώς; Γιατί; Τι έγινε; Οι απαντήσεις ανεπαρκείς.. Η χαρά ανύπαρκτη, ο πόνος φούντωνε και καθώς κρύωνε η πληγή ακόμα περισσότερο.
Δεν είναι δυνατόν, δεν το πιστεύω, δεν μπορεί! Και όμως, εκείνη την βροχερή νύχτα, όλα τελείωσαν, μόνο με ένα γρήγορο φιλί..
Καληνύχτα.. Καλην….α
Τώρα όμως έχω εσένα, τρυφερό, παρήγορο και ευγενικό μου μπλε, βαθύ γαλάζιο όνειρο.
Βέβαια, σε αναζήτησα, σε έψαξα, ταξίδεψα λίγο μακριά, δυσκολεύτηκα, αλλά τελικά…τα κατάφερα και σε βρήκα!
Δεν το περίμενα.
Έγιναν όλα ξαφνικά, η αλλαγή έλαμψε σαν αστραπή!
Και ήρθες και έπεσες σαν κεραυνός - φέρνοντας όχι φωτιά, αλλά γαλήνη, λάμψη, χαρά, καθοδήγηση, αισιοδοξία και προσδοκία. Και από τότε σε νοιώθω δίπλα μου, κοντά μου, μέσα μου.
Και ας μην τηρώ πάντα όσα μου έμαθες. Και ας λυγίζω και ας θέλω να επιστρέφω που και που στα παλιά.. (ξέρεις εσύ!).
Έως εδώ λοιπόν! Τέλος πια το παρελθόν!
Αποφάσισα από εδώ και στο εξής να είμαι πιο πολύ χρόνο μαζί σου, πιο ισορροπημένη – κι ας έρθουν φουρτούνες, θλίψεις και πελώρια κύματα να με σκεπάσουν. Εγώ θα μείνω βράχος ακλόνητος, σταθερός, αμετακίνητος και…αδιάβροχος!
Θα μείνω αυτόνομη, άρτια, γεμάτη με περισσότερη αυτοπεποίθηση!
Δίνω υπόσχεση ξανά: να με αγκαλιάσω ακόμα πιο τρυφερά και ζεστά, να με επιβραβεύσω και να επιτρέψω στον εαυτό μου να ξεκουραστεί και λιγάκι.
Επιτέλους ανάπαυση!
Ας γίνω αποφασιστική και ας παραμείνω σταθερή.
Σταθερή σε τι όμως;
Καθώς τα σκεπτόμουν όλα αυτά αναζήτησα το μπλε, βαθύ γαλάζιο όνειρό μου.
Αλήθεια, σκέφτηκα, έχει πολύ καιρό να εμφανιστεί. Πού είναι άραγε; Πού πήγε;
Με εγκατέλειψε; Μήπως με άφησε να δω - και να δει κι εκείνο – τι μπορώ να καταφέρω από μόνη μου;
Βέβαια, πρέπει να το παραδεχτώ! Το ξέχασα λίγο κι εγώ..
Μήπως φταίω, άρχισα να αναρωτιέμαι, μήπως δεν το κάλεσα, μήπως θα έπρεπε να το είχα κάνει;
Είναι πράγματι δικό μου λάθος, φταίξιμο, αμέλεια κι αδιαφορία;
Ίσως λίγο απ’ όλα, ίσως να ήταν κι ένα διάλειμμα για ξεκούραση.
Ίσως πάλι με στεναχώρησε και λίγο.
Κι όμως, μου έλειψες, καλό μου μπλε όνειρο, δεν είμαι ακόμα έτοιμη να σε αποχωριστώ!
Έλα πάλι, δειλά – δειλά σε καλώ, και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ – και κάτι παραπάνω για να σ’ ευχαριστήσω ξανά και ξανά !
Μέχρι τότε λοιπόν, ανάπαυση περιμένοντας τα καινούργια που έρχονται.
Ένα διάλειμμα για ανάπαυση και ξεκούραση.
Διότι σύντομα θα αρχίσει και πάλι το…γρήγορο βάδην, το νέο τρέξιμο και ο επόμενος αγώνας για την διεκδίκηση της νίκης, του επάθλου και της πρωτιάς!
Δεν μπορεί, θα έρθει.
Το περιμένω, το πιστεύω και το εύχομαι! Διότι πλέον το θέλω, το προσμένω και το προσδοκώ.
Άλλωστε, το ξέρω πια ότι μ π ο ρ ώ !
Είναι υποχρέωσή μου..
ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΩ…
Και προχωράω, και προχωράω, μόνο μπροστά…Σε δρόμους που δεν έχουν πισωγύρισμα, χωρίς να κοιτάζω πίσω, χωρίς τύψεις και ενοχές.
Τελικά έκανα την επιλογή μου ανάμεσα στα πολλά μονοπάτια και τους δρόμους που γνώρισα και περπάτησα στο παρελθόν.
Σ’ αυτόν τον δρόμο θα προχωρήσω τώρα, είπα. Σ’ αυτόν θα γνωρίσω και θα νοιώσω καινούργιες εμπειρίες, άγνωστες και γνώριμες, αρνητικές και θετικές.
