Γράφει ο Πάνος Ν. Λύρας*

Περίληψη: Ο πολιτικός των «λόγων» είναι ο «ευχάριστος» και ο πολιτικός των «έργων» ο «χρήσιμος». Οι πρώτοι οι «λογάδες» και «λαϊκιστές» όλων των χρωμάτων όταν κυβερνούν, είναι συνήθως απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι. Η εξουσία τους κάνει, δυστυχώς, αλαζόνες και καλλιεργούν στους πολίτες την ψυχολογία και την κουλτούρα του αδικημένου, γενικώς. Πάντα το ίδιο βιολί, όπως τότε στο Βυζάντιο, μακριά από τη Δύση (Ανθενωτικοί εναντίον των Ενωτικών τότε, Αντιμνημονιακοί εναντίον των Μνημονιακών τώρα). Το 1453, όπως λέει ο Κωστής Παλαμάς, το Βυζάντιο φαινόταν σαν «να καρτέραγε τον Τούρκο να το πάρει» (Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, σελίδα 790). Και δυστυχώς έπεσε η Πόλη (29 Μαϊου 1453) στους Τούρκους, όπως έπεσε για πρώτη φορά (13 Απριλίου 1204) επί αυτοκράτορα Αλέξη του Ε΄του Μούρτζουφλου. Σχεδόν και τώρα μερικοί επαναλαμβάνουν το διαβόητο σύνθημα: «Καλύτερα το φέσι του Τούρκου, παρά η τιάρα του Πάπα»! Στην αφήγησή τους έχουν πάντοτε ένα «εχθρό» εταίρο, σύμμαχο, δανειστή, που συνήθως είναι υπεύθυνος για όλα τα δικά μας λάθη. Τον παρουσιάζουν λοιπόν ως τοκογλύφο (έστω και αν μας δανείζει με 1-2%), αποδιοπομπαίο τράγο, προκειμένου να ενσταλάξουν στον πολίτη τη νοσταλγία προς μια νεο –μπολσεβίκικη ουτοπία, έστω και αν δεν μπορούν να την βρουν πουθενά στο σύγχρονο κόσμο. Πάντως η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία είναι ένας σωτήριος μηχανισμός για τη δημοκρατία, γιατί όταν δοκιμάζονται όλοι στην πράξη από τα λάθη τους μαθαίνουν και οι κυβερνώντες και οι αντιπολιτευόμενοι και προπαντός ο κόσμος για να ψηφίζει μυαλωμένα. Σε κάθε περίπτωση το σημαντικότερο πολιτικο – οικονομικο –κοινωνικο –πολιτιστικο –εθνικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να αντιληφθούμε όλοι (μικροί και μεγάλοι) ότι στο ευρώ μπήκαμε όχι για λόγους οικονομικούς (για να πλουτίσουμε άκοπα), αλλά για λόγους πολιτικούς και εθνικής ασφαλείας προκειμένου να επιζήσουμε ως μέλη μιας ισχυρής ευρωπαϊκής οικογένειας. Έρχονται δύσκολα χρόνια αφού οι αναπτυσσόμενοι ανήσυχοι Αφρικανο-Ασιατικοί λαοί ζητούν το μερίδιό τους από το παγκόσμιο προϊόν, οπότε οι μη ανταγωνιστικοί λαοί (έστω και αν λένε ότι αισθάνονται εθνικά … περήφανοι) δεν θα μπορέσουν να επιζήσουν με ένα νόμισμα – σκουπίδι απομονωμένοι σαν νησίδες μέσα στον φουρτουνιασμένο Ωκεανό… Μέσα λοιπόν τα κεφάλια, αυτό σημαίνει «πάση θυσία» στο ευρώ.

1.- Οι λαϊκιστές ποντάρουν στην ημιμάθεια και στο συναίσθημα: Κάποιος στρατιωτικός δικτάτορας κάποτε είπε «Αν ήξερα ότι οι Έλληνες είναι τόσο χαζοί, θα τους κυβερνούσα από τότε που ήμουνα λοχίας».  Σήμερα, δικαιολογημένα ένας λαϊκιστής πολιτικός άνετα μπορεί να υποστηρίζει: «Λίγο επικοινωνιακός να είσαι, μπορείς άνετα να διοικήσεις την Ελλάδα. Ας είναι καλά η ημιμάθεια και το συναίσθημα των Ελλήνων». Δυστυχώς φαίνεται αυτή είναι η μοίρα μας. Από τη μια η Σκύλλα και από την άλλη η Χάρυβδη.  Από τη μια ο αδίστακτος κουτοπόνηρος λαϊκιστής πολιτικός και από την άλλη ο αφελής απρόβλεπτος στρατιωτικός δικτάτορας. Επικίνδυνοι, προφανώς, και οι δύο.

