Γράφει ο
Θανάσης Παπανδρόπουλος

Το δημόσιο χρέος, που κάποιοι θέλουν να αναδιαρθρώσουν, δεν είναι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Αν είχε στοιχειώδεις δυνατότητες ανάπτυξης θα μπορούσε να πληρώνει εσαεί τοκοχρεολύσια χωρίς κανείς να ζητά πίσω το κεφάλαιο. Έτσι συμβαίνει στις διεθνείς αγορές. Όμως, η Ελλάδα ούτε ανάπτυξη έχει, ούτε δημόσιες δαπάνες θέλει να περιορίσει με δομικό τρόπο, αλλά ούτε και διαθέτει τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια για να δει το αύριο, αφήνοντας πίσω το χθες. 

Ακόμα χειρότερα, πάνω από 200.000 ταλαντούχοι Έλληνες έρριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους τα τελευταία χρόνια. Άρα η χώρα χάνει πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο με  την τόλμη και τις γνώσεις του θα μπορούσε να την απογειώσει. Το δυναμικό αυτό όμως φεύγει γιατί βλέπει ότι, σε μία χώρα γερασμένων από κάθε άποψη ανθρώπων, δεν έχει καμμιάν απολύτως προοπτική. 

Το κακό ξεκινά από την κορυφή. Όπως πολύ σωστά έγραψε ο πολιτικός αναλυτής Πλάμεν Τόντσεφ στο Capital.gr, στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης είναι εκπληκτικό ότι ένας σαραντάχρονος πολιτικός, όπως είναι ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, κουβαλάει τα μυαλά ενός ηλικιακά και πνευματικά γερασμένου ανθρώπου. Παρακολουθώντας κανείς την πορεία του και τα πεπραγμένα του στο μέγαρο Μαξίμου, αποκομίζει την εντύπωση ότι ξαναβλέπει το έργο “Η απίστευτη ιστορία του Benjamin Button” –εκείνη την ταινία στην οποία ο Brad Pitt ήταν γεροντάκι σε νεανικό κορμί στο δεύτερο ήμισυ της ζωής του. 

Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει σε παρωχημένες ιδέες που έχουν καταδικαστεί οριστικά και αμετάκλητα από την Iστορία ως αυταρχικές και αντίθετες με τα δημοκρατικά ιδεώδη; Ποιος άλλος ανά τον κόσμο αναπολεί σήμερα το καθεστώς του Κάστρο στην Κούβα ή του Τσάβες στην Βενεζουέλα; Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα σήμερα στήνεται τόσο απροκάλυπτα δημόσια τηλεόραση-φερέφωνο της επαναστατικής κυβέρνησης, ή κανάλι της Βουλής που είναι όχημα προσωπολατρίας της προέδρου της; Σε ποια άλλη σύγχρονη οικονομία η κυβέρνηση "απαλλοτριώνει” τα αποθεματικά όλων των δημοσίων φορέων ετσιθελικά, λες και βρισκόμαστε στην Σοβιετική Ένωση που διαλύθηκε το 1991; Σε ποια άλλη χώρα της ΕΕ δημεύονται χωρίς καμία δικαιολογία οι πόροι του ΕΣΠΑ που παρέχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους για την μακρόπνοη ανάπτυξη της χώρας και όχι για την καταβολή μισθών και συντάξεων στο τέλος του μήνα; 

Πέρα, όμως, από αυτή την διάσταση της γερασμένης προσωπικότητας του πρωθυπουργού, δραματικό πρόβλημα είναι η άγνοια που είχε για τα ευρωπαϊκά θέματα και την θεσμική τους ιδιαιτερότητα. Για παράδειγμα, μόλις πρόσφατα έμαθε πόσα μέλη έχει η ευρωζώνη! Ας ελπίσουμε ότι έχει κατανοήσει επιτέλους πόσο σημαντική θεσμική θέση σε διεθνή κλίμακα στον σύγχρονο κόσμο του 2015 κατέχει ο Ντάϊζενμπλουμ, τον οποίο με τόσο άκομψο και εμπρηστικό τρόπο υποδέχθηκε στην Αθήνα ο Βαρουφάκης...

