Μια Ανάλυση της Ζωης μας

Γράφει ο Καθηγητης Ανδρεας Αθηναιος*

'Έχουμε κρατήσει στην Ψυχή μας τον γεμάτο Αλήθεια Άνθρωπο, τον Φίλο, το Κρασί που χαρήκαμε μαζί σε ώρες σχόλης, την υπευθυνότητα σε ώρες Έργου. Για το Καλό της Κοινωνίας, για το Καλό Της Ελλάδας, για τον ΑΝΘΡΩΠΟ.

Μετά το κακό που μας έφερε ο "Άγγελος” της Αρχαίας Τραγωδίας,  Αδελφέ Γιώργο, οι Φίλοι σου  μιλήσαμε μεταξύ μας και είσαι και θα είσαι  ΠΑΡΩΝ στην καρδιά μας , ζωντανός στην ψυχή μας.

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τον Άνθρωπο ως υψίστη αξία, έχοντάς σε ανάμεσά μας σε αυτό τον Αγώνα.

Η ανθρωπότητα είναι σε ελεύθερη πτώση. Υπάρχουν κάποιοι που την δημιουργούν, κάποιοι που την αποδέχονται, κάποιοι που ταυτίζονται σε αυτή την πτώση

Η Εγκληματολογία στην βιβλιογραφία της –όπως καλά γνωρίζεις- αναφέρει οτι το κακό είναι  ο τρόπος επιβεβαίωσης και αυτο-ικανοποίησης των ανίκανων να  αναζητήσουν σκοπό, νόημα ζωης και υπόσταση μέσα από την δημιουργία και  την Αγάπη.

Η αναζήτηση Σκοπού, νοήματος ζωης και Υπόστασης μέσα από την δημιουργία με κίνητρο την Αγάπη, είναι τα απαραίτητα στοιχεία της «δίψας για ζωή» ενός φυσιολογικού Ανθρώπου στο ταξίδι του για την Ιθάκη, στην πορεία προς το φως….για Δικαίωση.

Απουσία τους, -στο φθαρτό ανθρώπινο σώμα- έχει την αναλογία σε έλλειψης γεύσης, δίψας, αλλά και  απουσίας άλλων συστατικών που δημιουργούν υποκείμενα Νοσήματα, και τελικά ασθένειες  διαφόρου εντάσεως και «κατάληξης».

Απουσία τους από τον Φυσιολογικό Άνθρωπο συνιστά το ’Υποκείμενο «οντολογικό» Νόσημα’ πάνω στο οποίο «τρέφεται» το «Κακό».

O έχων  ‘Υποκείμενο «οντολογικό» Νόσημα’ επιβιώνει μέσα από την απαξίωση, που μπορεί να αρχίζει από τον απλό «εξυπνάκια» της παρέας, προχωρά  με την ειρωνεία, την λεκτική επιθετικότητα, την άρνηση και την «αποκαθήλωση» κάθε έννοιας, θέσης και αξίας, αλλά  και να φθάνει αυτάρεσκα στον μηδενισμό, προβάλλοντάς τον ακόμα και ως «ιδεολογία».

Μορφές Βίας είναι όλα αυτά. Λεκτικής και ψυχικής Βίας.

Μορφές όμως που –όσο προχωράει το “Υποκείμενο «Οντολογικό» Νόσημα”,  εκφράζονται με την ίδια «αυτονόητη» ευκολία με βία κατά της περιουσίας, από απλή κλοπή και απατή, μέχρι ληστεία,  και….

Αυτός που χτυπάει την ανήμπορη να αμυνθεί υπερήλικα που συνοδεύεται από τον έχοντα φυσική αναπηρία γιο της, δεν το κάνει μόνο «για τα λεφτά». Αισθάνεται υπεροχή, αισθάνεται την ικανοποίηση του Δυνατού. Ο  εξευτελισμός του άλλου, με κάθε είδος βιας από την ειρωνεία και την απειλή έως την ληστεία και τον φόνο, ακόμα και με βασανισμό αδυνάμων γερόντων, του προσφέρει «ηδονή», Δεν έχει ο Ίδιος «Υπόσταση» αλλά η βία του προσφέρει  «Ύπαρξη». Κάποιος «είναι». Κάτι «κάνει».

