Γράφει ο
Γιώργος Κακαρελίδης

Ἡ ἀμυντική βιομηχανία, ἀποτελεῖ, σὲ κάθε χώρα, ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της, πέραν τῶν προφανῶν τῆς ἄμυνας, ἰσχυρότατο μοχλό ἀνάπτυξης. Τόσο ἐσωτερικά, μέ ἄνοδο τῆς ἀποσχόλησης, τῆς ζήτησης, τοῦ ΑΕΠ, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἔρευνας καὶ τῶν πολιτικῶν τεχνολογιῶν, ὅσο καὶ στὶς ἐξαγωγές, τὶς διπλωματικές σχέσεις καὶ τὴν ἐν γένει ἐξωτερική πολιτική. Ὅπως ὅμως, σὲ κάθε ἔκφανση τοῦ δημόσιου βίου, ἔτσι καὶ ἐδῶ, οἱ πάσης φύσεως νενέκοι καὶ κατεβαζοβράκηδες, μαζί μέ κόμματα καὶ κυβερνήσεις, διέλυσαν τὰ ὅποια δειλὰ βήματα πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή, ἄρχισαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἧττα στὴν Κύπρο τῷ 1974.

Ὅμως τὸ βουλευτολόϊ μετέτρεψε τὸ θέμα τῆς Ἄμυνας σὲ θέμα προμηθειῶν, δηλαδὴ εἰσαγωγῶν, πρὸς ὄφελος ἀντιπροσώπων, ποὺ ἔκαναν οὐρά στοὺς διαδρόμους τοῦ ὑπουργείου, δίκην φαρμακευτικῶν έπισκεπτῶν στὰ ἱατρεῖα. Ἡ μίζα ἦταν τό λογικά ἀναμενόμενο βῆμα, πρὸς ὄφελος ἀτόμων καὶ ἐπιτροπῶν, εἰς βάρος φυσικά τῶν φορολογουμένων καὶ πάντως ὄχι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ἡ λοιμικὴ τῶν κυβερνήσεων, ἰδίως τοῦ Πασόκ, (καὶ πολλῶν βουλευτῶν) μὲ τὶς τοποθετήσεις δικῶν τους καὶ μᾶλλον χωρίς κατάλληλα προσόντα γιὰ τὴν δουλειά, Διοικήσεων καὶ προσωπικοῦ, οἱ ἀπαιτήσεις ἐταιρειῶν τῶν «συμμάχων» ποὺ μεταφραζόταν σὲ διπλωματική πίεση, ἡ ἔλλειψη διακρατικῶν συμφωνιῶν καὶ τό μνημόνιο ὡς ἐπιστέγασμα, ἀποτελείωσαν τὴν στοιχειώδη ἀμυντικὴ μας βιομηχανία. Δὲν εἶναι παράξενο ποὺ σὲ συνέδρια καὶ ἐπιστημονικές ἐργασίες, στὶς προβλέψεις γιὰ τὸ μέλλον τῶν ἀμυντικῶν βιομηχανιῶν τῷ 2030, ἡ Ἑλλάδα ἀναφέρεται ὡς «παρίας»!!

Ἐνῷ τὸ Ἰσραήλ μὲ πληθυσμό 8 ἑκατομυρίων, σέ ἔκταση μόλις 20.000 τ.χμ, χωρίς τίς πρῶτες ὗλες τῆς Ἑλλάδος κατάφερε νὰ ἔχῃ 304δις $ ΑΕΠ καὶ μιά ἀνθηρὰ ἀμυντικὴ βιομηχανία μὲ ἐξαγωγἐς ἄνω τῶν 7 δις $ καὶ μεγάλη κάλυψη τῶν έσωτερικῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν. Ἕνα τσαμπί ἐταιρειῶν ποὺ ξεκίνησε σὰν μιὰ χούφτα ἀνθρώπων τῷ 1920, στήν τότε Ἰουδαϊκή κοινότητα, ὑπὸ τὴν ἐπικυριαρχία τῶν βρεττανῶν, ἔφτασε σήμερα νὰ ἀπασχολῇ πολλές δεκάδες χιλιάδες ἄτομα, μὲ ἕνα πυρῆνα 4 δημοσίων ἐταιρειῶν, 100 περίπου ἐξαγορασμένων ἤ θυγατρικῶν σὲ διεθνές ἐπίπεδο καὶ διασυνδεδεμένο δίκτυο 600 έταιρειῶν, ἐργαστηρίων καῖ παν/κῶν τμημάτων, ἀμυντικῶν καὶ πολιτικῶν, μὲ ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου ἔρευνα καὶ άνάπτυξη.   