Κι εδώ διαισθάνομαι ότι θα βρω ξανά το βαθύ μπλε όνειρό μου.
Θα με περιμένει, αρκεί να το προσκαλέσω.
Θα έρθει γεμάτο χαρά και ικανοποίηση και θα μου χαμογελάσει ξανά - αλλάζοντας συνεχώς τις αποχρώσεις του, όπως θέλει να γίνεται όταν είναι χαρούμενο και ευτυχισμένο.
Και καθώς προχωρούσα, στον ίδιο πάντα δρόμο, ξαφνικά άρχισα να τον αισθάνομαι δικό μου, έγινε ο δρόμος μου..
Όμορφος, οικείος, λείος και ασφαλής, χωρίς περιορισμούς, φραγμούς και εμπόδια.
«Είναι δικό σου απόκτημα, απόλαυσέ το όσο μπορείς περισσότερο», μου φώναζε μια γνώριμη φωνή!
«Είναι δρόμος καλός, φωτεινός, φαρδύς και μακρινός».
«Ήρθες, καλό μου μπλε όνειρο;», αναφώνησα.
«Ήρθα. Με προσκάλεσες και ήρθα, χαρούμενο και περήφανο για σένα», μου απάντησε η γνώριμη φωνή. «Προχώρησες σταθερά έως εδώ, με σθένος και επιμονή», συμπλήρωσε. «Τα κατάφερες και είσαι πλέον ασφαλής, απέκτησες αρκετή δύναμη και ισχύ, χαρά και ενθουσιασμό! Σε περιμένουν εδώ καινούργιες εκπλήξεις και εμπειρίες πρωτόγνωρες. Ένας άγνωστος δρόμος ανοίγεται για σένα: προχώρα, προχώρα με τις αισθήσεις σου ανοικτές, με ευγνωμοσύνη και αυτοπεποίθηση, με πλούσια συναισθήματα, συγχώρεσης και αγάπης», μου είπε χαρωπά.
«Ο δρόμος που διάλεξες είναι ο σωστός, είναι ο δικός σου! Καλά το ένοιωσες! Προχώρα να βρεις τα ροδοπέταλα που είναι στρωμένα μόνο για σένα!», με παρότρυνε.
«Και καθώς θα προχωράς, εκείνα θα σε επιβραβεύουν με τις ευωδιές τους και την ποικιλία των χρωμάτων τους. Έτσι θα παίρνεις κουράγιο και θα ξαναγεννιέσαι, θα προχωράς και πάλι μπροστά, χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη, για να φτάσεις τα επόμενα και τα μεθεπόμενα – και όσα ακόμα χρειαστούν. Κι όσο προχωράς και όσο τα αναζητάς, τα ροδοπέταλα θα γίνονται ολοένα και πιο απαλά, βελούδινα και τρυφερά!», με βεβαίωσε.
«Να, κοίτα εκεί, στην επόμενη γωνία!», μου έδειξε. «Σε περιμένει μια νέα φάση της ζωής σου, μια άλλη συχνότητα! Εσύ το ζήτησες», μου τόνισε, «εσύ το θέλησες – ευχαριστώντας, αγαπώντας και συγχωρώντας..».
«Άφησες πίσω σου όσους σε πλήγωσαν, εκείνους που σου φέρθηκαν σκληρά και υποτιμητικά», μου εξήγησε. «Και τώρα, και τώρα.. έφτασες έως εδώ και σε λίγο θα φτάσεις κι εκεί, και ακόμα πιο πέρα, ανάλαφρα, ταπεινά αισιόδοξα, θετικά», μου είπε με σιγουριά.
«Πάει, τελείωσε, αυτό ήταν, έως εδώ! Παρόν και μέλλον, αγκαλιασμένα, πλησιάζουν στην πηγή για να πιούν μαζί το δροσερό, γάργαρο και καθαρό νερό της. Αλλιώτικες ημέρες θα ξημερώνουν πια.. Και η Δύση ακόμα, αλλιώτικη θα είναι», μου αποκάλυψε.
Και συνέχισε την γλαφυρή περιγραφή του: «Ημέρες γεμάτες φως και νύχτες ασημένιες. Ήλιος θα λάμπει για όλους πια – κι εσύ θα το απολαμβάνεις όλο και περισσότερο. Και θα καλείς άλλους, κι άλλους να ζεσταθούν από τις ακτίνες του και να πάρουν λάμψη από την φωτεινότητά του. Θα τους καλείς να εισπράξουν ζεστασιά – λάμψη – υγεία – χαρά – αγάπη – πίστη – αισιοδοξία – ευγνωμοσύνη – καλοσύνη – ελευθερία – γενναιοδωρία και πολλά - πολλά άλλα θετικά».
«Μια παρέα πια, ενωμένοι, αγαπημένοι, όλοι μαζί θα διασχίζετε τον δρόμο – τραγουδώντας και γλεντώντας για το μεγάλο δώρο της ζωής. Αρκεί να παραμείνετε ανάλαφροι, σταθεροί, ελεύθεροι και ταπεινοί», εξήγησε.