2.-  Μια τραγική παρανόηση: Η κυβέρνηση επιδιώκει διαπραγμάτευση και συνεννόηση με τους Ευρωπαίους. Άραγε, τί να σημαίνει συνεννόηση; Θυμάμαι η συχωρεμένη η μάνα μου είχε ένα παράπονο από το μακαρίτη τον πατέρα μου. ΄Ελεγε συχνά:  «Βρε Νίκο, είσαι ασυνεννόητος» και εκείνος χαμογελώντας της απαντούσε «Ρήνα, εσύ τι εννοείς λέγοντας συνεννόηση, να γίνεται πάντα το δικό σου;». Όσο δίκιο είχε η παραπονιάρα η μανούλα μου, άλλο τόσο έχει και η ζόρικη δήθεν, Κυβέρνησή μας σήμερα. Τσίπρας και Καμμένος έφκιαξαν δυο πολιτικά προγράμματα στα μέτρα τους αγνοώντας τις αντοχές και ευαισθησίες και την υπομονή των άλλων λαών, (των δανειστών μας) και περίμεναν τους άλλους να διαπραγματευθούν και να συνεννοηθούν μαζί μας συγκαταβατικά, επειδή έτυχε να καταγόμαστε από ένδοξους προγόνους…

3.- ΄Όχι στα εθνικά ψέματα: Οφείλουμε να σοβαρευτούμε επειγόντως. «Εθνικό είναι μόνο το αληθές». Δεν θα λέμε ανοησίες για εθνικούς λόγους δήθεν. Όχι, λοιπόν, στα εθνικά ψέματα. Είναι απαραίτητο να θυμούμαστε πάντα: Πρώτον, διατάξεις του Συντάγματός μας που είναι αντίθετες με το Ευρωπαϊκό ενωσιακό δίκαιο, απλά δεν ισχύουν. Δεύτερον, κανένας ευρωπαϊκός λαός δεν μπορεί να επικαλεστεί λόγους εθνικής περηφάνιας για να τον δανείσουν και να τον βοηθήσουν οι άλλοι. Η περηφάνια αποκτιέται με την οικονομική ανεξαρτησία, την οποία αποκτάς με τον ιδρώτα και την ανταγωνιστικότητά σου. Μάθε λοιπόν πρώτα, φίλε παραπονούμενε, τί σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» και μετά έλα να συνεννοηθούμε.

4.-  Εμείς τι κάνουμε για την Ελλάδα, όχι τι κάνει η Ελλάδα για εμάς: Πρέπει να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John (Γιάννης με 2 ν) Κένεντυ στους Αμερικανούς:  Να φροντίσει ο κάθε Αμερικανός να δει ο ίδιος τι μπορεί να κάνει για την Αμερική για να ξεφύγουμε από τα δύσκολα και να ξεχάσει τι μπορεί να κάνει η Αμερική γι΄αυτόν. Επί προσωπικού λοιπόν:  Το 2010 εισέπραξα για όλο το έτος 27.583,26 ευρώ (μηνιαίως 1970 € κύρια και επικουρική σύνταξη). Σήμερα (2015) εισπράττω 1386,62 € το μήνα (1114,10 κύρια και 272,52 επικουρική σύνταξη). Μου μειώσανε δηλαδή τη σύνταξη κατά 600 ευρώ το μήνα (μείωση 30%), πέραν των άλλων επιβαρύνσεων για το σπίτι μου στην Αθήνα και το πατρικό μου στο χωριό. Δεν είναι λίγα τα 600 € μηνιαίως και συνεπώς για την κύρια σύνταξη δεν θα ανεχόμουνα καμμία καινούργια μείωση.  Για την επικουρική όμως είναι διαφορετική η περίπτωση. Δεν παίρνουν όλοι οι Έλληνες επικουρικές συντάξεις και ούτε όλα τα αποθεματικά των επικουρικών ταμείων προέρχονται από δικές μας εισφορές, συνεπώς να μην βγούμε από το ευρώ για μια μικρή μείωση των επικουρικών συντάξεων, αρκεί όμως να κάνει κάτι η Κυβέρνηση και κάπου αλλού π.χ. να μειώσει τον αριθμό των βουλευτών από 300 σε 200.