Αλλά το πιο σοβαρό απ' όλα είναι το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν συμπεριφέρεται ως πολιτικός εκπρόσωπος της γενιάς του. Η μάχη που δίνει η κυβέρνησή του δεν αφορά τόσο την άνεργη νεολαία, που μεγάλωσε με προσδοκίες και πλήθος πτυχίων για να βρεθεί σήμερα στο απόλυτο εργασιακό αδιέξοδο. Η "σκληρή διαπραγμάτευση” της κυβέρνησης αφορά κυρίως την γενιά των σημερινών εξηντάρηδων, εβδομηντάρηδων και ογδοντάρηδων, πολλοί εκ των οποίων αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας –συχνά πρόωρα και ως επί το πλείστον από το Δημόσιο– έχοντας εξασφαλίσει αξιοπρεπέστατο βιοτικό επίπεδο. Το εξασφάλισε χάρη σε "αγωνιστικές διεκδικήσεις”, πάντα στο Δημόσιο, και όχι επειδή οι συνεισφορές της δικαιολογούν το ύψος των συντάξεών της. Είναι εκπληκτικός ο παραλογισμός της κυβέρνησης να καταγγέλλει ως "παράλογες” τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος της Ελλάδας, το οποίο απορροφά το 17,5% του ΑΕΠ κάθε χρόνο και δίνει μια αξιοσημείωτη πρωτιά της χώρας στην ΕΕ, παρά την οικονομική κρίση! Ή όταν οι Έλληνες εργαζόμενοι, πάντα με προεξάρχοντες τους δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο έξι χρόνια νωρίτερα από τους Γερμανούς!

Να το πούμε καθαρά. Η Ελλάδα της γεροντοκρατίας –με πάνω από 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους, με 1,5 εκατομμύρια ανέργους (εξ ολοκλήρου από τον ιδιωτικό τομέα) και τα 200.000 Ελληνόπουλα που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα την τελευταία πενταετία– βρήκε τον ιδανικό ηγέτη της σε σαραντάχρονη συσκευασία. Η Ελλάδα της παρελθοντολογίας ανέθεσε στον Αλ. Τσίπρα την εντολή να γυρίσει την χώρα πίσω στο χρόνο, σε εκείνη την ωραία και ανέμελη εποχή που όμως έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Με όλο το σεβασμό στην τρίτη ηλικία και την φροντίδα που ασφαλώς δικαιούται να έχει, είναι αφύσικο αυτή η γενιά και οι δικές της επιλογές να καθορίζουν τις τύχες της χώρας, όπως και το μέλλον του έθνους.

Είναι δε εξίσου αφύσικο ένας νέος άνθρωπος και οι ομοϊδεάτες του, που υποτίθεται ότι φέρνουν στη διακυβέρνηση της χώρας κάποια φρεσκάδα, να αναπαλαιώνουν μουχλιασμένα πρότυπα. Φυσιολογικό θα ήταν οι νέοι άνθρωποι στην εξουσία να δείξουν φαντασία, περιέργεια για το καινούριο και όρεξη για καινοτομία, όχι να μένουν προσκολλημένοι στα παλιά. Θα περίμενε κανείς, στην σύγχρονη εποχή της τεχνολογικής επανάστασης και της παγκόσμιας δικτύωσης, ο σαραντάχρονος πρωθυπουργός και οι συνοδοιπόροι του να έχουν πολύ ευρύτερους ορίζοντες, όχι να συμπεριφέρονται ως απαίδευτοι επαρχιώτες. Ας αποδείξουν ότι είναι νέοι στις ιδέες και στις προσλαμβάνουσες παραστάσεις τους, όχι μόνο ηλικιακά. 

Πολύ φοβούμεθα όμως ότι απέχουμε απίστευτα από την προοπτική αυτή. Άρα, απομακρύνονται ακόμη περισσότερο και οι ελπίδες ότι οι νέοι αυτής της χώρας θα μπορούσαν να τής προσφέρουν κάτι περισσότερο από άγνοια και αμορφωσιά.