«Δυσκολίες θα υπάρξουν ξανά, θα έρθουν κι άλλες μάχες, όμως θα φέρουν γρηγορότερες νίκες. Η ζωή θα είναι ενδιαφέρουσα και ευχάριστη για σας. Διότι θα έχετε συνειδητοποιήσει πλέον το νόημά της, όπως και τον λόγο της ύπαρξής σας. Εύχομαι να είστε ήρεμοι, γαλήνιοι και αποφασιστικοί μέχρι το τέλος αυτού του όμορφου δρόμου..», κατέληξε απαλά.
Έτσι με αποχαιρέτησε το μπλε, βαθύ γαλάζιο όνειρό μου. Και χάθηκε, αστράφτοντας, μέσα στο μπλε βαθύ άπειρο !!
Η ΟΜΙΛΙΑ
Τρέξε καλό μου μπλε βαθύ όνειρο.
Σε χρειάζομαι..
Έλα μαζί μου αύριο, σε παρακαλώ..
Θα έρθεις;
Ψυχραιμία: το μπλε βαθύ όνειρο θα έρθει, θα είναι εκεί πριν από σένα - κι όλα θα πάνε καλά.
Κουράγιο! Από μένα σε μένα..
…Και να ‘μαι λοιπόν, στην αίθουσα της Σχολής που με κάλεσε να μιλήσω σε μια ομάδα φοιτητών.
Καλησπέρα, καλώς ήρθα - και καλώς σας βρήκα.
Μάτια και πρόσωπα απορημένα. Κι εγώ μαζί!
Με κάλεσαν να σας πω για την σημαντική εμπειρία που είχα πριν από μερικά χρόνια, εμπειρία σχετική με τις σπουδές σας.
Και, για να μην τυχόν ξεχάσω κάτι ουσιαστικό, θέλω να σας πω ότι για σας τα έγραψα όλα! Κι έτσι θα σας κάνω και επίδειξη του πρόσφατου ταλέντου μου..
Διστακτικό μειδίαμα από το ακροατήριο.
Κι εγώ άρχισα να διαβάζω εν συντομία, λόγω του περιορισμένου χρόνου…
«Όλα ξεκίνησαν ένα απόγευμα Δευτέρας, περίπου έξι χρόνια πριν..
«Τρέξτε, η μητέρα σας έπεσε!», με ειδοποίησαν.
Η διάγνωση ήταν κάταγμα δεξιού ώμου.. Δεν παίρνει ούτε επέμβαση, ούτε αγωγή, ούτε νοσηλεία στην περίπτωσή της! Χρειάζεται να μείνει στο κρεβάτι, με μεγάλη προσοχή, παυσίπονα, φροντίδα και υπομονή.
Κι έτσι, το επόμενο πρωί μας βρήκε παρέα με την μαμά Βασιλική..
Εκείνη στο κρεβάτι (πονώντας και γκρινιάζοντας) κι εμένα παραμιλώντας να κλαίω και να ξαναλέω «ψυχραιμία, ένα – ένα τα πράγματα».
Μα τι θα πρωτοκάνω;
Την νοσοκόμα;
Την μαγείρισσα;
Την νοικοκυρά;
Την οικοδέσποινα;
Την κόρη;
Την μαμά;
Τι απ’ όλα;
«Θα τα καταφέρω;», με ρώτησα, κι απάντησα αμέσως: «Ναι, θα τα καταφέρω!».
Κι έτσι άρχισα τις σύντομες συσκέψεις με τον εαυτό μου.
Κατ’ αρχήν αποφάσισα να πάρω άδεια επ’ αόριστον από την εργασία μου.
Διότι δεν ήθελα να μπει κάποιο άγνωστο, αδιάφορο, άχρωμο και άοσμο άτομο στο σπίτι μας, για να φροντίσει την μαμά Βασιλική. Άλλωστε για την μητέρα μου επρόκειτο , αυτό τα έλεγε όλα εκείνη την στιγμή.
Οι ανάγκες ήταν πολλές, η ευθύνη μεγάλη και τα συναισθήματα έντονα..
Σκέφτηκα και αποφάσισα και πάλι αστραπιαία: Λοιπόν, χρειάζεται να έρχομαι στην θέση της συχνά και να μην το ξεχνάω. Πρέπει να αντιστραφούν οι ρόλοι μας: Εκείνη να είναι το παιδί κι εγώ η μαμά.. και..
Καλή αρχή!
Εκείνη χρειαζόταν την φροντίδα μου κι εγώ να την φροντίσω.
Πέρναγαν λοιπόν οι ώρες, οι ημέρες, κι εγώ πανικόβλητη να πηγαινοέρχομαι από δωμάτιο σε δωμάτιο και από δραστηριότητα σε δραστηριότητα.
Να χτυπάει το τηλέφωνο και να τους το κλείνω πριν προλάβουν να πουν Καλημέρα!