5.- Τι, τελικά, σημαίνει αυτό το «πάση θυσία» στο ευρώ;  «Πάση θυσία» στο ευρώ δεν σημαίνει να τα δώσουμε όλα για να παραμείνουμε δίπλα στους άλλους λαούς της Ευρωζώνης. Σημαίνει απλώς να παραδειγματιστούμε από τον τρόπο εργασίας αυτών των ανθρώπων και να προσαρμόσουμε το βιοτικό μας επίπεδο στο επίπεδο ζωής των άλλων «ομοίων μας»  ευρωπαϊκών λαών (Σλοβάκων, Σλοβένων, Πορτογάλων, Βουλγάρων κ.λ.π.) και να μην ζητάμε εξαιρέσεις επειδή είχαμε… ένδοξους προγόνους. Δεν μπορεί να διεκδικούμε βιοτικό επίπεδο γερμανικό ή φινλανδικό και από την άλλη να έχουμε τη νοοτροπία, την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα των αδελφών μας Ρομά-Τσιγγάνων. (Με τη συμπαθή αυτή ιδιαίτερη ομάδα συνανθρώπων μας θα ασχοληθούμε στο επόμενο τεύχος). Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω ψάξτε να δείτε κάθε χρόνο πώς το ΙΚΑ ανανεώνει τα βιβλιάρια υγείας των ασφαλισμένων του, πόσο αναποτελεσματικά το Κράτος κυνηγάει τους φοροφυγάδες και πώς ελέγχει τους λαθρομετανάστες, πόσα χρόνια κάνουν τα δικαστήρια να βγάλουν μία απόφαση, γιατί οι βουλευτές επιμένουν να είναι 300 και δεν περιορίζονται σε 200, γιατί δεν μειώνεται η γραφειοκρατία, γιατί διορίζονται τόσες στρατιές υπαλλήλων στο δημόσιο και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εμείς όμως δεν κοιτάζουμε αυτά τα κουσούρια μας. Μας φταίνε οι ξένοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Πορτογάλοι, Ρώσοι και Αμερικανοί, όταν είμαστε τόσο ανοργάνωτοι, σκέτο «ρεμπέτ ασκέρ». ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ, λοιπόν, μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 10%, οι βουλευτές από 300 να γίνουν 200, και (γιατί όχι;) όταν έχουμε 1 ½ εκατομμύριο άνεργους, κανένας δημόσιος λειτουργός (βουλευτής, υπουργός, δικαστής) να μην παίρνει μισθό πάνω από 4.000 € για ένα διάστημα 2-3 χρόνων μέχρι να πάρει μπροστά η Οικονομία.

6.- Γιατί μπήκαμε στην ΕΟΚ; Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ) προσχωρήσαμε όχι για λόγους οικονομικούς –να γίνουμε δηλαδή πλούσιοι, άκοπα. Μπήκαμε, κυρίως, για λόγους πολιτικούς, συγγενέψαμε με «τους καλύτερους του χωριού» να τους έχουμε για υπόδειγμα, μη τυχόν και τους μοιάσουμε λίγο σε κάποια πράγματα και ιδιαίτερα στην οργάνωση του Κράτους. Επίσης αποβλέψαμε και στην κοινή ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική για να περιορίσουμε τις τεράστιες αμυντικές δαπάνες και να μην κινδυνεύσουν ποτέ στο μέλλον τα παιδιά μας από ασυνεννόητους –μη συνεργάσιμους γείτονες.

7.- Η παροιμία με τη μαϊμού που ανεβαίνει ψηλά… Φαίνεται ότι καμμία παροιμία, δεν είναι ψεύτικη. Μ΄αυτές τις ατέλειωτες καθημερινές αντιφατικές δηλώσεις της νέας κυβερνητικής ηγεσίας του τόπου οδηγούμαστε στον κόκκινο μηδενισμό αργά και σταθερά. Τελικά, αληθεύει ότι όσο η μαϊμού ανεβαίνει ψηλότερα της φαίνονται περισσότερο τα κόκκινα πισινά της. Προς χάρη του εθνικού συμφέροντος εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν έχουμε κανένα λόγο να αδικήσουμε καμμία Κυβέρνηση. Για κάθε καλό θα λέμε μπράβο και για κάθε χαζομάρα, θα κάνουμε το σταυρό μας να μην μας έρθουν χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι κάποιοι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε το μαύρο από το άσπρο οι λαοπλάνοι πολιτικοί θα μπορούν, δυστυχώς, να μας δουλεύουν ψηλό γαζί.

