Γράφει η Μαρίνα Κουρμπέλα

Συχνά στο λεωφορείο υπάρχουν επιβάτες που μιλούν δυνατά για τα οικογενειακά τους θέματα, τα φιλικά τους, η τα επαγγελματικά τους.

Έχοντας εργαστεί σε αίθουσα με πολλούς συναδέλφους, που μερικές φορές μιλούσαν δυνατά, έμαθα να «γυρίζω το διακόπτη».

Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο στο λεωφορείο, όπως συνέβη και με την περίπτωση που αναφέρεται στη συνέχεια.

Οι επιβάτες ήταν πολλοί και στριμωγμένοι. Δίπλα  στο κάθισμα που καθόμουν στέκονταν δύο καλοβαλμένοι κύριοι, οι οποίοι μιλούσαν  με άνεση, λες και ήταν μόνοι. Προσπάθησα να μην ακούω. Άρχισα να σκέφτομαι, όσα σοβαρά με απασχολούσαν, Έπαιρνα την αρνητική άποψη, αλλά τίποτα, και άρχισα να παρακολουθώ τα λεγόμενα.

Εγώ δε μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό έλεγε ο ένας, ο μελαχρινός κύριος. Ξεκίνησα εκείνη την περιπέτεια που ξέρεις , η οποία προκάλεσε προβλήματα και στην οικογένεια. Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο.

Πέρασε, λέει ο άλλος. Μη βασανίζεσαι, Ας σου γίνει μάθημα.

Γέλασε. Μπα, δεν έβαλα μυαλό, και δεν ξέρω αν μπορώ. Όμως, τώρα προσέχω. Μη μάθει τίποτα η γυναίκα, και αυτή τη φορά δε θα ξεμπλέξω εύκολα, μουρμούρισε. Τα παιδιά δε με προβληματίζουν. Η κόρη σπουδάζει έξω, και ο Γιώργος είναι φιλαράκι.

Παρατήρησα τον άλλο κύριο να σηκώνει μια –δυό φορές τον ώμο, σαν κάτι να τον ενοχλούσε.

Δε σε κουράζει αυτή η ζωή;

Με κουράζει,  και μερικές φορές αισθάνομαι άσχημα, περίεργα. Εσύ πως τα καταφέρνεις; Ήσουν πάντα ζωηρός.

Ήμουν.

Τώρα;

Τώρα είμαι ήρεμος και χαρούμενος.

Η γυναίκα σου;

Το ίδιο!

Για λίγα λεπτά ό μελαχρινός κύριος δε μίλησε.

Πήγε πιο κοντά στο άλλον. Μου λες και εμένα το μυστικό;

Έχουμε την ίδια ανάγκη., του απάντησε. Αυτό είναι.

Ποια ανάγκη;

Να αγαπιόμαστε!

Βlog:marina anastas.kourbela