«Δεν μπορώ τώρα!» - Ήμουν και αυστηρή βλέπετε! (Τι μου έφταιγαν βέβαια συγγενείς και φίλοι..).
Να εκνευρίζομαι, να κλαίω, να θυμώνω με όλους και με όλα, να μένω άυπνη, να στεναχωριέμαι..
Όμως, ούτε μια φορά μπροστά στην μαμά Βασιλική.. Ούτε μιλιά, στα κρυφά.
Μόνη μου στο άλλο δωμάτιο, τα έλεγα ψιθυριστά με τους καλούς μου φίλους.
Αλλά υπήρχε και η άλλη πλευρά, την οποία και χαιρόμουν.
Γέλαγα και εφεύρισκα τρόπους και ωραίες ιδέες για να απαλύνω τον πόνο και να περνάνε πιο ευχάριστα οι δύσκολες στιγμές και των δυο μας.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση και θυμάμαι ακόμα ήταν ότι, δεν σκέφτηκα ούτε μια φορά να κάνω πίσω.. Αφού ξεκίνησα έλεγα «προχωράω» - και έτσι γινόταν.
Ώσπου το κάθε πρόβλημα άρχισε να μου δείχνει την λύση του. Κι ας μην ήθελα, κι ας μην ήξερα, κι ας μην είχα ξαναβιώσει ποτέ τον ρόλο του φροντιστή, κι ας μην προλάβαινα, κι ας μην ήξερα να μαγειρεύω φασολάκια!
«Προχώρα, όλα θα τα καταφέρεις και θ’ ανταμειφθείς, προχώρα», μου έλεγε ξανά και ξανά η φωνούλα μέσα μου.
Κι όμως, η ανταμοιβή άρχισε να έρχεται όχι όποτε την περίμενα εγώ, αλλά όποτε ήθελε εκείνη, φυσικά!
Κι έτσι κατάλαβα ότι η ανταμοιβή υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει.
Ένα απόγευμα με ρώτησε η διπλανή μου γειτόνισσα (τα σπίτια μας είναι κολλητά και ακούγονται αρκετά πράγματα – και αν στήσεις αυτί, σχεδόν όλα!) :
«Μα πώς τα καταφέρνετε και δεν ακούγεστε καθόλου, πώς το αντιμετωπίζεις το όλο θέμα τόσο αθόρυβα, τι κάνεις;».
«Α, είναι απλό», της απάντησα χαμογελώντας, «γελώντας και τραγουδώντας!».
Πράγματι, κάποια στιγμή μεγάλης έντασης της μαμάς Βασιλικής, όπου δεν ήξερα τι να κάνω (να πέσω από το μπαλκόνι ή όχι), άνοιξα το ραδιόφωνο.
Είχε κάποιο εύθυμο τραγούδι – και ξαφικά ακούω ένα.. «ώπα, ώπα!».
Ήταν η μαμά Βασιλική. Αυτό ήταν!
Το φάρμακο της στιγμής..
Πέρασαν όλα και στις δυο μας!
Και τότε κατάλαβα γι’ άλλη μια φορά πώς δεν πρέπει να γυρίζω πίσω στην στιγμή «λήθη στο παρελθόν».
«Προχώρα», είπα. «Μην γίνεις κι εσύ στήλη άλατος».
Όσο λοιπόν τα κατάφερνα, τόσο πιο πολύ της καλοάρεσε της μαμάς Βασιλικής!
Άρχισε τις ιδιοτροπίες, τις διεκδικήσεις, τις απαιτήσεις.
Σηκώθηκε πια, περπατούσε, στηριζόμενη (λογικά) σε ένα γερό μπράτσο, όμως προτιμούσε (φυσικά) το λεπτό, αδύνατο δικό μου..
Ένοιωθε ασφαλής, το ένοιωθα!
Μήπως άλλωστε το θέλησε αυτή η δυναμική γυναίκα να της συμβεί αυτό το γεγονός;
Μήπως το περίμενε να φτάσει σε αυτή την κατάσταση, να την καθοδηγεί η γεροντική της άνοια;
Μήπως το επέλεξε;
Ποιος ξέρει;
Ένα όμως γνωρίζω καλά, και είμαι σίγουρη γι’ αυτό.
Ότι καθώς ήταν νέα, δραστήρια και υγιής, ποτέ δεν σκεπτόταν τι την περίμενε, τα έδινε όλα απλόχερα σε όλους μας.
Κι εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση: Έχω να σας περιγράψω κάτι πολύ σημαντικό.
Στο αρχικό στάδιο του ρόλου της φροντίστριας, κι ενώ πειραματιζόμουν και καταγινόμουν με τα διάφορα νοσοκομειακά, οικοκυρικά κλπ. θέματα, άρχισα να ανακαλύπτω την απλότητα της καθημερινότητας των πράξεων, των κινήσεων της οικονομίας χρημάτων και ενέργειας, αλλά και της γενναιοδωρίας.
Ώσπου κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο να βοηθήσω τις φίλες μου, γιατί όχι και άλλους! Και να μην πάνε και χαμένες όλες αυτές οι ανακαλύψεις και οι τεχνικές που βρήκα.
