Γράφει ο
Νίκος Γιαννιός

Είναι βέβαιον ότι όλη αυτή η πανσπερμία της ελληνικής αριστεράς και ιδιαίτερα τα μέλη της νομενκλατούρας, έχουν διαβάσει τον Πλάτωνα για να αποκτήσουν την ικανότητα να γελοιοποιούν την Δημοκρατία των Αρίστων και τον Τζων Μιλ, ώστε να μπορούν να μάχονται τον Φιλελευθερισμό με βυζαντινισμούς και εικονομαχίες.    

Η πρόθεσή τους ήταν πάντοτε ευκρινώς ορατή. Πρώτος στόχος η παιδεία: η γλώσσα, η ιστορία, ο πολιτισμός. Η προσπάθεια περνά μέσα από αυτό που ο Τζων Μιλ ονόμασε κλήρο της παιδείας, την ελίτ που κατέχει τους θώκους, ώστε ευχερώς να  κατευθύνει ελεγχόμενα την σκέψη στο δεδομένο ¨δόγμα¨ όπως αυτό ερμηνεύεται κάθε φορά από τους ορθόδοξους Μαρξιστές ή τους πάσης φύσεως και εποχής ρεβιζιονιστές. Όταν βέβαια τα επιχειρήματα ξεχνιούνται, και αυτό συμβαίνει αναμφίβολα κάποια στιγμή λόγω της επαναλαμβανόμενης γρήγορης χρήσης της έτοιμης απάντησης,  επέρχεται αναπόφευκτα ο βαθύς ύπνος της αναμφισβήτητης γνώμης και κανείς δεν θυμάται πια και δεν χρειάζεται να θυμάται αφού πλέον έχουν οριστικά παγιωθεί οι απαντήσεις. Οι απόψεις αποκτούν την συντηρητική μορφή του εθίμου και δεν συζητούνται, απλά τηρούνται.

Το πρόβλημα ανακύπτει κάθε φορά που οι νέες κοινωνικές ανάγκες και τα νέα δεδομένα δεν μπορούν να καταχωρηθούν ευχερώς στο υφιστάμενο ιστό των προβληματισμών και να απαντηθούν με το έτοιμο διαθέσιμο υλικό. Τότε επέρχεται σύγχυση και συχνά ρήξη με την Καλβινική ανελαστική κρατούσα άποψη σύμφωνα με την οποία η παρέκκλιση από το καθήκον, το καθορισμένο και αδιαπραγμάτευτο, αποτελεί αμαρτία και προδοσία των βασικών αρχών. Αυτό επιτάσσει η τυραννία της κυρίαρχης άποψης που εκφράζει τον πολιτικό και ηθικό δεσποτισμό της αναμφισβήτητης γνώμης. Η προστασία του παλαιού από το νέο γίνεται αυτοσκοπός από εκείνους που αυτοαποκαλούνται νεωτεριστές και προοδευτικοί. Η αποθέωση του συντηρητισμού. Η αντίφαση αυτή είναι συμβατή με μια ατελέσφορη διαλεκτική που στηρίζεται με αναγκαστικές αναφορές σε κοινοτυπίες και αγκυλωματικές ιδεοληψίες, ενίοτε δε και σε αποκαθηλωμένα πρότυπα.

Αυτά ζούμε σήμερα με την αριστερά να ακροβατεί μεταξύ παραλόγου και γελοιότητας με μια εκκωφαντική και ασύμμετρη πρόκληση κατά του αυτονόητου και λογικού:

Ψηφίζει η κυβέρνηση της αριστεράς τα μέτρα που ζήτησε από τον λαό να απορρίψει με ένα ηχηρό ΟΧΙ σε ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα και λέει όχι στα μέτρα που έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση ένα μέρος της ίδιας αριστεράς που ταυτόχρονα ισχυρίζεται πως στηρίζει την κυβέρνηση.  Περίπλοκο; Χειρότερα από τόσο δεν γίνεται.