Ο «ανάξιος εραστής» όπως θα έλεγε ο ποιητής, δεν εκφράζεται  ερωτικά, αλλά εξευτελίζει και βιάζει.

Πολλοί φόνοι δεν έχουν κίνητρο ούτε οικονομικό, ούτε την εκδίκηση. Έχουν την αυτό-ικανοποίηση της κακής πράξης.

Ο Ναυαγοσώστης, Ο Γιατρός, Ο Καθηγητης, αισθάνονται την απέραντη ικανοποίηση ότι έσωσαν κάποιον, Ο Καθηγητης, Ο Δάσκαλος ότι φώτισε  κάποιον,  Η Υπουργός, Ο Νομάρχης, ότι έκαναν ένα Λιμάνι, ένα Σχολείο, την ζωή των Ανθρώπων καλύτερη. Και δικαιώνονται μέσα από αυτό.

Εκείνοι  για τους οποίους  –λόγω Υποκειμένου Οντολογικού Νοσήματος- όλα αυτά ευρίσκονται πέραν του πεδίου αντίληψής τους,  αναζητούν την ικανοποίηση τους μέσα από την κακία, που δεν έχει πρόβλημα να εκφρασθεί και μέσα από «συμβόλαια θανάτου».

Η Βία αυξάνεται, ενώ κάποιοι αφελως μετράνε την «πρόοδο» με δείκτες που δεν έχουν καμία σχέση με τον Άνθρωπο.

Αλλά έχουν σχέση με μια Κοινωνία στην οποία η συνοχή δεν επιδιώκεται μέσα από κοινές έννοιες και αξίες Πολιτισμού, αλλά  -αποκλειστικά- από αυτό που η βιβλιογραφία ορίζει ως  το Συντηρητικό Φιλελεύθερο μοντέλο ένταξης στην στερεότυπη συμπεριφορά καταναλωτών/καταναλωτριών της «Δομικής» Κοινωνίας της Οικονομίας της Αγοράς.

Αυτό αποτελεί και το υπόβαθρο της δημιουργίας του «Υποκείμενου Οντολογικού Νοσήματος» πάνω στο οποίο όχι μόνο αποτυγχάνει η κοινωνική συνοχή, αλλά δημιουργούνται και οι προϋποθέσεις «άνθησης του κακού», της κάθε μορφής  βιας εναντίον_του_Ανθρωπου..

Ο Γιώργος Καραιβαζ ένας Άνθρωπος με βαθειά συναίσθηση του ΚΑΛΟΥ, υπηρέτησε συνειδητά   και θα υπηρετεί πάντα μέσα από τις Δυνάμεις του ΚΑΛΟΥ, τον Άνθρωπο.

Το παράδειγμά του, η Ηθική του παρακαταθήκη, ας είναι φως για αναζήτηση Σκοπού, νοήματος ζωης και Υπόστασης μέσα από την δημιουργία και  με κίνητρο την Αγάπη, από όλους, για ένα ασφαλές ταξίδι για την Ιθάκη τους.

Στα αστέρια που πάει, θα συνεχίσει να φωτίζει με το Καλό που έχει η ψυχή του,  από την «φανέρωση» που δέχτηκε στην Ανθρώπινή του διάσταση.

*Καθ. Ανδρεας Αθηναιος

BA, M.A,, M.C.P., Ph.d., post Doc

Case Western Reserve University

University Of Pennsylvania

Αριστείο Ακαδημαϊκής Διδασκαλίας ΗΠΑ 1987

 *Διετέλεσε μέλος της Διοικούσας (Συγκλήτου) του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Πρόεδρος της Εταιρείας Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Σύμβουλος στο Δημοκριτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
*Νομάρχης Ρεθυμνου