Τι έκανα;
Ότι εφεύρισκα το έγραφα αμέσως (για να μην το ξεχάσω) σ’ ένα πρόχειρο χαρτάκι και το μεσημέρι που υπήρχε ησυχία και ολιγόωρη ξεκούραση, ό,τι είχα συλλέξει το αντέγραφα σε ένα μπλοκ.
Αυτό ήταν.
Σε τρεις μήνες το έργο ολοκληρώθηκε.
Και σε έναν χρόνο – από το πουθενά – και για πρώτη φορά, εκδόθηκε ένα βιβλίο – εγχειρίδιο της καθημερινότητας, αφιερωμένο στην μαμά Βασιλική, η οποία ήταν και η αφορμή γι’ αυτό, φυσικά!
Εκείνη δεν ξέρω αν το κατάλαβε, εγώ όμως που το γνωρίζω την ε υ γ ν ω μ ω ν ώ !!
Και κλείνω την παρένθεση.
Η μαμά δεν με άφηνε λεπτό πια, με ήθελε συνέχεια δίπλα της, κοντά της, πλάι της, εκείνη, η άνοιά της κι εγώ, παρέα, χέρι – χέρι.
«Είσαι υποχρεωμένη!», μου είπε κάποια στιγμή.
Φούντωσα και στενοχωρήθηκα.
Αλλά όλα αυτά μόνο προς στιγμή.. Γρήγορα ήρθε η κατανόηση και η συμπόνοια.
Είχε αρχίσει να αλλάζει, να γίνεται μία άλλη μαμά Βασιλική.
Εκείνη να χειροτερεύει, κι εγώ να ωριμάζω..
Εκείνη γεμάτη ανασφάλειες, φόβους, διεκδικήσεις.
Κι εγώ περισσότερη φροντίδα, ησυχία, αγάπη, στοργή και περιποίηση.
Και κάπως έτσι περάσαμε και τον δεύτερο χρόνο, παρέα, φροντιζόμενη και φροντίστρια!
Επίλογος: Φροντίδα και φροντιστής
Εάν με ρωτήσετε τώρα, μετά από δυόμιση χρόνια που έφυγε η μαμά Βασιλική, η μητέρα μου, θα σας πω ότι:
Φροντίδα και φροντιστής είναι:
Αλληλένδετα.
Φροντίδα και φροντιστής είναι:
Δούναι και λαβείν.
Δίνω και παίρνω.
Είναι ένας νέος, χρήσιμος δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας.
Είναι ψυχραιμία.
Χαρά. Ικανοποίηση. Δύναμη. Αυτοπεποίθηση.
Είναι ξεβόλεμα.
Εσωτερική και πνευματική εργασία.
Είναι γαλήνη.
Ησυχία.
Είναι ευγνωμοσύνη.
Είναι ένα πολύτιμο δώρο.
Είναι ήσυχη συνείδηση.
Είναι και άλλα πολλά, τα οποία εξακολουθώ και ανακαλύπτω ημέρα με την ημέρα, ακόμα και σήμερα.
Φροντίδα και φροντιστής είναι «ξανά στην ζωή», να βγεις αλώβητος και υγιής μέσα από αυτόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο που καλέστηκες να παίξεις!
Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου – και για πρώτη φορά - αυτήν την μεγάλη και σημαντική εμπειρία της ζωής μου!
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Με βουρκωμένα μάτια συνέχισα τον επίλογο της ομιλίας μου.
Ευχαριστίες, χαμόγελα, ενθουσιασμός.
Άνεση, ευφράδεια λόγου, όμορφες και ουσιώδεις ερωτήσεις και απαντήσεις.
Μα τι συμβαίνει;
Και τότε παρατηρώντας γύρω μου, απέναντί μου και μέσα στην αίθουσα, να το και το καλό μου μπλε όνειρο, με όλες τις αποχρώσεις του!
Είχε ανακατευθεί μέσα στους μαθητές και δεν το πρόσεξα από την αρχή.
Γελαστό και ευχάριστο, χειροκροτούσε λάμποντας: «Συνέχισε, καλά τα πας!», μου φώναξε. «Είσαι πολύ πιο δυνατή, αυτή την φορά λιγότερο ευαισθητοποιημένη – και πολύ, μα πολύ φιλοσοφημένη! Εύγε! Συγχαρητήρια! Είδες πόσο χαρούμενα και ευχαριστημένα έκανες τα παιδιά να νιώσουν;», με ρώτησε.
«Ναι», απάντησα, «μου έκαναν και ωραίες ερωτήσεις».
«Ναι, γι’ αυτό θα μείνεις και την επόμενη ώρα», μου πέταξε και έφυγε γλιστρώντας αθόρυβα, ξεκαρδισμένο στα γέλια. «Γεια σου!».
«Έι, πού πας; Μην φεύγεις..», το παρακάλεσα.
«Γειάααααα σου», μου απάντησε περιπαικτικά..
Κι έτσι κι έγινε.
