«Σάμιος» της Μαρίας Γιαννούλη

Γράφει η Ξένη Μουχίμογλου

Με μεγάλη επιτυχεία ολοκληρώθηκε το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Πελοποννήσου την Κυριακή 31 Ιανουαρίου, με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών, με εξαιρετικές ταινίες κοινωνικού κυρίως ενδιαφέροντος, στις πόλεις Καλαμάτα, Αμαλιάδα, Αργος και Σκάλα, με δωρεάν είσοδο για το κοινό.

Κινηματογράφος: Με ευτελή υλικά της καθημερινότητας, σπάγκους, σχοινιά, τσουβάλια, κάνει τέχνη ο γλύπτης Κορνήλιος Γραμμένος, συνεχίζοντας την παράδοση της Αrte Povera, όπως βλέπουμε στην ταινία του Τάκη Σακελλαρίου «Scultura emfatica» που προβλήθηκε στο 2ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Πελοποννήσου.

H τελευταία έκθεση του Κορνήλιου Γραμμένου τον χειμώνα του 2014 ενέπνευσε τον σκηνοθέτη Τάκη Σακελλαρίου να γυρίσει το ντοκιμαντέρ «Scultura emfatica» κάνοντας γνωστό στο ευρύτερο κοινό το έργο του καλλιτέχνη, με την αρμονία των χρωμάτων, των όγκων και των σχημάτων.

Έργα του Κορνήλιου Γραμμένου στολίζουν δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η ταινία «Σάμιος» της Μαρίας Γιαννούλη.

Ο Παύλος Σάμιος είναι από τους τελευταίους ζωγράφους, ίσως ο τελευταίος, που ασχολείται με την αφηγηματική ζωγραφική. Κάθε πίνακάς του μας λέει και μια ιστορία, όπως π.χ. με την κοπέλα που γράφει ένα γράμμα με το τρανζίστορ πάνω στο τραπέζι και με μία γόβα στο πάτωμα. Το τρανζίστορ και οι γόβες έχουν πάντα ιδιαίτερη θέση στο έργο και στη ζωή του Παύλου Σάμιου.

Χωρίς καλλιτεχνικές καταβολές από την οικογένεια, του άρεσε από παιδί να ακούει όπερες από το τρανζίστορ. Παράλληλα, ο πατέρας του που ήταν τσαγκάρης, τον έστελνε στα μεγάλα μαγαζιά της Αθήνας (αφού ο γιος του είχε κλίση στο σχέδιο), για να αντιγράφει από τις βιτρίνες τα σχέδια των παπουτσιών της μόδας, που θα κοπιάριζε μετά ο ίδιος, στο ταπεινό του τσαγκαράδικο.

Όταν ο Παύλος ενηλικιώθηκε και πέρασε στη Σχολή Καλών Τεχνών τηλεφώνησε στον πατέρα του: «Μπαμπά πέρασα στη Σχολή Καλών Τεχνών!» Και η απάντηση: «Μπράβο παιδί μου, αλλά τι είναι αυτό;»

Οι άστεγοι του Αμβούργου «Sleeiping Rough»

Οι άστεγοι στο Αμβούργο είναι οργανωμένοι, έχουν το στέκι τους, το δίτροχο «όχημά» του ο καθένας και το «πάρκινγκ» τους, όπως μας δείχνει ο σκηνοθέτης Martin Grouber στο ντοκιμαντέρ «Sleeping Rough» που προβλήθηκε στη θαυμάσια αίθουσα προβολής του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας.

Αλκοολικοί σχεδόν όλοι και μερικοί ναρκομανείς, έχουν αποβληθεί από την πατρική οικογένεια ή τη συζυγική στέγη, και έχουν κάνει «σπίτι» τους ένα υπόστεγο στο πεζοδρόμιο ή την είσοδο κάποιου πολυκαταστήματος για το βράδυ.

Το πρωί μαζεύουν όλο το «νοικοκυριό» τους σε μια κυλιόμενη βαλίτσα που την «παρκάρουν» σ έναν ξύλινο κλειστό χώρο κατασκευασμένο για το σκοπό αυτό. Μετά, μαζεύονται σε μια μικρή πλατεία για να πιουν τις μπύρες τους και να πουν τα δικά τους.

Ιδιαίτερη ευαισθησία δείχνουν για τα αδέσποτα σκυλιά, που όταν μπορούν, αγοράζουν καμιά κονσέρβα για να τα ταΐσουν.

Η φιλοσοφία του σκέιτ «This ain t California»
Για να παραμείνεις παιδί

Το σκέιτμπορντ, η μεταλλική κυλιόμενη σανίδα, κατασκευάσθηκε αρχικά για παιχνίδι. Μετά έγινε μεταφορικό μέσο για μικρές και μεσαίες αποστάσεις και τέλος, ένα όργανο ακροβατικών επιδείξεων.

Οι σκέιτμπόρντερς έχουν τη φιλοσοφία τους και τα πιστεύω τους και κάνουν διεθνείς αγώνες συγκεντρώνοντας αθλητές απ όλα τα μέρη του κόσμου. Αυτούς και τον κόσμο τους παρουσιάζει ο σκηνοθέτης Marten Persiel στο ντοκιμαντέρ «Τhis ain t California», με αφορμή μια μεγάλη συγκέντρωση στην Καλιφόρνια, για την κηδεία ενός βετεράνου του είδους.

Μεγάλο σθένος και ωριμότητα έδειξαν οι σκέιτμπόρντερς σε μία αγωνιστική συνάντηση στη Γερμανία, πριν από την κατάργηση του Τείχους, όταν οι αρχές θέλησαν να μείνουν σε χωριστά ξενοδοχεία οι Ανατολικογερμανοί από τους Δυτικούς.

«Είμαστε όλοι Γερμανοί», διακήρυξαν οι Ανατολικοί. «Αν φύγουν οι Ανατολικοί θα φύγουμε κι εμείς» λένε οι Δυτικοί που τα μαζεύουν για να εγκαταλείψουν το ξενοδοχείο.
Τελικά, μπορεί το σκέιτμπορντ να είναι ένας τρόπος για να παραμείνουν παιδιά, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, αλλά παιδιά με ωριμότητα όπως βλέπουμε.

«Πέντε σπασμένες κάμερες»

Είναι ο τιτλος της ταινίας του Παλαιστίνιων σκηνοθετών Emad Burnat και Guy Davidi. Την πρώτη του κάμερα την αγόρασε ο σκηνοθέτης όταν γεννήθηκε το πρώτο του παιδί για να κινηματογραφεί την ενηλικίωσή του, χωρίς να υπολογίζει τότε θα γινόταν το μάτι των τεκταινομένων στην πολυτάραχη πατρίδα του.

Με τις κάμερες αυτές που τις έσπαζαν και τις πυροβολούσαν οι Ισραηλινοί, κατέγραψε τη σύλληψη του πρώτου του αδελφού, του δεύτερου και του τρίτου αδελφού του, και όλη την αιματοβαμμένη καθημερινότητα του χωριού του.