Γράφει ο
Κώστας Δούκας

Πολλοί πολιτικοί αντίπαλοι καταμαρτυρούν πολλά και διάφορα κατά του κ.

Αλέξη Τσίπρα, του πρωθυπουργού της δύστυχης Ελλάδος, αλλά και πολλοί
τον παινεύουν. Ακόμη και άνθρωποι του λαού που λένε: "Αφήστε το παιδί
να κυβερνήσει, τι να σου κάνει κι αυτό, έτσι που το εκβιάσανε".

Όμως, όσοι ζουν την οικτρή πραγματικότητα και την καταστροφική πορεία
της οικονομίας της χώρας, και που ζουν στο πετσί τους όλοι οι Έλληνες,
εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, συμπαθούντες και μη
συμπαθούντες τον πρωθυπουργό, εύλογα ανησυχούν για το μέλλον των ιδίων
και των παιδιών τους, έως απωτέρας γενεάς. Τα κανάλια και οι
εφημερίδες αλλά και οι ιστότοποι βρίθουν καθημερινά από τις δυσάρεστες
εξελίξεις και προοπτικές που μας ετοιμάζει το τρίτο μνημόνιο (το πρώτο
αριστερό). Η απαρίθμησή τους είναι περιττή.

Ωστόσο εγώ θα ήθελα να επιμείνω σε δύο χαρακτηριστικές πρόσφατες
λεπτομέρειες, που φαίνεται ότι δεν υπέπεσαν στην προσοχή ούτε των
δημοσιογράφων ούτε των ηλεκτρονικών ΜΜΕ ούτε των ιστοτόπων ούτε όμως
και του λαού, οι οποίες δείχνουν την αισθητική και την ψυχογραφική
δομή του...αθεόφοβου (ή μήπως πράγματι αθέου) πρωθυπουργού μας.

Η πρώτη: Κατά την ανάκρουση των εθνικών ύμνων Ελλάδος-Γαλλίας, κατά την επίσημη
επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, μπροστά στον Άγνωστο
Στρατιώτη, ο Γάλλος πρόεδρος στεκόταν σε στάση προσοχής απολύτως
ακίνητος. Ασάλευτος. "ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ" όπως λέει ο ποιητής. Κόκκαλο, σε
στάση προσοχής. Δεν "έπαιζε" ούτε καν τα μάτια του και κοιτούσε κατ'
ευθείαν μπροστά του, πίσω από τα πανάκριβα φυμέ γυαλιά του. Κόκκαλο
και ο υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Πάνος Καμένος. Κόκκαλο και όλοι οι
ανώτατοι αξιωματικοί, οι επίσημοι και τα αγήματα.

Ο μόνος που δεν μπορούσε να σταθεί ακίνητος στην θέση του ήταν ο
πρωθυπουργός μας. Με τα πόδια ανοιχτά, σε διάσταση, σαν να επρόκειτο
να... ρίξει τρίποντο, κουνιόταν συνεχώς, ανθυπομηδειούσε, "έπαιζε" τα
μάτια του και το κεφάλι του πότε δεξιά, πότε αριστερά, άλλοτε σταύρωνε
μπροστά χαμηλά τα χέρια του και άλλοτε τα κρεμούσε ατενώς και πάλι τα
σταύρωνε. Γενικά έδειχνε μία ανεξήγητη αδεξιότητα, σαν να μην είχε
αίσθηση της επισημότητας της στιγμής, που γινόταν περισσότερο αισθητή
από την απόλυτη ακινησία του κ. Ολάντ και των πάντων, που παρίσταντο
στην τελετή.

Την όλη ενοχλητική εικόνα συμπλήρωνε η έλλειψη του "αξεσουάρ" της
ευρωπαϊκής και παγκόσμιας καπιταλιστικής κουλτούρας ένδυσης, της
γραβάτας, που ο "ξεχωριστός" ηγέτης μας έχει απολακτίσει από το
βεστιάριό του, σαν σήμα κατατεθέν της δήθεν αριστερής καταβολής του
(αν και όλοι οι συνεργάτες του δεν συμμερίζονται την εμφάνιση αυτή).