Τώρα λοιπόν πάλι εδώ, χωρίς χειρόγραφα αυτή την φορά!
Και άρχισα ξανά να μιλάω…Και τι δεν συζητήσαμε (εκτός θέματος, φυσικά!).
Εύγε στους μαθητές!!
Και για να μην μείνετε με την απορία, σας διαβεβαιώ πώς όλα μέσα στην αίθουσα πήραν χρώμα μπλε ανοιχτό, σκούρο, βαθύ γαλάζιο, τιρκουάζ, ασημί..
Όλα σας λέω, όλα !
Γεμάτη χαρά, ευχαρίστησα από καρδιάς κι έφυγα ικανοποιημένη και πανευτυχής..
ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή χρονική αναδρομή και να απολογηθώ..
Πού;
Στο μπλε, βαθύ, με όλες του τις αποχρώσεις όνειρό μου, βέβαια!
Πέρασε καιρός από τότε που πήρα τις μεγάλες αποφάσεις μου.
Από τότε που πήρα μέρος στον αγώνα να διεκδικήσω το χρυσό μετάλλιο - και μόνο!
Γιατί αλλιώς, δεν αξίζει τόσος πόνος, τόσος κόπος και τόσες δοκιμασίες.
Έτσι λοιπόν άρχισε το πισωγύρισμα – απαλά, γλυκά και στοργικά.
Ευεργετική αναδρομή.
Χρήσιμη αναφορά στο παρελθόν, μόνο λίγους μήνες πριν.
Σιγά- σιγά ήρθαν στην μνήμη στιγμές τολμηρές, όμορφες, αλλιώτικες – διαφορετικές από τις συνηθισμένες ιδέες και πράξεις. Ξεπερασμένες καταστάσεις, πλέον.
Τι έγιναν άραγε; Πού πήγαν;
Πού είναι τα «κολλήματα», οι αναστεναγμοί, οι θλίψεις και οι καταθλίψεις;
Και όμως, κάποτε υπήρξαν..
Ναι, και τώρα πού πήγαν;
Έφυγαν δειλά – δειλά και διακριτικά. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και πανηγυρισμούς.
Απλώς αποχώρησαν.
Ήρεμα, πήρα τις αποφάσεις μου και αφοσιώθηκα στο μπλε – έως ασημί – όνειρό μου..
Θέλησα να το γνωρίσω, να το ακολουθήσω, να το ευχαριστήσω, να με κάνω ευτυχισμένη, χαρούμενη και φωτεινή.
Κι όπως προχωρούσα – όλο και πιο πολυ δεσμευόμουν.
Με ανοιχτές τις αισθήσεις έδινα υποσχέσεις ξανά και ξανά.
Αφού το ανακάλυψα οφείλω να το εφαρμόσω, είναι χρεος μου και υποχρέωσή μου.
Στον εαυτό μου και στους άλλους.
Θα το ψάξω κι αλλο, θα το υιοθετήσω και φυσικά θα το ξανα-αποφασίσω!!
Κι ετσι πάλι έπαιρνα τη μεγάλη απόφαση και το μεγάλο ρίσκο!!
Πράγματι δεν ήταν καθόλου εύκολο, αλλά ούτε και ακατόρθωτο.
Και καθώς έπεφτα και σηκωνόμουν ..
Άλλωτε με γρατζουνιές κι άλλωτε με πληγές τις περιποιόμουν και την άλλη μέρα...
Το θαύμα!! Είχαν επουλωθεί, είχαν γιατρευτεί...!
Τι γρήγορα; Πόσο λίγο κρατανε πια.
Καμμία σχέση με το παρελθόν.
Καμμία σχέση με το παρελθόν.
Κι εγώ που βρίσκομαι;
Που πήγε αυτή η πρόταση που άκουγα από έφηβη;
Αγάπησε τον ευατό σου.
Δεν αγαπάς και τόσο τον εαυτό σου...
Γι αυτό...
Συγχώρεσε τον εαυτό σου.
Συγχώρεσε τους άλλους
Αγάπησε- συγχώρεσε – κι ευχαρίστησέ τους
Σε πλήγωσαν, σε ειρωνεύτηκαν σε στεναχώρεσαν , σε κοροϊδεψαν, σε παρεξήγησαν, σου θύμωσαν...
Αλλά σε δίδαξαν και σ’έμαθαν, να προχωράς στ’αγκάθια , χωρίς να πληγώνεσαι, να ματώνεις και να κλαις.
Αγάπησες τον εαυτό σου , τελικά, τον χαϊδεψες και τον ξεκούρασες.
Γίνατε πολύ καλοί φίλοι.
Αχώριστοι πλέον, μοναξιά, μοναχικότητα και συ.. όλοι μαζί παρέα.
Μια πνοη – λαμπερή , γεμάτη πίστη.
Τι όμορφο τρίο! Πλημμυρισμένο φως. Και καθώς ανακάλυπτες τον εαυτό σου κι αποφάσιζες, θέλησες να βρεις ένα σημείο αναφοράς.
