Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση που ζούμε εδώ και έξι χρόνια οφείλεται στη σύγκρουση της Ελλάδας με την σκληρή πραγματικότητα.  Οι «αξίες» της Αριστεράς στην περίοδο της κρίσης, έγιναν κρατούσα πολιτική ορθότητα και κανονικότητα.

Το ζητούμενο σε αυτές τις καθοριστικές εκλογές, είναι αν στα αποτελέσματα θα διαφανεί ή όχι η τάση να στρέψουν οι πολίτες την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα ορθώνει τη μεγαλύτερη αντίσταση στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια και στην αναζήτηση νέου μοντέλου.

Παρακολουθώντας την πορεία του κ. Τσίπρα αυτές τις μέρες της προεκλογικής εκστρατείας, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ότι είναι οπαδός των προβλημάτων και εχθρός των λύσεων.

Η έμφαση στα προβλήματα, με αποσιώπηση των προϋποθέσεων και του κόστους των αναγκαίων λύσεων, θα αποδίδει πάντα καλά αποτελέσματα. Αλλά  στο φόβο μπροστά στην ευθύνη που συνεπάγεται η υπεράσπιση των λύσεων, χάνεται και η εμπιστοσύνη.

Ο κ. Τσίπρας στον προεκλογικό του λόγο που απευθύνει στους ψηφοφόρους, παρουσιάζει:

-       αδυναμία να εξηγήσει πειστικά, για ποιον λόγο επέλεξε να προσφύγει στις κάλπες

-       αμφιθυμία στην εκτέλεση ενός προγράμματος που ο ίδιος συμφώνησε και υπέγραψε, αλλά δεν πιστεύει

-       ασάφεια στο θέμα των συνεργασιών, αφού μετά το πρόταγμα του σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης, άρχισε να προβάλει σενάρια συνεργασιών και συγκυβέρνησης αρχικά με τους ΑΝΕΛ, κατόπιν με ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ και τέλος ενδεχομένως και κάτω από προϋποθέσεις με την ΛΑ.Ε. 

Το φάντασμα του «προγράμματος Θεσσαλονίκης», του προεκλογικού προγράμματος που του έδωσε τη νίκη στις προηγούμενες εκλογές, αναμετράται τώρα με το πρόγραμμα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης και οι συνειρμοί είναι αναπόδραστοι.

Οι κεντρικές δεσμεύσεις του προγράμματος εκείνου, όπως:

-       η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ

-       η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ

-       η πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου κ.ά

έμειναν στα χαρτιά και δεν μπορούν να αντισταθμιστούν από το μάλλον φτωχό απολογισμό μέτρων, όπως:

-       η κουτσουρεμένη εκδοχή παροχών για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης

-       η ρύθμιση των 100 δόσεων

-       και οι  επαναπροσλήψεις.

Το δίλημμα «ποιος μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα τη συμφωνία για το χρέος, αλλά και να εφαρμόσει με κοινωνικά δίκαιο τρόπο το νέο μνημόνιο» είναι το κεντρικό ερώτημαπου θέτει στις ομιλίες του ο κ. Τσίπρας, αλλά δεν μπορεί να πείσει το εκλογικό σώμα ότι είναι αυτός που μπορεί, κατά συνέπεια δεν είναι ικανό να δώσει τη νίκη στο ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη πλευρά ο κ. Μεϊμαράκης, στη δίμηνη παρουσία του στην αρχηγία της ΝΔ, έχει επιτύχει:

-       την πλήρη συστράτευση του κόμματος και την επανασυσπείρωση της εκλογικής της βάσης, γεγονότα κρίσιμα για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης

-       να υπερβεί την εικόνα του μεταβατικού προέδρου της Ν.Δ.

-       να ανταγωνίζεται ευθέως τον κ. Τσίπρα στη δημοτικότητα και στην καταλληλόλητα για την πρωθυπουργία

-       να μετατρέψει την εκλογική αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου σε άκρως αμφίρροπη, φέρνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, τουλάχιστον δημοσκοπικά, να βρίσκονται στην ίδια αφετηρία, ενώ παρέλαβε τη ΝΔ με διαφορά 20 μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ.

-       Να προσεγγίσει, με τον πειστικό του λόγο, το μετριοπαθές και μεταρρυθμιστικό κέντρο.