8.- Τι περιμένουμε από την Αντιπολίτευση:  Από τη σημερινή Αντιπολίτευση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Λεβέντη) δεν θα θέλαμε να βιαστεί να έλθει πάλι στην εξουσία να κυβερνήσει, όπως παλιά με το δικομματισμό. Καλά θα κάνει να αφήσει αυτή την όποια αριστερά επέλεξαν κάποιοι συμπατριώτες μας να κυβερνήσει για 4 ολόκληρα χρόνια, απερίσπαστη, ώστε να φορτωθεί και αυτή το πολιτικό κόστος που της αναλογεί και να ησυχάσει. Έτσι θα μάθει να μην τάζει λαγούς με πετραχήλια και να μην βιάζεται να αποκτήσει αντιπάλους στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας με τα εκτός τόπου και χρόνου έργα και ημέρες της. Το ότι αποκήρυξαν τη Δικτατορία του Προλεταριάτου και η πλειοψηφία της ηγετικής ομάδας είναι γνήσιοι αστοί είναι καλά σημάδια για τον τόπο. Ας βάλουν μυαλό οι λεγόμενοι αστοί πολιτικοί, ας οργανωθούν σε ένα και μόνο σοβαρό φιλο-ευρωπαϊκό κόμμα, ας βρουν και ένα νέο άφθαρτο αρχηγό (σαν τον Ευρυτάνα Κώστα Μπακογιάννη π.χ.) και να περιμένουν.

9.- Ξαναζούμε την πτώση της Πόλης; Λέτε, τελικά, μέχρι τον Ιούνιο, μη ξέροντας μπάνιο, να πνιγούμε, όπως μας προειδοποίησε Εκείνος που μας έβαλε στην ΕΟΚ; Καθημερινά βλέπω την Κυβέρνηση να ακροβατεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί και το σχοινί αυτό η Δικαιοσύνη να το κουνάει με 7-8 ρίχτερ, εκδίδοντας αντιμνημονιακές αποφάσεις, που φορτώνουν την Κυβέρνηση και τον Έλληνα φορολογούμενο με ασήκωτα οικονομικά βάρη. (Μπορεί η Κυβέρνηση να βρει ισοδύναμα και να φορτώσει τα βάρη αυτά σε άλλες κοινωνικές ομάδες; Δεν το νομίζω, αλλά μακάρι να μπορεί). Δίχτυ ασφαλείας δεν βλέπω πουθενά. Ίσως νάναι στη μοίρα μας να τιμωρηθούμε σαν Έθνος. Λαός και Ηγεσία κακομαθημένοι μια ζωή θα μαρτυρήσουμε το γάλα της μάνας μας για να βάλουμε μυαλό. Ήθελα νάξερα στις Νομικές Σχολές γιατί διδάσκεται το «Υπέρτατος νόμος είναι η σωτηρία της Πατρίδας». Μα είναι δυνατόν να σωθεί η πατρίδα όταν ο καθένας ουσιαστικά λέει «Να πληρώσουν όλοι εκτός από εμένα, γιατί εγώ πλήρωσα;». Κατ΄επανάληψη γράψαμε και υποστηρίξαμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφασίζει έξω από το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο και συνεπώς η Κυβέρνηση όφειλε να μη δεχθεί καμμία αντιμνημονιακή απόφαση που θεωρεί αντισυνταγματικές τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Άνθρωποι του Θεού, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει! Δεν το πληροφορηθήκατε ακόμα; Και η χρεοκοπία είναι θάνατος και οι θάνατοι δεν διορθώνονται ούτε στα δικαστήρια από δικαστές και δικηγόρους ούτε στους δρόμους από συνδικαλιστές και τραγουδιστές. Μία λοιπόν λύση για την Κυβέρνηση: Όλους όσους δικαιωθήκαμε από την Ελληνική Δικαιοσύνη (δηλαδή δικαστές, στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί κ.λ.π., κ.λ.π.) να μας παραπέμψει η Κυβέρνηση στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, για λόγους ανωτέρας βίας,  μιας και «δεν λαμβάνεις παρά του μη έχοντος».

10.-Υστερόγραφο:  Την ώρα που τελείωνα το γράψιμο του παραπάνω κειμένου πήρα στα χέρια μου την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 29-4-2015, και έπεσε το μάτι μου στην επιστολή του Πανεπιστημιακού Δασκάλου κ. ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΣΧΑΛΗ. Θεώρησα σκόπιμο, ως υστερόγραφο, να σας τη θέσω υπόψη σε φωτοτυπία.

 


*Οικονομολόγος