Θέλησες να δίνεις και να παίρνεις δύναμη, κουράγιο, υπομονή, ώθηση...
Κι ετσι εμπιστεύτηκες εμένα.
Μπλε βαθύ όνειρο, είπες αστραπιαία!
Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Έτσι θα ονοματίζω πια τις καινουργιες αλλαγές μου.
Μπλε βαθυ όνειρο , με όλες του τις μπλε αποχρώσεις .
Και ήρθα γαλάζιο, απαλό, αχνό έως εκεί, όταν ήμουν διστακτική, σκυθρωπή και λιγότερο σίγουρη...
Μέχρι που κατέληγα σε τυρκουάζ βαθύ μπλέ, σκούρο , έως και ασημί γυαλιστερό...
Όταν είχες χαρά, ευτυχία, αισιοδοξία, επιτυχία, αγάπη, πολλή αγάπη...
Όλα πακέτο δεμένα με κατακόκκινο φιόγκο.
Ετοιμο να δωριστεί σε όποιον το δεχτεί!!!
HAPPY END
Ευτυχισμένο τέλος;
Ευτυχες γεγονός;
Χαρά, γέλια, ευτυχία;...
Τέλος καλό όλα καλά (όπως και στις ταινίες;)
Και βέβαια μπορεί να συμβεί!!
Μήπως δεν υπήρξαν , ή υπαρχουν φορές που νιώθουμε αυτή την ευτυχία και χαρά; Αλλά δυστυχώς δεν κρατάει παντα πολύ.
Πρόσφατα ανακάλυψα , ότι άρχισα να ζω αυτή τη μεγάλη εμπειρία που λέγεται ικανοποίηση-ελευθερία-χαρά –γαλήνη-ευτυχία...
Καθώς περπατούσα κι αναζητούσα ποιός ξέρει τι;
Ηρθε έτσι ξαφνικά από το πουθενά μια καινουργια αίσθηση.
Και με ρώτησε το γαλάζιο πλέον, όνειρό μου, που μαζί αγωνιζόμαστε καιρό τώρα.
-Σαν πολύ χαρούμενη δεν είσαι τελευταία;
Πού πήγαν εκείνες οι θολές σκέψεις , οι ασχημες σχέσεις, οι διαπληκτισμοί με τους άλλους ή και με τον ίδιο σου τον εαυτό; Ε;
Πού βρίσκονται οι θλίψεις, οι στεναχωρες αιτίες και οι δυσάρεστοι συν-άνθρωποι γύρω σου; Ε;
Μήπως πρέπει να δώσεις περισσότερη προσοχή σε όλα αυτά τα ευχάριστα που σου συμβαίνουν;
Μήπως επιτέλους ήρθε η ώρα και η στιγμή που χρόνια περίμενες να σου συμβεί κάτι τέτοιο;
Για σκέψου;
Για πρόσεξε, τι υπέροχα που είναι όλα γύρω...
Εσύ κι εσύ!!!
Αλήθεια τι όμορφη παρέα! κάνετε εσεις οι δύο!!!
Περίεργο, ε;
Και πρωτόγνωρο ίσως;;;
- Ναι πρωτόγνωρο! Αλλά φυσιολογικό, έτσι θα ‘πρεπε να ζω και να ζούμε τις περισσότερες στιγμές μας;
Αναρωτιόμουν συχνά τι είναι χαρά;
Χαρά είναι γέλιο, εσωτερική ευχαρίστηση, ηρεμία , φωτεινότητα, γαλήνη; Κάποτε μου ευχήθηκε κάποιος ακούγοντας το πρόβλημά μου. Εύχομαι να νιώσεις γαλήνη! Τι είναι αυτό αναλογίστηκα.
Τι σημαίνει γαλήνη; δύσκολο το βλέπω του απάντησα.
Κι όμως τώρα μπορώ να πω με χαρά ότι ένοιωσα την πραγματική γαληνη. Η γαλήνη είναι σαν τη γαλήνια θάλασσα μετά από τ’αγρια κύματα, είναι ηρεμία ψυχική και νοητική μετά από αναστάτωση σκέψεων και καταστάσεων.
Γαλήνη είναι, να κοιμάσαι ήρεμα το βράδυ , ήσυχα κι ανάλαφρα, χωρίς βάρος κάπου εκεί στο στήθος.
Διότι συγχώρεσες τους ανθρώπους που πιθανόν σε πληγωσαν κι εσύ αποφάσισες (με τη βοήθεια του γαλάζιου όνειρου) να πετάξεις τα βάρη σου σαν το αερόστατο, που πετάει ένα ένα τους σάκους του, για ν’ανέβει ακόμα πιο ψηλά!!
Κι από εκεί ψηλά λες και ξαναλες, δεν θα ήθελα να πέσω χαμηλά πάλι, όμορφα είναι εδώ!!
Θέλω να εύχομαι να μείνω εδω όσο περισσότερο μπορώ!
Να σταθώ στο ύψος μου που λέμε συχνά!
Ναι ήρθε κι αυτό!