Aν η ΝΔ αναδειχθεί πρώτο κόμμα και κληθεί να συγκυβερνήσει με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ αλλά με ισχνή πλειοψηφία, οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μεταλλαχθεί και πάλι σε αντιμνημονιακό και κινηματικό κόμμα.

Αντιθέτως αν ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει πρώτος, θα αναγκαστεί να εφαρμόσει το μνημόνιο που συμφώνησε και υπέγραψε, με σχεδόν συνεχή αξιολόγηση και σε συνεννόηση με τους εταίρους. Δηλαδή μια αριστερή κυβέρνηση θα εφαρμόσει τη μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση, θα λύσει το ασφαλιστικό, το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό κ.ά. και μάλιστα ισχυρίζεται ότι θα το κάνει δίχως πολλές αντιδράσεις, δίχως πολλές  απεργίες.

Θα ήταν ασφαλώς εξαιρετικό το σενάριο ενός Τσίπρα που πιστεύει και υποστηρίζει τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Θα ήταν επίσης ιδανικό ο κ. Τσίπρας να αξιοποιήσει ότι καλύτερο διαθέτει ο δημόσιος βίος, προκειμένου να στελεχώσει την κυβέρνησή του.

Όμως ο κ. Τσίπρας δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, να έχει ωριμάσει. Επιπλέον οι συνεργάτες του παραδέχονται κυνικά ότι δεν έχουν διάθεση να κάνουν υπερβάσεις.

Ο ισχυρισμός δε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συγκρατήσει την κοινωνική αναταραχή, δεν ευσταθεί, διότι:

-       οι σκληροί συνδικαλιστές έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη

-       οι νέοι που ψήφισαν, νοιώθουν προδομένοι και εγκλωβισμένοι

-       και με την ανεργία στα ύψη

δύσκολα ο κ. Τσίπρας θα τους χαλιναγωγήσει.

Οι ευθύνες του πολιτικού μας κόσμου για τη σημερινή κατάσταση είναι πολλές και αναμφισβήτητες, αλλά λίγοι είναι οι πολιτικοί που έχουν καταλάβει ότι δεν μπορούν να συμπεριφέρονται όπως πριν.

Ο μεγαλύτερος αριθμός ψηφοφόρων φαίνεται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, να αποδέχεται ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα, απαιτούν ευρύτερη συναίνεση, αποφασιστικότητα και αντοχή.

Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, το θρυμματισμένο πολιτικό σύστημα αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε πολιτική και κοινωνική αβεβαιότητα, εκτός αν καταλήξει σε λειτουργικό συνασπισμό, σε μια κυβέρνηση ευρύτερης αποδοχής, σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις και οι απορίες για το τι, το πώς και το γιατί, συσσωρεύονται αναπάντητες.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι ο βαθμός της ασυνεννοησίας στο μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών.

Τόσο δύσκολο ήταν τόσα χρόνια που διαρκεί η κρίση να καθίσουν όλοι μαζί να συζητήσουν και εξετάζοντας τα πάσης φύσεως δεδομένα και αναλύοντας τα πιθανά και απίθανα ενδεχόμενα, τα συν και τα πλην της κάθε λύσης και το πού ακριβώς αυτή οδηγεί, να καταλήξουν με ειλικρίνεια και χωρίς συνθήματα στο ποιος είναι ο λιγότερος οδυνηρός τρόπος για να αντιμετωπίσει η χώρα μας εταίρους – δανειστές.

Η πολιτική συνεννόηση, που είναι σήμερα όσο ποτέ αναγκαία, προϋποθέτει ευθύνη και απαιτεί εμπιστοσύνη.

Στο αδιέξοδο αυτό της χώρας, μόνο η κάλπη μπορεί να δώσει απάντηση.

Μόνο οι πολίτες με τη δική τους ευθύνη μπορούν να δώσουν λύση.

Μόνο οι πολίτες με την ψήφο τους δεν θα ξαναφέρουν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να απαιτήσουν με την ψήφο τους να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που:

-       δεν θα «βολοδέρνει» μεταξύ της υλοποίησης της συμφωνίας και ενός αντάρτικου

-       θα είναι στελεχωμένη με ό,τι καλύτερο διαθέτει σήμερα ο δημόσιος βίος και

-       θα είναι προσηλωμένη στο στόχο της ανάκαμψης και της ανάπτυξης.

Ίσως αυτή την κυβέρνηση αυτή τη φορά, οι πολίτες την απαιτήσουν και την επιβάλουν με την ψήφο τους.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.