Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Έως το 2009, ο λαϊκισμός του παπανδρεϊσμού και της λαϊκής Δεξιάς, με συνένοχο την κομμουνιστική και ριζοσπαστική Αριστερά, είχαν σαμποτάρει την πραγματική πρόοδο και την πραγματοποίηση κάθε μεταρρύθμισης.

Τη χρονιά εκείνη, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου εξαπάτησε τον ελληνικό λαό με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και προκαλώντας κατ’ ουσία πρόωρες εκλογές,  «κατέλαβε» την εξουσία.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η ήδη ανεμική οικονομία της χώρας « έσκασε» στα χέρια του και μετά από αυτό ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου.

Κατά τη διάρκεια της  πορείας του στην αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ, έγινε εμπνευστής του κινήματος «δεν πληρώνω» καιτης «σεισάχθειας», κήρυξε την «ευρωπαϊκή του επανάσταση», προσπάθησε να διδάξει χορό τις αγορές και τέλος προεκλογικά, εξαπάτησε τον ελληνικό λαό  και επηρεάζοντας σημαντικά και καθοριστικά την ψήφο του με «το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

Περίσσεψαν η πολιτική δημαγωγία, η αντιμνημονιακή ρητορεία και η προσπάθεια συγκάλυψης  της αντιμεταρρυθμιστικής επιθυμίας.  

Το Δεκέμβριο του 2014, λόγω της άρνησης του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ να συναινέσει, η Βουλή δεν κατόρθωσε να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας. Επομένως με τη στάση του και με δική του ευθύνη, κάνοντας το ίδιο λάθος με τον κ. Παπανδρέου, προκάλεσε τον Ιανουάριο του 2015 πρόωρες εκλογές, προτάσσοντας ένα άλλο μεγάλο ψέμα: «ότι δηλαδή υπάρχει μια εύκολη και συμφέρουσα εναλλακτική για τη χώρα, είτε μέσα είτε έξω από την Ευρωζώνη, αλλά πάντως χωρίς καμιά επώδυνη προσαρμογή». Ψέματα και ψευδαισθήσεις σε μια πραγματικότητα εξαιρετικά σύνθετη.

Η χώρα πληρώνει, μεταξύ άλλων, τη συνεχή πολιτική αβεβαιότητα και τις συχνές εκλογικές αναμετρήσεις. Καμιά άλλη χώρα που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης, δεν είχε ανάλογη συμπεριφορά.

Από τότε που ξέσπασε η κρίση στον τόπο μας, έχουν περάσει επτά (7)!! Πρωθυπουργοί και δέκα (10)!! Υπουργοί Οικονομικών. Αυτό ενδεχομένως να μην είχε σημασία σε ένα κράτος, το οποίο θα μπορούσε να διοικείται και να λειτουργεί αποτελεσματικά, χωρίς να επηρεάζεται από τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Όμως δεν διαθέτουμε τέτοιο κράτος και αυτό είναι το δράμα. Έχουμε αδύνατους και παρηκμασμένους  θεσμούς και αυτό επίσης έχει συντελέσει κατά πολύ στην επιδείνωση της κρίσης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης, ότι τα προβλήματα της χώρας επιδεινώθηκαν τους τελευταίους έξι μήνες  και λόγω της ελαφρότητας με την οποία οι κυβερνώντες αγνόησαν τα παθήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων και επέμεναν σε μια πολιτική σύγκρουσης και εκβιασμού.

Σήμερα τα μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας και ορισμένα άλλα κορυφαία στελέχη, ισχυρίζονται ότι αυτοί πρεσβεύουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο Πρωθυπουργός. Η σύγκρουση του κ. Τσίπρα  με αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν εκείνη την πολιτική, είναι αναπόφευκτη.

Ένα άλλο θέμα που πρέπει να αναφέρουμε και να τονιστεί, είναι ότι  διχαστικά διλήμματα όπως το «μνημονιακοί–αντιμνημονιακοί» απέκλεισαν και συνεχίζουν να αποκλείουν κάθε συναίνεση, τουλάχιστον προς το παρόν,  μεταξύ της κυβέρνησης και  των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Με τη συμφωνία της 12^ης Ιουλίου με τους εταίρους – δανειστές, δόθηκε μια καινούρια ευκαιρία στην Ελλάδα. Είναι στο χέρι της Κυβέρνησης να επιτύχει, διότι ενδεχόμενη αποτυχία, θα βαρύνει αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου την ίδια.

Μετά τη συμφωνία και με δεδομένη την στάση της Αριστερής Πλατφόρμας, διαμορφώνονται (όπως γράφει ο καθηγητής κ. Μανιτάκης στην Καθημερινή της Κυριακής)τα εξής παράδοξα στη Βουλή:

Ποτέ άλλοτε στη συνταγματική ιστορία της χώρας μια κυβέρνηση δεν διέθετε τόσο ευρεία αλλά ταυτόχρονα και τόσο ισχυρή και αβέβαιη πλειοψηφία, και  τόσο αντιφατική κοινοβουλευτική στήριξη.

Η ζωή της Κυβέρνησης εξαρτάται από την ψήφο βουλευτών που δεν της έχουν καμιά εμπιστοσύνη και το έργο της στηρίζεται από βουλευτές που η ίδια δεν εμπιστεύεται.

Πρόκειται επομένως για μια κυβέρνηση ανοχής, μια κυβέρνηση μειοψηφίας, που ωστόσο είναι πολιτικά όμηρος των διαφωνούντων συντρόφων της και κοινοβουλευτικά αιχμάλωτη της αντιπολίτευσης.