Τι ωραία που ειναι εδώ;
Λέτε να τα βλέπω αφ’υψηλού;
Κι ετσι να ‘ναι, ωραία είναι!
Η αλήθεια είναι ότι απ’ αλλού την περίμενα κι απ’ αλλού ήρθαν και η χαρά και η γαλήνη. Θα μου πείτε, μήπως ήξερες που και πως να τις βρείς.
Όχι αλλά ήξερα ότι αν αποφασίσω ν’ αγωνιστώ, θα νικήσω.
Και κάτι σημαντικό θα γίνει, κι έτσι έγινε. Βέβαια έπρεπε πρώτα να ξαναπάθω για να μάθω.
Τουλάχιστον αυτή τη φορά μάλλον κάτι έμαθα. Επιτέλους!!
Κι έτσι ξεκίνησε η αλυσίδα ν’αυξάνεται.
Διότι όλα αλυσίδα είναι.
Φόβος ανύπαρκτος, εμπιστοσύνη αρκετή, ευγνωμοσύνη απεριόριστη , αγάπη πολλή κι αρκετή δόση αυτοεκτίμησης και αυτοπροστασίας.
Ναι λοιπόν, θέλω να κάνω το καλό, να είμαι φωτεινή κι αέρινη....
Να διώξω αρχικά όλα τα περιττά και σκουπίδια από μέσα μου (όπως κι έγινε) και να βγω προς τα έξω αλώβητη-αυτούσια κι αυτόνομη.
Θέλω ν’ αναζητησω, να ψάξω και να βρω τώρα την ευτυχία!
Ετσι θα προσθέσω κι άλλο κρίκο στην αλυσίδα.
Να ξυπνήσω από τη νάρκωση καινούργια – φρέσκια-διαφορετική
Και να’χω νέες εμπειρίες – καινούργιες κι αισιόδοξες
Και κάπως έτσι ξεκίνησε η αλυσίδα...
Αρχικά σιδερένια σκληρή στενή, αργότερα ασημένια- και στο τέλος χρυσή μεγάλη απλόχερη, ευρύχωρη και λαμπερή.
Χαρά – γαλήνη – γελιο – ηρεμία – συγχώρεση.
Και τέλος ευτυχία;
Καλώς την εσύ ήσουν!
Τι όμορφη που είσαι:
Κι όμως σ’έχω ξανασυναντήσει αλλά δεν σου έδωσα και τόση σημασία. Γιατί άραγε;
Γιατί δεν σε χαιρέτησα ποτέ;
Γιατί σε απέφυγα και δεν σε κοίταξα ούτε μια φορά στα μάτια να σου πω ευχαριστώ.
Σε καλοσωρίζω λοιπόν ευτυχία!!
Ευτυχία είναι να έρχονται οι άλλοι σε σενα με χαρά!
Ευτυχία είναι να περπατάς και να νοιώθεις ότι πετάς.
Ευτυχία είναι να βρεις τον εαυτό σου και να παραμείνεις ο εαυτός σου.
Ευτυχία είναι να έρχοντια σκέψεις απροσκάλεστες κι όχι τόσο ευχάριστες και να τις διώχνεις χωρίς κόπο.
Ευτυχία είναι τόσα, αρκεί να μην τ’αφήνουμε να φεύγουν απαρατήρητα.
Και κάπως έτσι γνώρισα και το Happy end.
Η αρχή και το τέλος μιας νέας φάσης που ξεκίνησε αργά – σταθερά – αποφασιστικά – επίμονα με έμπνευση το μπλέ βαθύ όνειρο.
Που το κάλεσα – το αναζήτησα – το παρακάλεσα και του υποσχέθηκα ότι θέλω ν’αγωνιστώ και θέλω να τα καταφέρω.
Το μπλε βαθύ όνειρό μου, ήταν – είναι – και θα είναι ο πραγματικός μου εαυτός!
Η έντονη επιθυμία μου να βγώ από την άγνοια, να ζήσω, να τον γνωρίσω, να χαρώ, να γίνω ανεξάρτητη – ελεύθερη – αισιόδοξη - χαρούμενη – υγιής...
Και να βρω την χαρά – γαλήνη – ηρεμία κι ευτυχία μέσα από εμένα.
Και έτσι το μπλε βαθύ μου όνειρο άλλαξε κι αυτό κι από βαθύ μπλε έγινε γαλαζιο – ασημί – λευκό και γεμάτο λάμψη και φως!!
Και έτσι έγω κι εγώ παίξαμε παρέα και μαζί περπατήσαμε – κλάψαμε – γελάσαμε – ανακαλύψαμε – φανταστήκαμε...
Αλλά τέλος καλό όλα καλά, κερδίσαμε – νικήσαμε κι ευχαριστημένοι και οι δυό ευχόμαστε να ακολουθήσει κι άλλη καινούργια φάση εξίσου δυνατή και γιατί όχι και καλύτερη...
Αριάδνη – Θένια – Χρυσούλα – Πάνο – Μπάμπη – Ιφιγένεια – Χριστίνα – Μαρίνα – Αθηνά
Σας αγαπώ!!!