Ἡ συνταγή ἁπλῆ: δὲν ἔχουμε τὶς δυνατότητες ἀνταγωνισμοῦ τεραστίων συστημάτων. Ἔχουμε ὅμως ἐξαιρετικοὺς ἐπιστήμονες καὶ ἐρευνητές, σὲ πανεπιστήμια, ἐργαστήρια, ἐταιρεῖες καὶ μὲ αὐτούς θὰ φτιάξουμε ὅσα κλασσικά μικρά ὁπλικά συστήματα δικά μας ἤ ἐντοπίως συναρμολογούμενα, μποροῦμε καὶ θὰ εἰδικευθοῦμε στὴν παραγωγή ὑποσυστημάτων πρώτης ποιότητος καὶ τελευταίας εκάστοτε τεχνολογίας, γιὰ ὅσα συστήματα δὲν παράγουμε, ἀλλά παράγουν ἄλλα κράτη. Ὥστε νὰ γινουν τὰ ὑποσυστήματά μας ἀπαραίτητα ἤ ἀναγκαῖο συμπλήρωμα. Κάθε ἀποδεσμευόμενη τεχνολογία μας, θὰ τὴν διοχετεύουμε σὲ πολιτικά προϊόντα. Καὶ πέτυχαν. Ἐφαρμόζοντας τὸ ἑξῆς μόττο: «ἄν ἕνας εἰδικός, σοῦ πῇ ὅτι κάτι δὲν γίνεται, βρές ἄλλον εἰδικό»(!!!). Παπαλα ἡ εὐνοιακή οἰκογενειοκρατία, τέλος οἱ ἀνίκανοι διευθυντάδες, ποὺ πληρώνονται γιὰ νά ... ἁπλῶς διευθύνουν, ἀντὶ νὰ παίρνουν ἀποφάσεις καὶ νὰ δίνουν λύσεις, ξύρισμα κάθε ἀδράνειας καὶ βολέματος καί, κυρίως, δὲν παίζανε μὲ τὴν ἀσφάλεια τοῦ κράτους. Καὶ ἄν κάποιοι σκεφτόντουσαν διαφορετικά, ἔ μπορεῖ καὶ νὰ ἔφευγαν πιό ... ἀπροσδόκητα, ἀπὸ τὴν διἀσταση τοῦ κόσμου ἑτούτη. Ὅχι ὑποβρύχια ποὺ γέρνουν ἤ τάνκς χωρίς ὀβίδες ἤ μπαταρίες ποὺ δὲν λειτουργοῦν.

Εἶχαν ὅμως οἱ Ἰσραηλινοί καὶ Ἕνα ἄλλο μεγἀλο πρόβλημα: περικυκλωμένοι ἀπὸ ἐχθρικοὺς γείτονες ἀναγκάζονταν νὰ ξοδεύουν τό 7.5% τοῦ ΑΕΠ σὲ ἄμυνα, ἔναντι 1,8% τοῦ δικοῦ μας. Τὸ μετέτρεψαν σὲ εὐκαιρία, πρῶτον ἀνάπτυξης τῆς οίκονομίας, ἔτσι ποὺ σήμερα ἡ ἀμυντική βιομηχανία τους νὰ ἔχει πάνω ἀπὸ 7 δίς $ ἐξαγωγῶν. Καὶ δεύτερον σὲ πλεονέκτημα· τὰ προϊόντα ὅλα νὰ πουλιοῦνται ὡς ... δοκιμασμένα σὲ συνθῆκες μάχης πραγματικές(!!), μεγάλης χρήσης καὶ ἀκατάλληλου περιβάλλοντος. Καὶ καθάρισαν τόν ἀνταγωνισμό, ὄχι μόνο τὸν ὁπλικό, ἀλλά καὶ τὸν πολιτικό, ἀφοῦ οἱ πατέντες τους βρίσκονται σὲ δεκάδες συστήματα εἰρηνικῆς χρήσης. Δὲν εἶχαν διαφθορά, στὸ Ἰσραήλ; Φυσικά, ὅπως παντοῦ, ἀφοῦ κάθε μηχανὴ θέλει τὸ λαδάκι της, καὶ μάλιστα λίγο πιό κάτω ἀπό τὴν Ἑλλάδα, σὲ σχετικοὺς δεῖκτες. Ἄλλο ὅμως αὐτό, ἄλλο ποῦ ξοδεύονται τὰ συγκεκριμένα χρήματα καὶ ἄλλο ἡ ἀσφάλεια.

Καιρὸς λοιπόν νὰ ἀφήσουμε στὴν μπάντα ἠλίθιες πρακτικές, νὰ μελετήσουμε τὰ παραδείγματα καὶ νὰ δοῦμε, στὰ σοβαρά, πῶς μποροῦμε, ἐμεῖς, σὲ συνδυσμό μὲ τοὶς ἐξαιρετικοὺς ἐπιστήμονές μας καὶ τὶς ἄφθονες πρῶτες ὗλες, νὰ φτιάξουμε μιὰ βιομηχανία ἔρευνας καὶ ἀνάπτυξη ἀμυντικῶν καὶ πολιτικῶν συστημάτων. Νισάφι πιά!