Απαράλλακτα, όπως το σήμα κατατεθέν της δήθεν σοσιαλιστικής καταβολής
του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν το ζιβάγκο, που πολύ σύντομα βέβαια πέθανε
μαζί με τον μηδέποτε γενόμενο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της
ελληνικής κοινωνίας και αντικαταστάθηκε από την καπιταλιστική γραβάτα.

Όχι πως η γραβάτα είναι κάτι το σπουδαίο, αλλοίμονο, όπως δεν ήταν οι
περούκες των Λουδοβίκων, αλλά και των σημερινών λόρδων δικαστών καί
Άγγλων δικηγόρων. Αλλά έτσι επιβάλλει το έθιμο και η παράδοση. Άλλοτε
η φαινάκη (περούκα) άλλοτε η γραβάτα (λαιμοδέτης).

Η δεύτερη σοβαρή λεπτομέρεια που πέρασε απαρατήρητη και ούτε
σχολιάσθηκε ποτέ από κανένα:

Μόλις ο κ. Τσίπρας εγκαταστάθηκε στο πρωθυπουργικό γραφείο, στην πρώτη
εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να αποκαθηλώσει από την θέση του τον
σπουδαίο πίνακα του ζωγράφου της Επαναστάσεως του 21 Θεοδώρου Βρυζάκη
και να τον αντικαταστήσει με ένα μοντέρνο πίνακα ανεικονικού
εξπρεσιονισμού, δηλαδή ένα εικαστικό τίποτα.

Όφειλε να γνωρίζει ο πρωθυπουργός, ότι ο Θεοδ. Βρυζάκης είχε πατέρα
που απαγχονίστηκε από τους Τούρκους. Ο ίδιος ο ζωγράφος, παιδάκι, για
να γλυτώσει, εισήχθη σε ορφανοτροφείο της Αίγινας, αλλά το ζωγραφικό
ταλέντο του διεφάνη νωρίς στο Μόναχο. Αρίστευσε σπουδάζοντας με
δαπάνες του βασιλέως της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, πατρός του βασιλέως
Όθωνος, Οι πίνακές του, πανάκριβοι, διακρίνονται για την δύναμη της
συνθέσεως, την απλή όσο και συγκλονιστική από πλευράς περιεχομένου
σχεδίαση και την χρησιμοποίηση φωτεινών χρωμάτων για την απόδοση των
γραφικών ελληνικών τοπίων και των ηρώων της επαναστάσεως.
Της Επαναστάσεως και όχι του πραξικοπήματος.

Ταυτόχρονα οι παρατρεχάμενοι, σεβόμενοι τις εικαστικές προτιμήσεις του
πρωθυπουργού μας, έσπευσαν να αναρτήσουν σε περίοπτο σημείο της
ξυλοεπενδεδυμένης κλασικής αίθουσας του υπουργικού συμβουλίου, ένα
ευμεγέθη ανεικονικό (τι άλλο) πίνακα με αφηρημένα σχέδια στα χρώματα
του μπλε ούλτρα μαρίν, του μαύρου και του λευκού, που αποτελεί
κυριολεκτικά μία αντιαισθητική παραφωνία, μέσα σ' ένα χώρο αυστηρά
κλασικής αντιλήψεως.

Θα μου πείτε βέβαια πως όλ' αυτά είναι λεπτομέρειες μπροστά στον
ορυμαγδό της κοινωνικής αναταραχής που επέρχεται οσονούπω. Όμως αυτές
οι λεπτομέρειες είναι ενδεικτικές των αισθητικών και πατριωτικών
αντιλήψεων του πρώτου πολίτη της χώρας, αλλά και του σεβασμού που
τρέφει προς αυτές.

doukasconstantinos@gmail.com