Το πλέον παράδοξο όμως είναι ότι η Κυβέρνηση αυτή καλείται να διαπραγματευτεί ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο πολιτικά αποκήρυσσε και να αποδεχθεί ένα νέο πρόγραμμα λιτότητας που δεν πιστεύει.

Ορισμένα από  τα μέλη της Κυβέρνησης, ομολογούν ότι εχθρεύονται τη συμφωνία που υπέγραψαν, ενώ ταυτόχρονα την αποδοκιμάζουν και δηλώνουν ότι αδυνατούν να την εφαρμόσουν.

Άλλα κυβερνητικά στελέχη που τώρα είναι αναγκασμένα να προωθήσουν μέτρα και να υιοθετήσουν συμπεριφορές που παλαιότερα καταδίκαζαν, εξηγούν ότι δεν τους αρέσει, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή.

Όταν η Κυβέρνηση διατείνεται ότι επιλέγει το κακό για να αποφύγει το χειρότερο, χάνει το στόχο που είναι η επιδίωξη του καλού. Όταν παραδέχεται δημόσια και επίσημα ότι η ίδια δεν πιστεύει και άρα δεν έχει οικειοποιηθεί τα μέτρα, δεν καταλαβαίνει έτσι ότι αθετεί το βασικότερο όρο της συμφωνίας της 12^ης Ιουλίου;

Δεν αντιλαμβάνονται οι υπουργοί της Κυβέρνησης ότι προδίδουν το δημόσιο αξίωμά τους και ότι παραβαίνουν το υπουργικό τους καθήκον; Διότι η υποχρέωσή τους είναι να υπηρετούν αυτό που τους επιβάλλει το δημόσιο αξίωμα και όχι αυτό που τους υπαγορεύει η πολιτική τους συνείδηση. Αν έχουν συνειδησιακή κρίση, οφείλουν άμεσα να παραιτηθούν.

Προσφάτως ο κ. Τσίπρας, προκειμένου  να ξεπεράσει ορισμένα από τα εσωκομματικά του προβλήματα, πραγματοποίησε ανασχηματισμό της Κυβέρνησής του. Με τον ανασχηματισμό αυτό και την επιλογή των προσώπων,  έδειξε ότι τίποτα δεν κατάλαβε, ενώ παράλληλα  ανέδειξε την απουσία των  ηγετικών του ικανοτήτων.

Είναι πρόκληση, σε επικίνδυνα κρίσιμες ώρες, να γίνεται ανασχηματισμός του τύπου της ανακύκλωσης του  «δευτερεύοντος κομματικού υλικού».

Ήταν θλιβερό το θέαμα των δακρύων, της συνωμοσιολογίας και της πλήρους ανευθυνότητας που επικράτησαν κατά τις τελετές παράδοσης και παραλαβής των υπουργείων.

Είναι η ώρα να αντιληφθεί ο κ. Τσίπρας, ότι η χώρα δεν μπορεί να περιμένει άλλο το κόμμα και να πάρει γρήγορα τις αποφάσεις του. Ο Πρωθυπουργός ξέρει καλά ότι η αναποφασιστικότητα και οι δισταγμοί, θα αποδειχθούν καταστροφικοί.

Μετά τα όσα διέρρευσαν για το plan B, συνειδητοποιούμε όλοι μας  ότι οι τύχες της Ελλάδας επί έξι μήνες, βρισκόταν στα χέρια επικίνδυνων ανθρώπων.

Σήμερα ο κ. Τσίπρας καλείται από τη μια να απορροφήσει τους κραδασμούς που αναπόφευκτα θα προκαλέσουν τα νέα δημοσιονομικά μέτρα και η πραγματοποίηση των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που θα σηματοδοτήσουν τη μεταμόρφωση της Ελλάδας και από την άλλη να απεγκλωβιστεί από τον εναγκαλισμό των … πρώην συντρόφων του.

Θέλοντας να ξεκαθαρίσει το εσωκομματικό του πεδίο, αφήνει εντέχνως να διαρρεύσει  ότι σκέπτεται και επιθυμεί να οδηγήσει  τη χώρα σε μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση, συνεχίζοντας τον ίδιο καταστροφικό δρόμο της πολιτικής αβεβαιότητας.

Όμως με την προκήρυξη των εκλογών, η χώρα δεν θα μπορέσει να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, κατά συνέπεια η Ελλάδα θα γλιστρά σιγά- σιγά εκτός Ευρωζώνης. Αν αυτή είναι πράγματι η  απόφασή του, σίγουρα δεν είναι η συμφέρουσα λύση για τη χώρα.

Στη δημοκρατία όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Ο κ. Τσίπρας  έχει την ιστορική ευκαιρία να δημιουργήσει ένα μεγάλο μέτωπο δυνάμεων με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αυτόν τον άτυπο συνασπισμό της ελπίδας, που μορφοποιήθηκε στη Βουλή,  για την έξοδο από την κρίση. Το σχήμα αυτό θα προχωρήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, θα επιταχύνει την επίλυση των διαχρονικών προβλημάτων και θα πραγματοποιήσει τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της πολιτικής.

Η άλλη επιλογή που έχει, είναι να καλέσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και παραιτούμενος, να σχηματιστεί μιαεντελώς διαφορετική κυβέρνηση, με συμμετοχή πολιτικών και μη απόόλο το πολιτικό φάσμα, που έχουν την εμπειρία, τη γνώση και τηνεπάρκεια να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους και να κάνουν ότιχρειάζεται, ώστε να μη ξαναβρεθούμε στο χείλος του γκρεμού.

Αλλιώς ο κ. Τσίπρας θα επιβεβαιώσει όσους προεξοφλούν την αποτυχία του και αυτό θα είναι το πολιτικό του τέλος και η αρχή μιας ολέθριας  περιπέτειας της χώρας.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.